Van echtscheidingsproces naar verkeringsproces

Mijn man en ik zijn ruim 40 jaar getrouwd. Vanaf het moment dat wij getrouwd zijn neemt mijn man mij al niet serieus. Bij alles waar ik mee zit of wil bespreken reageert hij: joh maak je niet zo druk. Ook kan hij mij erg vernederen. Als ik daar dan later op terug kom, zegt hij: zeur je daar nu nog over. Ik ben al bij verschillende hulpverleners geweest. Bij de eerste is hij één keer mee geweest. De psycholoog zei toen dat hij mij manipuleert en toen ik daarop ging letten zag ik dat ook. Mijn man wil verder geen hulp want dat heeft toch geen zin, ze zijn alleen maar nieuwsgierig zegt hij.

Nu de kinderen het huis uit zijn en allemaal ver weg wonen, ga ik mij steeds eenzamer voelen. Seks hebben we al jaren niet meer: want jij hebt toch nooit zin... Ik vind deze situatie heel moeilijk want het leven is zo voorbij en dan op deze manier? De enige reden om te scheiden is overspel maar dat is niet aan de orde, dus sukkelen we maar door. Mijn man zegt vaak dat ik stil ben en dramt dan door totdat ik vertel wat me dwars zit, maar op één of andere manier komt er altijd uit dat de schuld bij mij ligt.

Hij kan ook heel apart reageren als zijn kleding niet goed zit. Als ik bijvoorbeeld zeg dat er knopen van zijn overhemd los zitten reageert hij boos: wat zeur je toch altijd over mijn kleding. Ik heb weleens uitgezocht of hij misschien een vorm van narcisme heeft, maar dat is het denk ik niet. Hij doet namelijk wel praktische dingen voor mij: thee zetten als ik uit mijn werk kom, huishoudelijke taken neemt hij over, enzovoort. Onlangs vroeg ik hem of hij nog van mij houdt. Hij werd boos omdat hij dat een hele rare vraag vond, maar ik kreeg er geen antwoord op.

Het is een heel verhaal geworden maar ik ben langzaamaan ten einde raad, vooral omdat ik bijna met pensioen ga. Daar zie ik als een berg tegenop. Welk advies geeft u mij?

Beste mevrouw, u zegt dat u niet wilt scheiden omdat er geen sprake is van overspel. Maar een echtscheiding begint niet pas als de officiële echtscheiding wordt aangevraagd zoals na overspel. Het is goed te beseffen dat de aanvraag van een echtscheiding het sluitstuk is van een echtscheidingsproces. Op het moment dat je niet meer bouwt aan je huwelijk, je partner niet serieus neemt, vernedert, negeert, enzovoorts, ben je gewoon al bezig met het proces van echtscheiding. Het is erg dubbel om op zich tegen echtscheiding te zijn en ondertussen wel met een proces van echtscheiding bezig te zijn… Als ik het zo lees, is uw man gewoon bezig met een proces van echtscheiding, al zal hij waarschijnlijk niet de echtscheiding op zich gaan aanvragen. En u doet dat ook niet omdat u van mening bent dat dit alleen na overspel zou mogen. U moet uw man duidelijk zien te maken dat in de situatie zoals u die beschrijft er al sprake is van een echtscheidingsproces.
 
U hebt beiden op uw trouwdag voor Gods aangezicht beloofd dat u elkaar trouw zult helpen en bijstaan bij alle dingen die tot het tijdelijke en eeuwige leven behoren. Daar is het ja-woord op gegeven, voor God en Zijn gemeente. Dus u mag uw man er op aanspreken om zijn verantwoordelijkheid te willen zien en dat geldt natuurlijk ook voor u. Want als de een afstandelijk is, zal de ander dat ook worden en zo groei je uit elkaar en wordt het huwelijk alleen nog voor de buitenwereld in stand gehouden. Maar in feite is er dus al sprake van een echtscheidingsproces.
 

"U zou als het ware weer een beetje verkering met elkaar moeten kunnen  krijgen"

Wat nu te doen? U zou als het ware weer een beetje verkering met elkaar moeten kunnen  krijgen. In een verkeringsproces ben je aanvankelijk twee vreemden voor elkaar en groei je vervolgens langzaam maar zeker naar elkaar toe. En dat heeft tijd gekost voordat je zover was dat je samen kon gaan trouwen.

Helaas zijn jullie steeds meer vreemden voor elkaar geworden want de intimiteit ontbreekt helemaal. Eigenlijk zouden jullie samen dat proces van het krijgen van verkering opnieuw moeten doormaken. U schrijft dat hij toch ook thee zet voor u en huishoudelijke taken doet. Geeft u hem daar ook wel eens een complimentje voor? Want dat is het toch zeker wel waard. En vervolgens zou je dan kunnen zeggen dat het leuk zou zijn om samen eens op een terrasje te gaan zitten, eens naar een concert te gaan, enzovoorts.  

Nog beter is het als u samen een therapie zou willen gaan volgen, maar u geeft aan dat uw man dat niet ziet zitten. Dat vind ik echt niet goed. Kom nou, als je lichamelijk ziek bent, ga je toch ook naar de dokter. En als het in je huwelijk niet goed gaat, moet je daar ook wat aan willen doen. Dat ben je gewoon verplicht aan elkaar (en aan de kinderen). 

Ik vrees dat uw man beter voor zijn auto zorgt dan voor u. Want voor zijn auto zal hij toch ook geregeld beurten moeten regelen. Vindt hij de monteur dan ook nieuwsgierig als die naar de problemen van de auto vraagt? En dat kost ook geld en dat heeft hij er kennelijk wel voor over. U bent toch meer dan een auto voor hem, mag ik hopen. 

Veel kerken geven tegenwoordig mariage courses. Kunnen jullie daar dan niet een keer samen naar toe? Zo doorgaan maakt jullie beiden ongelukkig en dat geldt zeker als hij straks na zijn pensionering thuis komt. Dus ga het veranderen!!!! U heeft uw vraag naar Refoweb geschreven. Dat is eigenlijk al een eerste stap op de goede weg want daarmee heeft u het probleem in kaart gebracht. En de tweede stap is om er echt wat aan te gaan doen. Daar is moed voor nodig omdat je een ingeslopen patroon moet doorbreken. En het moet echt van twee kanten komen. 

Mocht uw man er niet van willen weten deze situatie te veranderen, is het dan geen idee om eens even een tijdje weg te zijn van thuis? Dat u bijvoorbeeld een aantal weken naar de Herberg gaat, een diaconaal centrum om weer even op adem te kunnen komen? U krijgt daar dan gesprekken en zij kunnen u ook adviezen geven hoe hiermee verder te gaan. U moet in  ieder geval aan uw man laten merken dat als het zo doorgaat, u het echt niet meer trekt. En misschien is het wel even goed voor uw man als hij dan thuis een aantal weken alles alleen moet doen en de was, boodschappen doen en eten koken niet meer als vanzelf worden gedaan.  

Ik wens u veel moed toe en hoop van harte dat u verandering krijgt in deze vastgeroeste situatie.

Alie Hoek-van Kooten