Borstgroei bij man laten weghalen
Alie Hoek - van Kooten | 21 reacties | 13-08-2026| 09:03
Vraag
Ik ben een man van begin 30. Sinds mijn puberteit heb ik last van beperkte borstgroei. Nu ik wat ouder begin te worden, wordt dit ietsje meer. Ik ben verder slank. Graag zou ik dit door middel van liposuctie weghalen. De arts geeft aan dat dit kan. Het zou mij erg helpen. Tegelijk vind het lastig om hierin een goede, bijbelse afweging te maken. Mag ik gebruik maken van de medische middelen hierin? Is dit verantwoord? Ik weet dat de Bijbel hierin geen concrete adviezen heeft. En daarom ben ik benieuwd naar iemand zijn advies/kijk daarop.
Ik schaam mijzelf ervoor en durf het met anderen niet te bespreken. Bang dat ik word neergezet als iemand die veel met zijn uiterlijk bezig is/aards is. Ik mag geloven een kind van de Heere te zijn. Maar ik weet niet goed hoe ik hierin weet wat de Heere hier van vindt. Ik leg het uiteraard wel in gebed neer bij God. Maar ik weet niet of God hier specifiek iets van vindt? Het gaat overigens om een ingreep die onder narcose wordt gedaan. Bedankt dat ik hier anoniem mijn vraag kan stellen...
Ruim 900 christelijke boeken, altijd bij de hand
Bijbelstudie, dagboeken, romans en kinderboeken in één app. Geen e-reader nodig: u leest gewoon op uw telefoon of tablet.
Probeer de app 14 dagen gratis, daarna € 7,95 per maand.
Antwoord
Beste vraagsteller, ik kan mij goed voorstellen dat dit moeilijk is voor jou. Borstgroei hoort zozeer bij het vrouwenlichaam dat het moeilijk is om als man hiermee geconfronteerd te worden.
In de puberteit komt borstgroei bij jongens nog al eens voor en wordt dan gynaecomastie genoemd. De helft tot driekwart van de jongens krijgt er in de puberteit mee te maken. Dat komt omdat de geslachtshormonen dan tijdelijk uit balans zijn. Binnen enkele maanden tot enkele jaren verdwijnt dit dan weer vanzelf. Maar jij bent al begin 30 en hebt er dus al vele jaren mee te maken en het gaat maar niet vanzelf weg. Ook lijkt mij het zomers moeilijk als je in zwembroek loopt.
Op zich mag je Bijbels gezien aandoeningen en afwijkingen corrigeren. En hoewel dit geen levensbedreigend aandoening is, is de psychische impact ervan echt groot. En dat laatste mag dan ook zeker mee tellen. Als christenarts zou ik op een dergelijke vraag van een patiënt dan ook zeker ingaan en die patiënt behandelen, zodat hij zich weer gaat thuis voelen in zijn eigen mannenlichaam.
Alie Hoek-van Kooten
Dit artikel is beantwoord door
Alie Hoek - van Kooten
- Geboortedatum:27-08-1949
- Kerkelijke gezindte:PKN (Hervormd)
- Woon/standplaats:Veenendaal
- Status:Actief
Bijzonderheden:
Auteur van o.a.
- 'Vonk of vuur' (als je verliefd bent...)
- 'Trouw en teder' (seks in het huwelijk)
- 'Verkeringsperikelen' (50 vragen)
- 'Tiener op weg' (seksuele opvoeding)
Bekijk ook:
Dit panellid heeft meerdere artikelen geschreven
En voor die 1, of 5 of hoeveel procent het ook zou zijn, mag en moet aandacht zijn. Deze mensen verdienen ook steun en medeleven. Het ging mij er dan ook om dat het meteen wordt aangegrepen als "conspiracy theory" waar het gebrek aan bewijs zélf wordt gezien als bewijs.
Het is daarnaast ook een feit dat een enkele spijtoptant door tegenstanders wordt aangegrepen om de hele procedure voor iedereen in twijfel te trekken. Dat is wat mij betreft niet sjiek. Zijn er mensen met spijt? Ja! Die zullen er altijd wel zijn. Is het een reden om alles dan maar stil te leggen? Nee, natuurlijk niet!
Voor transgender mensen is het een existentiële bedreiging: mogen we zijn wie we zijn? Als je het aan de SGP vraagt, is het antwoord "Nee!" Het is een beetje als iemand vinden die spijt heeft van zijn of haar doopsel en vervolgens zeggen dat dat hele sacrament maar eens goed moet worden onderzocht en eventueel verboden zou moeten worden. Dan zouden christenen ook staan te steigeren, en terecht!
Ik zal de eerste zijn die zegt dat alle oplossingsmogelijkheden onderzocht moeten worden. Maar niet als het onderzoeken van de ene mogelijkheid wordt gebruikt om een andere mogelijkheid uit te sluiten - en al helemaal niet als ik de motieven voor die uitsluiting totaal niet vertrouw.
Wat de beste behandelingsoptie is, dat is wat mij betreft een zaak tussen de patiënt en de behandelaars, en in het geval van minderjarigheid de ouders. Daar horen die beslissingen thuis. Politici horen daar buiten te blijven. En zeker als de redenen allemaal overduidelijk BS zijn.
- 1
- 2
