Contact met ouders verbroken
Alie Hoek - van Kooten | 3 reacties | 21-09-2026| 09:25
Vraag
Uit onze nabije kring is er iemand die al het contact met de ouders heeft verbroken. Wij vinden dit heel moeilijk voor iedereen. Wij weten ook niet wat er speelt. Wij vinden het ook niet aan ons om beide kanten te horen. Hoe kunnen we hier op een goede manier mee omgaan?
Antwoord
Als iemand het contact met zijn of haar ouders verbreekt, is dat altijd weer erg ingrijpend. Soms gebeurt het door kleine dingen, een andere keer door iets ingrijpends als bijvoorbeeld incest waarbij het dan voor een dochter bijna niet meer mogelijk kan zijn in de buurt van haar vader te vertoeven. Hoe dan ook, contact verbreken binnen nauwe familieverbanden is wel het allerlaatste wat je wilt want bloedbanden blijven knagen. Ook al breek je met een eerstegraads familielid, die persoon blijft toch in je gedachten en gevoelswereld aanwezig.
U schrijft helemaal niet in welk verband u staat tot die persoon. Hebt u wel vaker vertrouwelijke gesprekken met die persoon gehad of kent u die alleen maar van bijvoorbeeld uit de buurt en zeg je elkaar gedag en dat is het dan. Dat maakt nogal wat uit. Er staat alleen: “in de nabije kring.” Ook weet u niet wat er zich heeft afgespeeld. Dan wordt het wel heel moeilijk er iets aan te kunnen doen. Alleen het gebed blijft dan over. Hopelijk hebben de dochter en/óf de ouders wel iemand met wie ze in vertrouwen kunnen spreken en die zich er hopelijk voor inzet dat er weer contact komt.
U vraagt hoe u hiermee om moet gaan. Ik zou zeggen: blijf vriendelijk naar beide partijen. En wie weet komt er dan een keer een mogelijkheid dat een van beide partijen u in vertrouwen neemt. Maar wees dan niet nieuwsgierig naar wat zich heeft afgespeeld. Nieuwsgierigheid en meeleven kunnen flinterdun naast elkaar liggen. En als er dan door een van beide partijen over gesproken gaat worden dan zal het meestal zo zijn dat echt deskundige hulp nodig is om weer tot herstel te komen. Verwijs daar dan ook naar.
Alie Hoek-van Kooten
Dit artikel is beantwoord door
Alie Hoek - van Kooten
- Geboortedatum:27-08-1949
- Kerkelijke gezindte:PKN (Hervormd)
- Woon/standplaats:Veenendaal
- Status:Actief
Bijzonderheden:
Auteur van o.a.
- 'Vonk of vuur' (als je verliefd bent...)
- 'Trouw en teder' (seks in het huwelijk)
- 'Verkeringsperikelen' (50 vragen)
- 'Tiener op weg' (seksuele opvoeding)
Bekijk ook:
Dit panellid heeft meerdere artikelen geschreven
Ze zegt dat het om grote of kleine dingen gaat. En hoewel dat klopt, breekt er niemand met zijn ouders omdat er een keer geen pindakaas in huis is, natuurlijk. Als het om "kleine" dingen gaat, is het vaak iets dat al jaren, zo niet tientallen jaren sleept.
Dus als je hoort wat de reden is, en dat is in jouw ogen iets "kleins", onthoud dan dat niemand kan overbrengen wat 20+ jaar aan cumulatieve kleine zaken met je doet. Met je ouders breken (of als ouder met je kind breken), is de allerlaatste optie omdat niets anders werkt, dus neem het serieus, ook al begrijp je het niet direct.
Vaak is er ook een weigering of onmacht om te veranderen. Dat is vaak écht het probleem en niet zozeer de individuele voorvallen (extreme situaties daargelaten). Als mensen niet over hun gevoelens kunnen of willen praten, of als ze niet kunnen of niet willen veranderen, dan blijft er niet veel over.
En onthoud dat een compromis van twee kanten moet komen; als de ene partij eist dat de andere partij al het werkt doet en alleen zij moet inleveren, dan is dat gedoemd te mislukken. Mocht je de gelegenheid krijgen iets voor deze mensen te doen, let daar dan goed op.
Het verschil tussen nieuwsgierigheid en medeleven stipt mevr. Hoek goed aan. De situatie is er niet een om over te roddelen en het is helemaal niet erg als je niet precies weet wat er gaande is. Maar als de betrokkenen je in vertrouwen nemen, wees dan ook iemand die ze kunnen vertrouwen.
Áls ze je in vertrouwen willen nemen hoor je het vanzelf.
