Dubbel verdriet na wiegendood
Alie Hoek - van Kooten | 8 reacties | 23-07-2026| 12:34
Vraag
Twintig jaar geleden zijn mijn man en ik een kindje van 1 jaar verloren aan wiegendood. Wat een verdriet voor ons, maar ook voor onze zoons, toen rond de kleuterleeftijd. We hebben destijds geen verdere onderzoeken laten doen. In eerste plaats omdat ons gevoel dat niet toeliet, maar ook omdat de artsen ons vertelden dat er vrijwel nooit een echte oorzaak van overlijden uitkomt.
Nu is onze schoondochter in verwachting van een kindje en gaven wij aan het leuk te vinden om af en toe op te passen. Er werd ons meteen verteld dat dat niet ging gebeuren. Ze vertrouwen hun kindje niet aan ons toe, omdat er nooit een duidelijke oorzaak van overlijden van ons babytje is vastgesteld en wij dat ook niet wilden laten onderzoeken. Wiegendood vindt onze schoondochter maar een “vaag iets.” Dit was echt een klap voor ons en doet ons veel verdriet. Mijn man en ik hebben het samen in gebed gebracht, maar we krijgen geen rust hierin. Hoe kunnen we hiermee omgaan?
Antwoord
Beste mevrouw. Allereerst, wat erg dat u een kindje aan wiegendood hebt verloren. Wat een verdriet. Dan ben je eerst dankbaar dat je samen een gezond kindje hebt mogen ontvangen en dan ineens, op het aller onverwachtst, is het kindje overleden. Inderdaad vinden ze dan zelden een echte doodsoorzaak. Dus als u het kindje had laten onderzoeken, dan was er hoogstwaarschijnlijk geen doodsoorzaak uit gekomen.
En dan nu deze reactie van uw zoon en schoondochter. Ik vind die reactie heel erg pijnlijk. Tsjonge, dat komt nog eens bovenop het verdriet wat u al hebt en dat je de rest van je leven toch al met je meedraagt. Het is te hopen dat uw zoon en schoondochter dit verdriet zelf nooit mee hoeven te maken. En al helemaal niet een dergelijke reactie erop.
Kunt u niet aan uw zoon en schoondochter voorstellen om met elkaar eens naar uw of hun huisarts te gaan om hierover te spreken? Misschien dat dit dan hun ongerustheid weg kan nemen. Misschien nog wel beter om een gesprek aan te vragen bij de “Vereniging van ouders van wiegedoodkinderen”. U kunt daar dan met z’n vieren (u en uw man met uw zoon en schoondochter) een gesprek aanvragen en zij kunnen u een en ander uitleggen en hiermee hopelijk de ongerustheid van uw zoon en schoondochter wegnemen.
Alie Hoek-van Kooten
Dit artikel is beantwoord door
Alie Hoek - van Kooten
- Geboortedatum:27-08-1949
- Kerkelijke gezindte:PKN (Hervormd)
- Woon/standplaats:Veenendaal
- Status:Actief
Bijzonderheden:
Auteur van o.a.
- 'Vonk of vuur' (als je verliefd bent...)
- 'Trouw en teder' (seks in het huwelijk)
- 'Verkeringsperikelen' (50 vragen)
- 'Tiener op weg' (seksuele opvoeding)
Bekijk ook:
Dit panellid heeft meerdere artikelen geschreven
Natuurlijk is het voor u pijnlijk.
Nu echter moet u m.i. eerst het belang van uw zoon en schoondochter laten voorgaan. Op dit moment moet u begrip tonen en meeleven met uw kinderen. Als de baby geboren is kunt u, na verloop van tijd als alles goed gaat, nog besluiten het onderwerp wiegendood voorzichtig te bespreken. Veel sterkte, zegen en wijsheid toegewenst.
Het enige wat je kunt doen, is het gesprek erover aangaan en luisteren naar de zorgen en de angsten van de ander en deze bevestigen, zelfs als ze irrationeel zijn. En dan vragen wat jullie zouden kunnen doen om het vertrouwen terug te winnen.
Roken jullie? Dan zou je daarmee kunnen stoppen omdat het een verband heeft met wiegendood en sowieso is stoppeneen goed idee! Je zou de kinderen kunnen vragen een autozitje, wieg, slaapartikelen, etc, te kiezen die zij vertrouwen die jullie dan kunnen aanschaffen, water laten testen, rookmelders, CO2-detectoren, je zou zelfs een radon-test kunnen laten uitvoeren.
Ik zie op Google dat het risico op wiegendood na het 1ste levensjaar drastisch afneemt en dan zo goed als nihil is. Voor het eerste levensjaar lijkt het me niet dat het kleinkind bij de moeder vandaan zal slapen, dus misschien lost het onmiddellijke probleem zichzelf wel op. Maar dan nog is praten en vooral luisteren een goed idee.
Je kunt het verleden niet veranderen, maar je kunt het wel erkennen en bevestigen dat die heftige gebeurtenis 20 jaar geleden zelfs nu nog echte effecten heeft. Therapie is misschien raadzaam.
@renbrand het klinkt alsof je chatgpt om een antwoord hebt gevraagd en dat nu citeert. Ik merk dat ik daar bij zo’n teer onderwerp toch moeite mee heb, het voelt wat ongepast.
