Eenvoudige prediking missen

Ik ben opgegroeid in de Gereformeerde Gemeente, maar toen ik volwassen was en op me zelf ging wonen, was dat het eerste, wat ik niet meer deed: naar de kerk gaan. Ik vond het er verschrikkelijk!!!. Wetjes , regeltjes en dogma's, ik vond het verstikkend. Zelfs het er op na houden van een liefhebberij kon al niet door de beugel; dat viel onder het begrip: ''zinloos tijdverdrijf''. Je mos God zoeken die al onbereikbaar was voor 'n autist. God is een verterend vuur en een eeuwige gloed, bij wie niemand wonen kan. Weinig of tot niks over het verlossend werk van de Heere Jezus... Regeltjes, regeltjes. regeltjes... Men noemde de Zondag de ''Dag des Heeren'', Ik vond 't een rotdag! Je mocht in je lege tijd alleen maar lezen, we hadden heel veel boeken... Ik had een vreselijke hekel aan lezen, maar 'n hele dag aan het harmonium zitten mocht ook niet, of..., zitten wel, maar..., eh..., niet spelen. Elke Zondag hoofdpijn door ontregelde leefritme, Hier heb ik het dan over ruim 40 jaar geleden. Ook was ik 'n tijd lang harmoniumspeler in een evangelisatie, Uiteindelijk blij, dat ik er vandaan was, weer allemaal wetjes, regeltjes, dogma's en een hoop farizeïsme, waar je de door hùn gebaande wegen uit moest lopen. D'r staan zóóó veel mooie en praktische dingen in de Bijbel, O.A ,de Bergrede, de Gelijkenissen en nog meer prachtige dingen...! Een klein kind kan het nog begrijpen!..., maar nee hoor... Sinds 1 1//2 jaar ga ik naar de kerk van mijn keuze en heb 't daar goed naar me zin, al begrijp ik nòg weinig van de preek, maar het voelt daar aan als een warm bad, de mensen zijn over het algemeen vriendelijk; heel wat anders. dan in de vorige kerk..., daar werd ik gewoon weggekeken, vanwege me vragen en/ of opmerkingen, die ik maakte... Kerkdiensten van bijna 2 uur... Hoe verzin je 't met al die telkenmale terugkerende herhalingen... In de evangelisatie mocht ik van sommige sprekers geen kort voor-- en naspel spelen, ''zonde van de tijd'', Diensten van ruim 2 uur waren geen uitzondering... Ik dacht altijd, dat je in de kerk wat moest leren..., op catechisatie ook,,, en dan dat voor mij zinloze vragen leren..., ik kan heel slecht leren, dus werd ik al opgezadeld met 'n nog groter minderwaardigheidsgevoel. Toen ik op een gegeven moment d'r uit werd gestuurd, ben ik nooit meer teruggekeerd. Alleen d'r maar aan overgehouden, dat ik 'n hekel heb aan catechismuspreken...

Op menselijk niveau, in de dagelijkse praktijk, zeggen we vaak: Als iets te mooi is om waar te zijn dan is het ook niet waar. Vaak klopt dat.
Waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan, gebruiken we ook als intellectuele kijk op heldere zaken.
Zou ons brein in de weg kunnen zitten om de onbegrijpelijke boodschap van het evangelie te ontvangen?