Extreem gepest op reformatorische school

… in het christelijk onderwijs zou het niet voor mogen komen. Volledig mee eens.

Helaas komt het voor binnen de refowereld dat refomensen zich juist identificeren door het oordelen en veroordelen van mensen die anders zijn, zoals homo's, transgenders, verslaafden, criminelen, mensen uit sociaal en maatschappelijk zwakke milieus en anderen. Dat geeft een wij-zij groepsgevoel, waarbij "wij" degenen zijn die deugen en de anderen niet. Tot mijn schaamte heb ik daar ook aan meegedaan. Daarom identificeer ik mij niet meer als refo, maar als volgeling van Jezus en laat ik me daarbij o.a. inspireren door de Bergrede.

Een (groot/klein?)deel van de kinderen met reformatorische ouders groeien op met strenge geboden en verboden. Die worden soms/vaak niet goed uitgelegd. Daarnaast kan er angst opgewekt worden door uitzicht op onbekeerd sterven en naar de hel gaan. Het lijkt me niet gek dat kinderen dan raar gedrag gaan vertonen en gaan pesten.
Pesten gebeurd inderdaad op allerlei plekken,  maar in deze vraag gaat het om de ervaring van de vragensteller. Het is pijnlijk en naar dat je hier nog steeds last van hebt. Hopelijk kun je dit van lieverlee loslaten.

Niet echt een antwoord op de vraag, helaas. Hoe kan het dat het farizee-isme nog steeds zo springlevend is?
En ja, veroordeling gebeurt over heel de wereld, maar daarom zegt Jezus ook: wordt de wereld niet gekijkvormig.

Als de vragensteller dit pesten goed verwerkt had, dan had ze er niet meer dagelijks last van. Ga (terug) naar je huisarts wanneer je dagelijks last hebt van ervaringen uit je eerdere leven. Goede kans dat er aanzienlijke verbetering op kan treden.

Ik bedoelde in mijn eerdere reactie ‘hij/zij’ ipv ‘ze’.

Ik heb hetzelfde meegemaakt. Ook eindeloos gepest geworden op 'n christelijke school, omdat ik anders was, dan de rest. Ik was14, toen ik van de lagere school afging, geen vervolgonderwijs genoten, ik was overal ''te stom'' voor en zou ik volgens die hoofdmeester wel eindigen in de goot, of in Amsterdam achter 'n draaiorgel aan lopen sjokken !!!. Schrijven had ik nauwelijks of niet geleerd. Autisme bestond niet, dus zat ik later aan de lopende band..., oersaai werk, waarin ik wèl heel goed m'n draai vond. Stukwerk van effe dit en effe dat en effe..., kon ik niet. Voor mij was eentonig nog niet eentonig genoeg. Daarbij te bedenken, dat m'n Moeder me ook niet begreep en ik me troost zocht bij ons Harmonium. Autisme raak je nooit meer kwijt..., Dat minderwaardigheidsgevoel ook niet. Ik kan alleen maar opmerken, dat die pestkoppen je hele leven tot aan je dood kunnen ruïneren!!!. Ik ben nu 69 en ik speel al 60 jaar harmonium, heb enige goede vrienden in me eigen leef- en woongebied..., voor mij voldoende, de mensen accepteren me tòch al vaak niet; Autisme met nog wat later het begrip ''objectofilie''... willen ze vaak niet begrijpen Ik leef het liefst m'n eigen leven, kan ik me nog een beetje gelukkig voelen, zonder al die opgedrongen farizeïstische wetjes en regeltjes, die geboden van mensen zijn. Voor mij geen ''reformatorisch''... Te veel ellende er door meegemaakt...

Helaas herken ik wat je zegt. Waar refo's zijn wordt geoordeeld, veroordeeld, geroddeld en laatdunkend over anderen gesproken. Soms met de toevoeging :"ik bedoel het niet als roddelen hoor..." Of word het goedbedoeld gebruikt als manier om zorgen over anderen te delen.

Tot mijn grote verdriet heb ik me hier ook schuldig aan gemaakt.

Onze tong is maar n lastig lichaamsdeel, we kunnen er God mee loven en Hem vervloeken.
We kunnen er anderen mee opbouwend en vernederen.
We kunnen er liefdevol en liefdeloos mee spreken. (Zie ook Spreuken en Jacobus)

We zijn ons vaak te weinig bewust van de snelheid van onze tong.

Ooit hoorde ik dat je jezelf 3 vragen moet stellen voor je iets zegt/ vertelt:

1. Is hetgeen ik wil zeggen feitelijk & weet ik zeker dat het de waarheid is?
2. Welk doel dient het? Is het positief of opbouwend?
3. Welk nut heeft het als ik het aan de ander vertel. Is hij/zij daarmee geholpen?
4. Gaat het de ander sowieso wel aan, of is het roddel/ laster.

Daarnaast denk ik dat we als Christenen veel vaker, bewust met de dichter van Psalm 141 mee mogen bidden:
Zet Heere een wacht voor mijn lippen...

Nog geen antwoord op je vraag waarom we het doen. Misschien omdat we zondaren zijn. Zelf koning willen zijn ten koste van anderen?

Ik ben het met Erik1960 eens: als je er nog dagelijks last van hebt, heb je het dus nog niet verwerkt. Vraagsteller zou inderdaad bij de huisarts een doorverwijzing kunnen vragen naar een traumatherapeut. Ik volg zelf EMDR-therapie en kan het iedereen die met onverwerkt trauma zit aanraden!

Mortlach en Erik1960, Ik vind jullie mening erg gemakkelijk geformuleerd. Bij mensen met autisme werkt het beduidend anders, omdat die er heel anders op reageren. Ik durf nauwelijks nieuwe vriend[inn]en te maken, Na verloop van tijd blijken ze op je uitgekeken te zijn. Ik zou persé met hun ideeën moeten meedoen, Ik mag van hun dit niet en dat niet en m'n één-persoonsliefhebberijen moeten laten varen en ''gezellig'' met hun moeten meehobbelen... Ik zou me moeten aansluiten bij een leesclub, kunnen we over boeken zitten kletsen. De enige boeken, die ik lees zijn 'n paar muziekboeken, die op me harmonium staan!!! Ik houd geeneens van lezen. Of ik zou met hen fietstochten moeten maken... Ik houd niet van die teambezigheden. Dus laat mij maar wat aan violen, dan kan ik mij nog op z'n best voelen, Het verleden kan je tòch niet uitwissen, M'n leefwereld houd ik maar bewust klein, dan houd ik nog het overzicht er op en heb ik geen gezeur aan me hoofd...!!!

@Harmoonjem,

Ik begrijp je reactie, ik heb zelf ook autisme en dat kan het contact met anderen inderdaad lastig maken. Maar om eerlijk te zijn lees ik nergens in de vraag van de vraagsteller dat die autistisch is en dat dit een rol zou spelen in de problemen. Ik ga daar dus niet van uit.

Ik begrijp je echt wel; ik heb echt moeten leren hoe ik me in gezelschap moet gedragen zonder mijn eigen aard te veel weg te drukken. Dat moest ik echt oefenen en sommigen gaat dat gemakkelijker af dan anderen. Maar nu kan ik bepaalde sociale activiteiten echt waarderen, waar het in het verleden soms echt een straf was.

En ja, dat zorgt er inderdaad voor dat je je wereld klein(er) houdt dan mensen zonder autisme. Ik kan niet bevatten dat er mensen zijn met tientallen zo niet honderden vrienden/kennissen. Gelijkgestemden vinden is ontzettend belangrijk, want moeten kiezen tussen uitputting en eenzaamheid is vreselijk.

Maar ook mensen met autisme, juist mensen met autisme zelfs, kunnen getraumatiseerd raken en ook voor hen kan traumatherapie helpen. Ik gaf het advies omdat het mij enorm heeft geholpen en dat wens ik anderen ook toe. Het was maar om erop te wijzen dat die opties er zijn; of iemand er gebruik van wil maken of niet, dat bepalen iedereen helemaal voor zichzelf.

@Harmmonjem1957: ik sluit me aan bij de woorden van Mortlach. Je hebt gelijk, het verleden kun je niet uitwissen. Dat is ook niet wat ik beweer. Maar wie dagelijks last heeft van dat verleden, laat waarschijnlijk kansen op verbetering liggen.

Hier ook ervaring met pesten. Op een 'gewone' christelijke school, op een reformatorische school en op een sportclub.

Een groep brildragers ziet de brilloze als anders, een groep dwergen ziet de lange als anders, de groep reuzen ziet het kleintje als anders. Ben je te slim, te dom, te sportief of niet sportief genoeg, dan ben jij 'em.

De achtergrond van de school of sportclub maakt niet het verschil. Het enige wat in mijn ervaring het verschil kan maken, is de juiste persoon met overwicht binnen zo'n groep.

Er wordt altijd gezegd dat het niet aan jou ligt dat je gepest wordt. Daar ben ik het niet volledig mee eens. Ik werd aan de ene kant gepest omdat ik anders was, er anders uit zag, anders reageerde.
Ik werd aan de andere kant gepest, omdat er geen 'klasseoudste' ingreep of reguleerde.

Dat laatste besefte ik pas toen het wel gedaan werd door een vriendelijke klasgenoot met een soort aangeboren autoriteit. Die wist de groepsdynamiek te beïnvloeden en de notoire pesters te neutraliseren.

Pesten is soms ook een extreme methode om wenselijk gedrag te stimuleren en afwijkend gedrag af te leten. Niet de goede vorm, maar een manier om groepseenheid te creëren. Vergelijk het met training in het leger, of ontgroening bij een studentenvereniging.

Als de leiders van de groep de bandbreedte niet beeaken en als het op een enkeling wordt gericht, loopt het mis.

Ik heb genoeg van mijn tijd laten verpesten om de tijd die voor me ligt daar ook aan kwijt te raken. Hopelijk kan de vraagsteller die grens ook trekken en geen seconde meer uitgeven aan terugdenken aan alle nare herinneringen en ervaringen.

Heel herkenbaar dit.... Het betrof in mijn geval niet alleen mijzelf, maar ook leerkrachten die volgens de groep "het niet konden".

Beste AWDB, Ook sommige leraren konden d'r wat van, wat pesten betreft. Zie het eerste stuk van me boven aan.

@arendine

Natuurlijk hoop ik ook dat iemand een manier vindt om dat pijnlijke verleden een plaats te geven waar het het dagelijkse leven niet meer beïnvloedt.

Maar afhankelijk van het type trauma kan het zijn dat dat niet zal lukken zonder gerichte traumatherapie.

Als je (c)PTSD hebt, heb je echt hulp nodig. Helaas worden de termen Trauma, PTSD en "triggered" tegenwoordig veel te veel gebruikt wanneer mensen "enigszins teleurstellend" bedoelen. Maar het zijn belangrijke termen in de geestelijke gezondheidszorg en het is dieptriest dat ze door het internet tot een grap zijn gereduceerd.

Wist traumatherapie het verleden uit? Nee, absoluut niet! Maar ik kan nu met verdriet terugdenken aan de gebeurtenissen die trauma's hebben veroorzaakt zonder dat mijn hersenen me ervan overtuigen dat ik het op dat moment letterlijk herbeleef.

Pesten, of beter gezegd treiteren (pesten was immers een dodelijke ziekte), komt overal voor. Dat is niet enkel voorbehouden aan reformatorische mensen. En komt ook niet meer of minder voor dan in andere kringen. De vraagstelling is wat suggestief.

Wel zouden christenen beter moeten weten en doen. Dat wordt van een christen gevraagd.

het ergste is
als er gezegd wordtt
het heeft alles zo moeten zijn!!!!!



al dat school getreiter

Tja, je zou wensen, dat het juist in christelijke kring niet voorkomt.
Gelukkig heb ik een heleboel christenen leren kennen in verschillende groepen, waar goed met elkaar wordt omgegaan.
Wat Arendine zegt is waar: als je iets te zeggen hebt in een groep, kun je die dynamiek goed de kop in drukken. Niet positief reageren als er weer iets gezegd wordt, zeggen dat het flauw is als het altijd om een persoon gaat, etc.

Zelf ben ik ook op een reformatorische school gepest, met jas in de vuilnisbak en sap erover en dat soort grapjes. Niet door een persoon, maar door een hele troep, die het enig vonden. Met kwaad spreken achter je rug en nabouwen. Nadat mijn ouders geklaagd hadden hield het op. In plaats daarvan werd ik de rest van mijn schooltijd genegeerd, nooit gekozen bij gym hoewel ik goed was in sport. Gewoon niet mee gepraat. Paria zeg maar.

Pas toen ik van school wisselde, merkte ik dat het ook anders kon. In mijn nieuwe klas zaten twee jongens, die samen de sfeer in de klas goed hielden. Zorgden dat ruzies werden bijgelegd. Dat iedereen bij de groep werd betrokken. De mensen praten tegen me. Echt een verademing.
Later werd ik beter in het inschatten van groepen. Kreeg meer "macht en aanzien" in de groep. En toen kon ik dat voor anderen doen, wat mij had geholpen. Geen olie op het vuur gooien, maar de groep versterken, begrip kweken en iedereen samen houden.

Reformatorische scholen zijn niet de enige scholen waar dit gebeurt, maar het is extra bitter. Door de zondeval kan dit probleem altijd de kop opsteken, maar als jij wat in de melk te brokkelen hebt in zo'n groep, dan doe er meteen in het begin wat aan, voordat er al een zondebok en een iedereen-tegen-één-dynamiek is ontstaan.

Aan ouders die hiermee te maken hebben: als het al heel erg geworden is: je kind liever van school laten wisselen. Als de dynamiek vastgelopen is, is het nauwelijks meer te redden en je wilt je kind geen langdurige schade laten oplopen.

P.S.
Het heeft me ongetwijfeld last bezorgd en ik heb nog steeds het onveilige gevoel, dat de stemming op elk moment kan omslaan en de mensen mij gaan uitlachen of zo. Zelfs nu ik succesvol ben en toespraken houdt voor groot publiek.

Maar aan het pesten zelf denk ik zelden nog en ik laat me er niet door in de weg zitten.
Wat ik bereikt heb in het leven dat heb ik voor een groot deel te danken aan mijn pesters. In die tijd, dat het zo naar was en zo slecht met mij ging, heb ik mij voorgenomen zo uitermate succesvol te worden, dat ze zich wel moesten ergeren: "Ze zullen nog zien!". Natuurlijk hebben ze dat nooit geweten en natuurlijk interesseert het mij inmiddels geen haar, wat een paar domme pestkoppen op mijn oude middelbare school denken.

Maar die gedachte is in mijn leven op een paar momenten teruggekomen, bijvoorbeeld toen mijn baas mij min of meer chanteerde, of toen ik onterecht ter verantwoording werd geroepen. "Jullie zullen wel zien!" werkte als grote drijfveer en ik werkte me het schompes, om naast mijn baan een eigen bedrijfje te beginnen. Inmiddels is dat bedrijfje een succesvol bedrijf. Mede dankzij onvriendelijke mensen in mijn leven. Ik bedoel maar.

Kortom: Je moet deze mensen geen macht meer geven in je leven. Maar als het niet lukt het een plaats te geven, dan is therapie misschien een logische stap.