Opzien tegen kerkdienst

Ik loop al een tijdje rond met een vraag waar ik zelf maar geen antwoord op kan vinden. Daarom zou ik deze graag aan u voorleggen. Ik ben een vrouw van in de veertig jaar, getrouwd met een lieve man en moeder van opgroeiende kinderen. Ik houd er niet van om mezelf allerlei aandoeningen toe te schrijven, maar om mijn vraag wat beter te kunnen onderbouwen, is het misschien goed om te weten dat ik hoogsensitief ben. Daar loop ik soms tegen bepaalde dingen aan, maar over het algemeen ervaar ik dat niet als een groot probleem.

Door mijn hooggevoeligheid heb ik wel sneller last van angstaanvallen en hyperventilatie. Dingen die voor een ander misschien heel klein lijken -zoals warmte, veel mensen om mij heen of een afgesloten ruimte- kunnen bij mij een aanval uitlokken. Ik heb hiervoor therapie gehad en inmiddels kan ik er redelijk goed mee omgaan. Ik weet bijvoorbeeld dat ik niet urenlang op een druk feest moet zijn of mij in grote mensenmassa's moet begeven. Dat beperkt mij natuurlijk wel enigszins, maar eerlijk gezegd heb ik ook niet de behoefte om naar feestjes of massale bijeenkomsten te gaan. En daarmee kom ik bij mijn vraag over de kerkgang.

Ook onze kerkdiensten zijn voor mij een grote, drukke bijeenkomst. Onze gemeente is gezegend met veel leden en de kerk zit op zondag vrijwel altijd helemaal vol. Prachtig, zou je denken. Voor mij is het echter iedere keer opnieuw een strijd. Wanneer het warm is, loopt de luchtvochtigheid in het gebouw hoog op. U zult begrijpen dat dit voor iemand als ik geen prettige omstandigheden zijn. Ademhalingsproblemen, hartkloppingen en de angst voor een nieuwe aanval houden mij dan voortdurend bezig. Daardoor wordt de kerkgang voor mij een hele onderneming. Hoewel ik mag weten dat ik een kind van de Heere ben en ik verlang naar Zijn Woord, brengt juist dit ook veel onzekerheid met zich mee. In preken hoor ik regelmatig dat, wanneer iemand de Heere leert kennen, de kerk het fijnste plekje op aarde wordt. Dat je je plaatsje in de kerk niet leeg laat staan, ook niet doordeweeks. Dat maakt mij verdrietig, omdat ik mezelf daar zo weinig in herken.

Ook afgelopen zondag was het weer zover. Het was warm, ik had last van hartkloppingen en allerlei aanvechtingen -zo noem ik het zelf maar- en tegelijkertijd hoorde ik in de prediking dat ik eigenlijk vreugde en verlangen zou moeten ervaren in mijn kerkgang. Maar als ik heel eerlijk ben, ga ik helemaal niet graag naar de kerk. Ik hoor wél graag uit Gods Woord. Ik lees graag, zing graag en bid graag. Maar die kerkgang zelf... dat is voor mij niet het fijnste plekje. Ik laat mijn plaats juist regelmatig leeg. Omdat het te warm is, te druk, of omdat een dienst te lang duurt. Onze dominee kan de diensten soms behoorlijk laten uitlopen.

En daardoor begin ik te twijfelen aan de echtheid van mijn liefde tot de Heere. Hoe ik ook bid, hoe ik mij met therapie bezighoud en hoe vaak ik erover praat met ouderlingen en de dominee, het lukt mij maar niet om uit te zien naar de kerkdienst. Pas wanneer ik de twee uur daadwerkelijk in de kerk heb doorgebracht, kan ik achteraf zeggen: het is goed geweest. Soms kom ik zelfs haast euforisch de kerk uit. Dan kan ik juichen, zingen en jubelen omdat de Heere zoveel goeds heeft gedaan en ik dankbaar ben dat ik de dienst heb mogen bijwonen. Maar vóór de dienst blijft het verlangen om er te zijn ontbreken. Ik spreek mezelf regelmatig toe dat het toch fijn is in de kerk en dat ik ernaar zou moeten verlangen. Maar als u diep in mijn hart zou kunnen kijken, zou u zien dat ik het liefst nooit meer naar een grote kerkdienst zou gaan. Ik zou veel liever in een klein gezelschap samenkomen, thuis een preek lezen of rustig de Bijbel onderzoeken. Uiteraard blijf ik naar de kerk gaan, ook ter wille van de kinderen. Maar het valt mij altijd zwaar. Vaak begint de zondag voor mij al met de vraag: hoe zal ik het er deze keer weer vanaf brengen? Inmiddels ben ik er min of meer aan gewend geraakt dat de kerkgang voor mij een strijd is.

Maar de vraag die daaronder ligt, blijft mij bezighouden: kan een kind van God opzien tegen een kerkdienst? Kan het voorkomen dat iemand de doordeweekse diensten liever laat voorbijgaan? Kan dat samengaan met het ware geloof? Of heb ik mezelf misschien iets aangepraat? Gesprekken met de dominee of de kerkenraad leveren mij hierin niet zoveel op. Ik heb het gevoel dat zij niet echt begrijpen wat er vanbinnen bij mij gebeurt. Achter in de kerk gaan zitten is ook geen oplossing, want daar zitten inmiddels al heel wat mensen die om soortgelijke redenen liever achterin zitten.

Wat is dat toch, dat geworstel? Waarom kan ik niet gewoon, zoals ik in preken hoor, verlangen naar de kerk en naar mijn plekje in de kerk? Waarom voelt het voor mij zo anders? Wat moet ik hiermee? En misschien wel de belangrijkste vraag: past dit wel bij het leven van een kind van God? Kan iemand die de Heere werkelijk liefheeft toch zo tegen de kerkgang opzien? Of moet ik eerlijk onder ogen zien dat ik mijzelf misschien voor de gek houd? Ik zou heel graag willen weten hoe u hier geestelijk tegenaan kijkt. Niet alleen vanuit het oogpunt van mijn hooggevoeligheid of angst, maar vooral vanuit Gods Woord. Want daar ligt uiteindelijk mijn grootste vraag en ook mijn grootste zorg.

Met vriendelijke groet, een tobbende vrouw.

Beste vragensteller,
 
Hartelijk dank voor uw vraag. U deelt iets van uw worsteling rond de kerkgang. Moeilijk dat u vanwege uw hooggevoeligheid zo weinig kan ‘genieten’ van de kerkdiensten... U vraagt zich af: “Kan iemand die de Heere werkelijk liefheeft toch zo tegen de kerkgang opzien?”

Stel dat u een been gebroken had. Zou u deze vraag dan ook stellen? Als hij/zij op zou zien tegen de kerkdienst vanwege het been in het gips en de pijn die te lang stilzitten met zich meebrengt, zou u dan denken: hij/zij kan geen kind van God zijn? Ik denk dat u zo niet zou redeneren. Dan hoeft u zo ook niet te redeneren als u worstelt met hoogsensitiviteit.

Het lastige is natuurlijk dat het zo’n onzichtbaar iets is. (Iets waar trouwens veel mensen mee worstelen.) Maar al is het ongrijpbaar, het is er wel! Dat merkt u zelf. Daarom heb ik eigenlijk maar één advies voor u. Bedenk dat de Heere u kent. Lees Psalm 139 eens door. Betrek die psalm op uzelf. Hij kent u. Al begrijpt niemand op aarde u, Hij wel. Hoe u ook tobt, als u in Christus gevonden wordt, heeft u een liefdevolle God. Hij zal u niet verstoten. Twijfelt u daaraan? Lees dan Psalm 146 nog eens. In die Psalm wordt het heel duidelijk dat de Heere er juist is voor tobbers. Dus: Kan iemand die de Heere werkelijk liefheeft toch zo tegen de kerkgang opzien? Ja, dat kan. Laat dat geen reden zijn om te twijfelen aan uw kindschap.
 
Hartelijke groet, 
Ds. T. A. Bakker