Lesbisch huwelijkspaar feliciteren

De tekst die Willem deelde uit Rom. 1:26-27 blijft staan.
Dan kunnen we wel allemaal over artikelen e.d. gaan praten en zeggen 'het zou al winst zijn als je inziet dat er meer Bijbels gegronde overtuigingen zijn dan alleen de jouwe.
Dan kun je je misschien wat nederiger en minder/niet veroordelend opstellen.'

Dan zeg ik alleen: dit zeg ik niet maar dit zegt God Zelf. En daarom ben ik zeker stellig en mag ik dit ook vrijmoedig zijn als het om Gods waarheid gaat. En als jij Rom 1:26-27 anders uit kunt leggen dan dat God hier alle homoseksualiteit afwijst, zonder te vervallen in contextualisatie, ga je gang. En alsof je wanneer je uitgaat van een normatief gebod voor alle tijden meteen geen oog zou hebben voor de context. Nou dit was er zeker wel, in de eerste eeuw praktiseerde men volop homoseksualiteit en leefde men naar eigen wel lusten. Maar zo heeft de kerk Christus niet geleerd! Typisch postmodern dat ieder zn eigen uitleg heeft van homoseksualiteit en dat er geen gebod van God meer overblijft. Want ja, dan is elk gebod -en dus ook de mening van wie daaraan wel wil vasthouden- een bedreiging voor je eigen vrijheid. Toen Jezus de waarheid leerde en exclusief op Hemzelf wees als de enige weg en toen hij de zonde aanwees zei men ook dat hij zich nederiger op moest stellen. Maar nee, het ging om de waarheid. Het Woord van de Vader, waarmee hij de zonde aanwees. Dat gezag over hun leven kon men niet verdragen. Gods waarheid. En juist die wordt door mensen die geen gezag accepteren nu in ontuchtigheid verandert! En in dit alles heb ik diep respect voor christenen die in hun vasthouden aan Gods inzetting tegen de tijd en de vele tolerantieverkondigers in durven en vooral kunnen gaan in het zich niet overgeven aan deze zonde. Zoals in deze recente vraag:

https://www.refoweb.nl/vragenrubriek/32524/zoveel-meningen-over-homoseksualiteit/

Dit kunnen zij niet anders dan in kracht die God schenkt, alle mensen die anders praten en denken ten spijt!

@Jan:
https://www.bijbelsberaadmv.nl/2023/01/13/een-vreemde-nieuwe-wereld-het-nieuwe-denken-over-zelf/

Ik heb het gelezen en begrijp helemaal hoe dit je als christen aanspreekt. Niet-christenen hebben hier uiteraard geen enkele boodschap aan.

"Het postmoderne denken heeft de psyche van de mens dus wel degelijk geseksualiseerd. En daarin ziet mens seksualiteit als hoogte vorm van zelfexpressie."

Daar gaan we weer: meer ruimte geven aan seksualiteit wordt direct gezien als 100% volledige seksualisering terwijl het dat totaal niet is. De hoogste vorm van zelfexpressie? Ik ken NIEMAND die zo denkt; het is wel EEN vorm van zelfexpressie die ruimte mag innemen en waarvan het heel erg gezond is als het die ruimte krijgt.

"Men wil gewoon geen enkele morele belemmering."

En waarom zou je als je er niemand kwaad mee doet?

"De ware religie gaat terug op het gezag van Gods openbaring en is dus niet louter sociologisch te typeren, maar dat terzijde."

Dat is dus precies dat "gezag" dat niet wordt erkend, dus dit klinkt leuk voor je eigen achterban, maar waarom zou iemand anders zich hier iets van aantrekken? Net zo goed als jij je niks aantrekt van het gezag van Islam of het Shintoïsme. Voor postmoderne mensen is het lijstje van geloven waar ze zich niks van aantrekken enkel 1 item langer dan dat van jou.

"ik geef aan (zie link) hoe het komt dat men persoon en geaardheid ook hier in deze discussie niet meer willen scheiden!"

Nee, nogal wiedes! Geaardheid is nu eenmaal een onderdeel van iemands persoonlijkheid. Die krampachtige scheiding die christenen proberen te maken is juist het probleem.

"En dat is hier door mensen weggezet als 'introlerant', of 'homohaat,' terwijl men zichzelf aan de andere kant ziet als liefdevol en tolerant als de zonde niet meer benoemd mag worden."

Je mag wat mij betreft benoemen wat je wilt. Letterlijk, je gaat je gang maar! Het gevolg is wel dat er geen hond meer in je evangelie geïnteresseerd zal zijn, maar dat is blijkbaar geen probleem.

"Dat men ook hier geen grenzen aan seksualiteit meer accepteert is alleen al een bewijs dat het postmoderne denken verder doorsijpelt in christelijke kring dan velen hier willen toegeven."

Wederom een extreme positie. Natuurlijk zijn er wel grenzen aan seksualiteit. Die grenzen zijn alleen - gelukkig - de christelijke grenzen niet meer.

Als het christenzijn niet over het hele leven mag gaan mag je het geen christenzijn meer noemen. Eerder proseliet of sympathisant op bepaalde vlakken. Dan wil men het eigen leven toch heel duidelijk niet verliezen en alleen een aangename zaak overhouden. Een standpunt waarbij men voor zichzelf kiest: alles te mogen zonder morele belemmering wanneer je een ander maar geen kwaad doet. Zonde is niet in de 1e plaats tussen jezelf en de naaste, maar tegen God! (De naaste die naar Gods beeld is geschapen valt hier dus ook onder). Want wat men in het verborgen doet, zal van de daken verkondigd worden. Alles zal in Gods gericht komen, ook verborgen zonden.

Het gaat hier ook al lang niet meer over het punt of een ander zich iets van het standpunt aantrekt, het aantal volgelingen is totaal irrelevant ter onderbouwing van de waarheid van een bepaalde zaak. In de eerste plaats had Jezus dan inclusiever en 'toleranter' moeten spreken in in Joh. 6 toen veel van zijn eigen discipelen zeiden ' Deze rede is hard; wie kan dezelve horen?' en velen raken geërgerd en wandelen niet meer met Hem wanneer Jezus wijst op de noodzaak van het ontvangen van het geloof van de Vader. Ten tweede, dan zou tijdens het leven van Jezus het evangelie ook geen waarheid hebben kunnen bevatten, omdat er tig keer meer mensen destijds in Olympische goden geloofden. De oorzaak: de zondige mens wil zelf heer en meester blijven en wil tot het licht van de waarheid niet komen om daardoor vrijgemaakt te worden als een blinde en verloren zondaar.

En hier zien we dus waarom men persoonlijkheid en geaardheid niet wil scheiden. Alsof je geen persoonlijkheid en leven hebt als je je geaardheid niet in de praktijk kunt brengen. Wat denk je dan van alle mensen die alleengaand zijn? Of van de vele mannen/vrouwen (met name vrouwen) in reformatorische kring die wel een levensgezel zochten maar die nooit van God ontvangen hebben? zijn die dan alleen beklagenswaardig en geen volwaardig persoon?

Het heilsgeheim is onderwerping aan God, niet omdat wij zijn wetten begrijpen en goedkeuren (dan hadden wij ze ook gevolgd als 'goed advies' we geen christen waren) maar omdat we uit liefde met God leven, door Hem overreed. En in deze krach kan je je aan de Geest onderwerpen en door Hem de werkingen van het lichaam doden (Rom.8) -met vallen en opstaan-. Alleen, beken toch uw ongerechtigheid spreekt God.

Als we niet erkennen dat de fout aan onze kant ligt en dat we ten diepste vijanden zijn van het evangelie van vrije genade voor verloren zondaren, gaan we het evangelie aanpassen om mensen geïnteresseerd te houden. En daarbij is de proclamatie van het goede nieuws dan niet meer dan: Je kunt Jezus volgen, maar je seksualiteit houd je voor jezelf, want daar zijn geen christelijke grenzen meer.

Juist in dat alles (je leven) verliezen ligt het wonder wat Paulus bejubeld wanneer hij stelt dat hij met Christus is gestorven en opgewekt. Één plant met Christus zijn is een huwelijk met Hem, waarin al Zijn goederen van de zondaar worden en alle ongerechtigheid van de mens op Christus worden gelegd. Daarin is geen ruimte voor schuilhoeken waar het licht van het evangelie niet mag komen.

"Alsof je geen persoonlijkheid en leven hebt als je je geaardheid niet in de praktijk kunt brengen."

Ik blijf me verbazen over de absolute obsessie die sommige christenen blijkbaar hebben met de sekslevens van anderen. Als je twee mannen hand in hand ziet lopen en je denkt direct aan wat die mannen dan wel allemaal niet in de slaapkamer zullen uitspoken, dan ligt het probleem toch echt bij jou!

Vertel mij eens, als de gehele maatschappij zou zeggen "je mag wel christen zijn, maar niet christen doen! Niet bidden, geen kerken, geen Bijbel, geen samenkomst, geen huwelijk met andere christenen!" zeg jij dan "Top, geen enkel probleem!" Ik neem aan van niet. Die hele scheidslijn is die christenen LGBTQ+-mensen door de strot willen duwen is dus hypocriet en niets meer dan lege woorden.

"Wat denk je dan van alle mensen die alleengaand zijn? Of van de vele mannen/vrouwen (met name vrouwen) in reformatorische kring die wel een levensgezel zochten maar die nooit van God ontvangen hebben?"

Ik neem aan dat je zelf ook wel het verschil inziet tussen die situaties en de situatie waarin LGBTQ-personen wel levensgezellen vinden, maar het hen vervolgens door anderen wordt verboden/onmogelijk wordt gemaakt. Als je dat verschil niet ziet, wil ik het wel in vetkrijt voor je uitspellen hoor. Laat maar weten.

@mortlach, nu schiet ik echt even in de lach... wel bijzonder, het verwijt dat je maakt. Jij bent namelijk de enige die deze obsessie ZELF zo expliciet benoemd…

Hoewel… Rom. 1:26-27 doet dit nog explicieter, en ik vermoed dat je daar al helemaal niets mee hebt. 

Dat je lgbh enz wilt uitdragen, prima daar zijn prides voor met een (gestolen) regenboogvlag.
Maar misbruik daarvoor dan niet de Banier van Koning Jezus. 

Het lijkt een beetje arbitrair welke voorschriften men (nog) wel hanteert een welke niet. De schaaldieren en kleding van gemengde stoffen zijn dus geen probleem meer, homo zijn wel. Maar goed, ik ben geen theoloog. Toch ik hoop en verwacht toch dat u zich niet aan bijvoorbeeld deze geschriften houdt:

Slavernij is in orde, zolang je je maar aan de voorschriften houdt (Exodus 21)

Het roven van krijgsgevangen vrouwen voor jezelf is geen probleem (Deuteronomium 21:11-14)

Je verblijden in het verbrijzelen van de kinderen van je vijanden is oké (Psalm 137)

Maar o wee als je homo bent...

Er zijn zoveel zonden die we dagelijks doen. We begeren wat van onze naasten is en we verafgoden geld, auto's en dure huizen. Tenminste, als ik zo eens om me heen kijk. Zei Jezus niet: keer je andere wang toe? Ik heb dat altijd uitgelegd als een ander niet diens zonden voor de voeten werpen, want je hebt er zelf meer dan genoeg.

Wees blij voor de dames die gaan trouwen, wees blij dat ze elkaar gevonden hebben en wees vooral heel erg blij dat je zelf die strijd niet hebt te strijden. Dat God oordeelt, betekent niet dat wij het ook moeten doen.

Ik sluit me volledig aan bij Willems opmerking.
Mortlach is zelf degene die het tot een obsessie maakt omdat hij geen onderscheid wil maken tussen homoseksueel zijn en homoseksualiteit praktiseren (zonde). Het zijn moet bij hem ook tot de 'vrijheid' leiden om het uit te kunnen voeren. @Jam doet precies hetzelfde en wil dat onderscheid niet maken: 'o wee als je homo bent'.
Nee, de dispositie is gebrokenheid waarin je zeker niet als mens wordt afgewezen, maar het gaat om het in de praktijk brengen van deze verlangens, dat is zondig. Geen scheiding maken tussen mens en zijn/haar seksualiteit zoals Jan en mortlach doen, getuigt daarin juist van een obsessie met seksualiteit, en verheffing van de innerlijke gevoelens boven het Woord.

Aan de opvatting van de auteur van het artikel van de 'wijde kerk' ligt hetzelfde uitgangspunt ten grondslag: het is toch niet redelijk dat een homoseksueel persoon zijn/haar leven lang alleen zou moeten blijven. Dit is een theologie van de menselijkheid waarin Gods heiligheid geen plaats meer heeft.
Daarom zoekt met in de Schrift naar alle teksten die als een horde genomen moeten worden, de ene met contextualisering, de ander wordt onterecht ingezet positieve legitimatie, zoals het is niet goed dat de mens alleen zij. --} dus dan moet alles wat 'niet goed' is in het leven ook maar worden opgeheven? Het kwaad überhaupt, of de hel? Waarom mag er geen ruimte meer zijn voor lijden, dat toch ook zeker Gods megafoon is in dit leven? Wanneer Gods heiligheid niet meer wordt gedacht en Hij begrijpelijk en toelatend wordt gemaakt, ja dan kunnen we ook nog wel door zonder de hel of alleen met Sonneveld. En dan leggen we alle anatomische bewijzen, die ons Gods wil tonen, 'die de natuur zelf ons leert' naast ons neer: 1 man en 1 vrouw passen wonderlijk in elkaar, en elke andere samenstelling van 2 personen op geen enkele wijze.

@katharina Uit de liefde van Jezus mensen niet overhebben voor de zonde maakt dat je anderen waarschuwt omdat je ze niet voor verderf over hebt. Het argument dat je 'de ander niet mag oordelen' betekent lichtvaardig of vanuit verkeerde intentie oordelen. Hoe wil je anders bv Judas 1:23 uitleggen? Maar behoudt anderen door vreze, en grijpt ze uit het vuur; en haat ook den rok, die van het vlees bevlekt is. Dan kunnen we toch niet neutraal blijven? Daarom zie ik geen rede om blij te zijn met iemands lesbische relatie. En nee wij zijn echt niet beter, maar is dan onze eigen verdorvenheid een reden om dat voor een ander ook maar toe te staan? Dan zou ik willen zeggen nee, maar juist om als een zondaar tot zondaar te spreken over Gods genade, ook juist wanneer Zijn weg tegen ons door zonde vertroebelde gevoel ingaat.

@Jan1975
Als je zou weten dat het lesbische stel uit het artikel hetzelfde gelooft als jij, dan heb je een punt dat je ze uit liefde voor Jezus vermanend toe mag spreken. Maar ik denk zomaar dat dit koppel niet uit de reformatorische gezindte komt. En dan zijn je vermaningen op zijn zachtst gezegd raar en zullen ze je die zeker kwalijk nemen. Want buiten onze kringen is het gebod om God lief te hebben boven de mens niet wijdverbreid.

En voor wat betreft de homoseksueel niet te veroordelen maar de homoseksuele daad wel: ja, dat vind ik onmenselijk. Stel je voor dat jij wel gevoelens voor je vrouw mag hebben, maar je mag ze niet uiten en je mag al helemaal niet met haar in één bed slapen en met haar vrijen. Maak ik jou dan tot enkel je seksuele geaardheid?

Ik heb bijzonder veel moeite met het gebod om God lief te hebben boven de mensen. Zeker als ik zie dat het voor sommige christenen dan blijkbaar een verschrikkelijke moeite wordt om een echtpaar te feliciteren met hun huwelijk.

@katherina enerzijds spreek je over 'vermanend' toespreken', (wat dus betekent dat je homoseksualiteit afkeurt) maar later zeg je de homoseksuele daad niet te willen veroordelen,omdat het 'onmenselijk' zou zijn (om iemand dit dus niet te laten uiten). Dit komt op mij tweeledig over: je vind het vermaning waard, maar wil het even later niet veroordelen?
Mijns inziens mogen we wat betreft de vorm waarin 'woorden met zout besprengd' worden gesproken tegen degenen die buiten zijn, ver gaan (zoals Paulus deed op de Areopagus), maar moet de inhoud wel Bijbels blijven. (Zoals J. Van Eck opmerkt bij Hand. 17).

Los daarvan ging het om het niet feliciteren (= goedkeuring verlenen, erkennen van zonde). Het ging niet om het vermanen ter plekke, want dat doet Gods zaak zoals je ook al schrijft geen eer aan.

'Stel je voor dat jij wel gevoelens voor je vrouw mag hebben, maar je mag ze niet uiten en je mag al helemaal niet met haar in één bed slapen en met haar vrijen. Maak ik jou dan tot enkel je seksuele geaardheid?'
Dat is het punt niet, of wij persoonlijk door een gebod van God 'geraakt worden' moet niet meewegen in de vraag of het 'wel menselijk is van God' om een bepaalde zaak te stellen. Anders vervallen we snel in de drogreden 'jij weet niet wat het is, dus jij mag er niks van zeggen' of 'als jij het zelf was, zou je het wel met mij eens zijn' e.d.

Het punt is juist dat sommige mensen stellen dat het onmenselijk zou zijn om een homosekueel persoon het bedrijven van homoseksualiteit niet toe te laten. Hiermee de menselijke visie op basis van ons gevoelen leidend en wordt in feite gesteld dat je je seksualiteit ook moet kunnen uitleven en dat hier geen grenzen aan mogen worden gesteld. (Mortlach: geen christelijke grenzen aan seksualiteit). Maar als ons gevoel volgens deze stellingname leidend is boven Gods Woord, hoe kan je dan omgaan met andere zaken in de Schrift die je gevoel niet bevestigen? Zoals de zondvloed en het totaal uitroeien van de Kanaänieten bijvoorbeeld, ook hun kleine kinderen? Was God dan een moreel monster (Dawkins), had God Zich daarin dan vergist? Of is de God van het OT dan niet ook de God van het NT (Marcion) of denken we dan stiekem dat de God van vandaag niet de God van Paulus is?
Of moeten we hier toch spreken van Gods heiligheid die met zonde geen gemeenschap kan hebben en Zijn soevereiniteit omdat Hij alleen God is?
Voor mijzelf was het zicht hierop van levensbelang, want alleen met mijn ratio en gevoel kon ik dit niet oplossing. Zijn onkwantificeerbaar anders zijn dan wij (Kierkegaard) beteken dat Gods wegen hoger zijn dan onze wegen en Zijn gedachten dan onze gedachten. Gods heiligheid stelt Hem apart van al ons menselijke denken, voelen en menen. Job begreep God ook niet, maar vond Hem juist in zijn belijden dat hij verkeerd van Hem had gesproken en gedacht.
Als dit Heiligheidsaspect overboord gaat, ja dan kan je God liefde en gebod tegen elkaar uitspelen en plaatsen we het menselijk gevoel aan de kant van de liefde en worden Gods geboden tot nare onbebrijpelijk regels en belemmeringen die we maar moet wegwerpen. De geboden heeft God zelf gegeven omdat Israël en nu ook de kerk leeft in de nabijheid van een Heilig God! Daarom kwam Jezus naar de aarde, om die wet in zijn ingewand te dragen en te vervullen, zodat mensen weer in nabijheid van een heilige God kunnen wonen. En men hoeft geboden niet gelijk te stellen aan wetticisme. De wet is de leefregel uit dankbaarheid (usus normativus), wie een nieuw schepsel is in Christus kan daarom ook niet meer in de zonde blijven leven:
Rom. 6:1 Wat zullen wij dan zeggen? Zullen wij in de zonde blijven, opdat de genade te meerder worde?
2 Dat zij verre. Wij, die der zonde gestorven zijn, hoe zullen wij nog in dezelve leven?

@Jan195
Het christendom heeft ooit slavernij met hand en tand verdedigd omdat het bijbels zou zijn. Tegenwoordig zijn we gelukkig tot het inzicht gekomen dat je geen mens tot slaaf kan maken. Wat vind jij als Christen van die omslag in denken? Had God dan toch geen gelijk toen hij sprak over slavernij? Ik vraag je dit om aan te geven dat wij als samenleving soms anders denken dan de bijbel en dat dat soms ook tot iets goeds kan leiden. In dat licht zou je ook homoseksualiteit kunnen bezien.

In mijn eerste alinea heb ik het over 'je', en dus niet over mezelf. In de 2e alinea schrijf ik dat IK het onmenselijk vind om homoseksuelen seksuele omgang met degene die zij liefhebben te ontnemen. Voor de duidelijkheid: ik vind de problemen die onze gezindte heeft met homoseksualiteit uit de tijd en onmenselijk. Als JIJ vindt dat je iemand van onze gezindte vermanend toe moet spreken dan moet jij dat zelf weten. MIJN keuze is echter om iemand van harte te gelukwensen met hun huwelijk.

Je gebruik van hoofdletters spreekt boekdelen. Het gaat opnieuw niet over Gods heiligheid en God wil, maar alleen om wat jij zelf vindt. Zoals ik zei is het zonder heiligheid makkelijk om met de liefde alle geboden weg te kleuren. Dan is ons gevoel beter dan Gods wil.

Het slavernijvraagstuk is compleet niet te vergelijken, God beveelt nergens slavernij boven vrijheid aan, Hij geeft alleen regulerende regels om erger te voorkomen. Bovendien is er binnen Biblical Theology sprake van een voortschrijdende Godsopenbaring waarin God steeds helderder licht wierp op het wezen en doel van zijn verbond en geboden. Deze openbaring is afgelsoten met Openbaring (NT). Het is genoeg tot zaligheid.

Prima om te stellen dat maatschappijen veranderen, maar principes en zeker lichamen niet! Je gaat dan alsnog bewust voorbij aan alle anatomische bewijzen, die ons Gods wil tonen, 1 man en 1 vrouw passen wonderlijk in elkaar, en elke andere samenstelling van 2 personen op geen enkele wijze. Dat is sinds de schepping nooit anders geweest.

'Wij weten meer dan Paulus', en gevoel (en dan toch zeker wel 'liefde') kan niet verkeerd zijn, 'ieder zijn eigen waarheid'. Trueman had het scherp gevat. Men doet alles om maar niet hoeven dealen met een objectieve waarheid in Gods Woord, laat staan dat die gezaghebbend zou zijn boven ons eigen wil of dat die grenzen zou stellen aan ons gevoel...

Jan, in onze kerk heb je gelijk. Daarbuiten zijn maar weinig mensen het eens met deze denkbeelden. Je spreekt tot eer van God, dat staat buiten kijf. Maar ik kan het niet meer met je oneens zijn.

Veel dank Jan1975, dankzij je glasheldere uitleg en het antwoord dat je op elke vraag/uitleg hebt kan ik niet anders concluderen dat je het dichtst bij Gods wil leeft. Mondjesmaat feliciteren dus!

Je bezoekt de receptie niet, omdat je geweten een grens trekt bij het vieren van een verbintenis die volgens de Bijbel niet Gods orde is. Maar in plaats van stilzwijgend weg te blijven, zoek je haar vóór de bruiloft persoonlijk op voor een rustig gesprek.

Zeg haar met respect en warmte bijvoorbeeld het volgende:

"Dank je wel voor de uitnodiging. Vanwege mijn diepe geloofsovertuiging over het huwelijk kan ik niet naar de receptie komen. Maar ik wilde je wél persoonlijk zeggen dat ik je als collega enorm waardeer en dat ik je een fijne dag gun."

Geef haar op de werkvloer een mooie bos bloemen of een kaart waarin je haar bedankt voor de fijne samenwerking en haar persoonlijk Gods goede zorg toewenst.

Hiermee kies je voor de gulden middenweg: je viert de trouwdag niet mee (trouw aan Gods Woord), maar je laat je collega wel merken dat je haar als mens respecteert en niet afwijst (trouw aan de naastenliefde).

Ja, Jan1975, bedankt voor de uitgebreide antwoorden.
Het lijkt een beetje gevoel tegen feiten. Als het gaat om 'wat het gevoel zegt' dat zijn we het snel eens denk ik. Nuja beter gekwetst door de waarheid dan getroost met een leugen zullen we maar zeggen.. Wel lastig te verteren dat je dus de 'pech' kunt hebben dat je je niet seksueel kunt uiten (en een relatie kunt hebben met iemand waar je dan van houdt, maar van hetzelfde geslacht is). Aan de andere kant vinden de meesten mensen denk ik dat pedofiele neigingen wel weer onderdrukt moeten worden (of is dat dan puur om de slachtoffers?).

Ik kan mij voorstellen dat sommigen toch de keuze maken om hierin 'niet-zuiver' te zijn. Tenminste, als blijkt dat je ook behouden de eindstreep (of laten we zeggen over de eindstreep behouden) kunt raken ondanks die keuze.
Maar wanneer dit echter gerekend wordt als een 'blijven in de zonde' en men stelt dat een eventueel nieuwe-mens-geworden-zijn-gebeurtenis dan onmogelijk wordt geacht, wordt het spannender naar mij lijkt. Dan is het dus: relatie-ambitie-loslaten of de zaligheid mislopen..

Leven volgens Bijbelse principes is wat anders dan rigide regels navolgen. (al dan niet juist geïnterpreteerd)
Morele normen en waarden als eerlijkheid, rechtvaardigheid, liefde, respect, behulpzaamheid, verdraagzaamheid ... dat zijn de Bijbelse principes waarmee christenen (en ook niet- christenen) in vrijheid hun keuzes mogen maken.

"Maar indien gij door de Geest geleid wordt, dan zijt gij niet onder de wet."
Paulus niet pleit voor wetteloosheid, maar voor een verschuiving van uitwendige naleving van regels naar inwendige leiding door de Geest, waarbij liefde de vervulling van de wet is.
(Eerder gold voor Israël het oude verbond vol regels/wetten, maar door te spreken over een nieuw en beter verbond heeft hij het eerste verouderd verklaard, het was slechts tijdelijk totdat Chritus kwam)
Het christelijke leven, aldus Paulus, is gebaseerd op principes zoals liefde, geloof en de vrucht van de Geest; niet op een uitgebreide lijst van voorschriften.
Leven in de Geest versus leven naar de letter.

Natuurlijk heeft Mortlach wel een punt als hij het over de obsessie rond seksualiteit heeft. Want als je zo wilt vasthouden aan te tekst in Romeinen, waar blijft dan die ‘principiële’ houding ten opzichte van die andere zaken uit Romeinen? Denk aan het aanbidden van het geschapene, onrechtvaardigheid, hebzucht, afgunst, moordzucht, twistziek, doortraptheid, kwaadaardigheid, roddelen, kwaadspreken, God haten, hoogmoedigheid, arrogantie, zelfingenomenheid, geen ontzag voor ouders, kortzichtigheid, trouweloosheid, liefdeloosheid en onbarmhartigheid?

En als we dan toch zo vol zijn van die tekst uit Romeinen, lees dan ook even door op volgende bladzijde. Romeinen 2 begint met: “En u, wie u ook bent, met uw oordeel al klaar: u bent evenmin te verontschuldigen. Het oordeel dat u over anderen velt, velt u over uzelf, want de dingen die u veroordeelt doet u zelf ook.”

Het punt van Erik is een goede toevoeging, alle mensen struikelen in velen. De farizeeën, die zeker ook struikelden, maar deden voorkomen alsof die niet zo was, hadden daarom ook geen enkel recht om stenen te gooien naar de overspelige vrouw. Daarom noemde ik eerder al dat het alleen een gesprek kan zijn als zondaar tot zondaar, anders wordt het gewoon stenen gooien..

'En nee wij zijn echt niet beter, maar is dan onze eigen verdorvenheid een reden om dat voor een ander ook maar toe te staan? Ik denk dat juist dat liefdeloos is. Daarin doen we niet alleen God maar ook onze naaste eeuwig tekort, juist als wij die bevrijdende genade van Jezus kenne, zonder enige voorwaarde, niemand is uitgesloten, wat je leven ook was! Waarom heb je het mij dan niet verteld zal hij/zij zeggen voor Gods troon. Daarom zie ik geen reden om te zwijgen omdat ik inderdaad ook niet zonder zonde ben, maar juist dan als een zondaar tot zondaar kan spreken over Gods genade''

Het punt van de 'obsessie' is eerder al besproken, maar ik zou daarbij wel willen opmerken dat een christen ook in een andere situatie uit liefde moet handelen wanneer hij ziet dat de naaste (ongemerkt) een weg van zonde gaat. Stel dat een vriend van mij in het weekend naar een gokhal zou gaan en ik weet dit. Dan zou ik een grote verantwoordelijkheid hebben om dit eerlijk te benoemen, al is dit zeker lastig. Want ik weet dat ik het aanvankelijk niet leuk zal vinden wanneer iemand mij op iets wijst. Maar dit onderstreept ook het belang van het rationele aspect, wanneer je ieman beter kent, weet je ook dat hij/zij het beste met je voorheeft.
Het tweede hierbij is dat de kracht van seksuele zonden, en helemaal in een relatie, een bijzonder sterke verzoeking zijn die vele anderen te boven gaan, los van het feit dat het ook zonde tegen het eigen lichaam is. Daarom raakte deze vraag mij ook meer dan stel, dat het was geweest, 'Collega heeft iemand mishandeld'. De collega in kwestie staat in de hudige vraag op het punt om een langdurige relatie aan te gaan met een persoon en zal deze relatie werderzijds gaan verdiepen naarmate de tijd vordert. Dat is niet een eenmalig over de schreef gaan of zoals in het geval van bv. gokken jezelf binden aan een voorwerp. Uit het verhaal van Rosaria Butterfield komt dat ook naar voren, zij kon ook niet zomaar met haar vrouw breken.

Mooi dat DerQ het praktisch uitwerkt, op die wijze zal de collega worden aangezet tot nadenken over je houding (en hopelijk ook over God!) wanneer zij dacht dat het om haarzelf ging in plaats van om de zonde. Toch blijft het ook een worsteling en zal de een hier praktisch socialer in zijn dan de ander. En toch, meer dan het biddend aan God laten terwijl je met haar in contact gaat kunnen we ook niet, want een mens heeft nog nooit een ander mens bekeerd, hooguit was hij/zij een middel.

@davinci je hebt helemaal gelijk als je zegt dat het zwaar kan vallen om het gevoel overeen te laten stemmen met Gods gerechtigheid. Job moet het zo ook zeker hebben ervaren. En dan ook nog Asaf in ps. 73, waarom God? In dit lezen zijn er geen goedkope antwoorden, wel het vrezen van God dat rijk zal maken na dit leven. Dan denk ik ook, hoe zal je inderdaad de keus kunnen maken voor zuiverheid zonder Gods steun? Een jeugdvriend van mij koos er bewust voor om alleen te blijven en niet toe te geven, terwijl al zijn getrouwde broers en zussen de kerkdeur achter zich dichttrokken.. Daarin schittert dan toch een heel wonderlijke genade van God, want in dat alles 'zegent' (vloekt) hij God niet. Dan kan het gevoel wel zeggen dat hij 'recht' heeft op een gelukkig leven, maar dan is het net als bij de arbeiders die 1 uur hadden gewerkt. Iedereen krijgt al meer dan Gods oordeel met het leven hier op aarde waarin genade in Jezus mogelijk is.

@evantorisch zoals eerder al genoemd gaat het helemaal niet om een keuze tussen of 1. liefde waarin je ieder voor zich laat, of 2. wetticisme wat zou neerkomen op rigide regels (voor anderen stellen). Het is mijns inziens liefdeloos om iemand over te laten aan een zaak waarvan je weet dat die niet goed is. Stel dat we de liefde tot de naaste (in elke ellendig mens je eigen beeld zien, we hadden het zelf ook kunnen zijn die zo in het leven staat als God onze weg niet anders omtuind had) en de Bijbel als richsnoer voor ieders leven buiten beschouwing laten, dan was het zeker terecht om te stellen dat de ander geen vrije keuzes werd gelaten. Dan was daar ook zeker aanleiding om het gewoon bemoeizuchtig of betuttelend te noemen.
Jezus' liefde is inderdaad de vervulling van de wet, maar de wet blijft in de gereformeerde theologie een regel tot dankbaarheid en gaat zeker niet na de bekering overboord. Jezus komst is een punt in de tijd, onderdeel van de heilsgeschiedenis en historisch feit. Hierin greep Hij in Zijn verzoening ook vooruit op de zonde van de komende geslachten en ook voor de zonden die Zijn kinderen vanaf nu nog zullen doen. Het heeft een hoge prijs gehad, ja Hem alles gekost. Hij is een vloek geworden om ons, een vloek voor de wet, te redden. Zonder de wet was de kracht van de zonde (waarvan we gered worden) niet de deze mate aanwezig geweest.
Het tegenover elkaar stellen van de Geest en de letter zou ik niet willen doen zonder Math. 5:17-19, onderdeel van de Bergrede waarin Jezus de 'grondwet' van het koninkrijk geeft. Meent niet, dat Ik gekomen ben, om de wet of de profeten te ontbinden; Ik ben niet gekomen, om die te ontbinden, maar te vervullen.
18 Want voorwaar zeg Ik u: Totdat de hemel en de aarde voorbijgaan, zal er niet een jota noch een tittel van de wet voorbijgaan, totdat het alles zal zijn geschied.
19 Zo wie dan een van deze minste geboden zal ontbonden, en de mensen alzo zal geleerd hebben, die zal de minste genaamd worden in het Koninkrijk der hemelen; maar zo wie dezelve zal gedaan en geleerd hebben, die zal groot genaamd worden in het Koninkrijk der hemelen.
De nadruk wordt gelegd op de eenheid die er moet zijn tussen leer en leven, en de wet zal zeker eisen in het eindgericht, of van ons of van Jezus. Vers 18 laat zien dat God niet om de zonde heen wil, omdat Zijn heiligheid gerechtigheid eist.
Als we Woord en Geest (ps. 25) losmaken, is alleen het Woord een letter die slechts letter blijft. Alleen de Geest (Luther: noemde dit Schwärmerei, en vele sekten zijn uit deze visie voortgekomen) mist een toetssteen en miskent Gods openbaring. Door het Woord in afwachting van de licht van de Geest hierover kunnen onze treden wel vastgemaakt worden. Dit wil niet zeggen dan de Geest niet onmiddelijk kan spreken buiten een Bijbelvers om zoals sommigen wel willen beweren, maar de gewone weg is wel door het Woord onder leiding van de Geest Gods volgen in de weg van de door Hem gegeven middelen. En door Jezus' werk, het vervullen van de wet tot onze redding, is ons als onderpand de Geest gegeven. En daarom zijn we beide niet (z)onder de wet en kan dit juist een stuk worden waarin Gods eer gaat schitteren wanneer wij die door genade gaan toestemmen! Ps 119.