Borstgroei bij man laten weghalen

Wat een mooi antwoord. Begrijpelijk dat meneer hier last van heeft.

Soms ben ik echter zoekend hierin. Mevrouw Hoek is vrij stellig en duidelijk dat ze hier achter staat. Echter, wanneer het een vrouw betreft die zeer beperkte borstgroei heeft (denk aan cup AA) en daar door middel van eigen vet een vergroting wil creëren is zij veel terughoudender. Terwijl ik geloof dat een vrouw hier psychisch minstens zo onder kan lijden als een man.

Het komt bij veel mensen voor, en het psychische leed is echt. Ik ben dan ook blij dat mensen zich ervoor kunnen laten behandelen.

Dat geldt ook voor vrouwen met het "omgekeerde" probleem. Eran11 heeft het over een vergroting met eigen vet, maar wat is precies het probleem met implantaten?

Wat ik trouwens wel frappant vind, is dat als een cisgender persoon die last heeft van ongewenste borstgroei genderbevestigende zorg nodig heeft, dat geen enkel probleem lijkt. (En dat is het ook niet). Maar als een transgender persoon die om precies dezelfde reden (psychisch leed vanwege ongewenste borstgroei) om precies dezelfde zorg vraagt, er vaak alles aan wordt gedaan om hen die zorg te ontzeggen.

Op zo'n moment zeggen dat God de borsten van de ene persoon zo bedoeld heeft, en van de andere niet, dat rammelt natuurlijk aan alle kanten. Of dat we in het geval van de transpersoon niet moeten willen dat het leven maakbaar is, of wat de argumenten dan ook zouden zijn.

Nee, als het een probleem is waar je je in je leven door beperkt voelt, dan mag je daar echt wel wat aan doen, ongeacht je gender.

Heb je al eens geprobeerd om bij een sportschool (onder begeleiding) de borstspieren te trainen? Als je die 'oppompt', ziet het er ook al heel anders uit, vermoed ik. Ik zou eens langs gaan bij een personal coach of fitness...

@henkie

Borstspieren en borstweefsel heeft niets met elkaar te maken. Het is logisch dat men een verband legt, want het is toch immers "hetzelfde gebied," maar in de praktijk blijkt spieropbouw simpelweg geen oplossing voor gynecomaestie.

Het probleem met implantaten is dat het lichaam de siliconen kan afstoten. Zie hier de documentaire moordtieten. daarbij moet je de operatie om de zoveel jaren herhalen.

Overigens vind ik wel dat er een grens is. Het accepteren van je lichaam zoals God deze heeft gemaakt, en bv het accepteren van het lichaam bij het ouder worden vind ik ook bij het leven horen. Dus alles veranderen waar je psychisch last van hebt, is naar mijn mening absoluut geen optie.

@eran11: je moet de operatie om de zoveel tijd herhalen? Oké, nou en? Ik zie trouwens dat het om 10-20 jaar zou gaan, dus dat lijkt me wel te overzien.

Je andere punt, echter, is wat genuanceerder. Je voorbeeld "bv het accepteren van het lichaam bij het ouder worden vind ik ook bij het leven horen," ja, daar kan ik me op zich wel in vinden. Op je 70ste er nog uit willen zien als toen je 20 was, dat is wellicht niet geheel realistisch.

Maar.... "Overigens vind ik wel dat er een grens is. Het accepteren van je lichaam zoals God deze heeft gemaakt... Dus alles veranderen waar je psychisch last van hebt, is naar mijn mening absoluut geen optie." dat is natuurlijk een dijk van een hellend vlak.

Als jij ergens onder lijdt, en je hebt de mogelijk om dat leed te verzachten, wie zou ik dan zijn om jou te zeggen dat je dat niet zou moeten doen? Het moet een persoonlijke keuze zijn, want er zijn altijd wel mensen te vinden die die grens steeds verder opschuiven naar "niks mag!"

Je kunt hooguit zeggen dat je niet wil dat het met openbare middelen wordt uitgevoerd, maar als iemand iets op eigen rekening laat doen, wat is daar dan op tegen? Ik zei al: "je lichaam zoals God deze heeft gemaakt," wie bepaalt wanneer dat van toepassing is? In het geval van de vragensteller geldt dat in principe toch ook? Maar toch zouden veel mensen (terecht) zeggen dat het goed is om het probleem op te lossen.

Je hele leven lijden onder een oplosbaar probleem, dat kan toch niet de bedoeling zijn? En zeggen dat je toch gewoon kunt stoppen met lijden, of dat het lijden zo erg niet is, daar is toch niemand mee geholpen?

Tja. Ik ben daar zoekend in. Geeft God ook geen kruizen om ons dichtbij Hem te houden? Is het soms daarin ook geen confrontatie met dat het hier op aarde niet volmaakt is en dat we dit moeten dragen totdat we een verheerlijkt lichaam krijgen zonder zonden?

"Geeft God ook geen kruizen om ons dichtbij Hem te houden".

Hij heeft je ook het verstand en de mogelijkheden gegeven om het op te lossen. Zou niet te snel de conclusie trekken dat God wil dat je er niets aan doet om je verder te laten lijden. Lijden is er al genoeg

"Geeft God ook geen kruizen om ons dichtbij Hem te houden?"

Wellicht, maar hoe maak je daar onderscheidt in? Als JIJ gelooft dat JOUW issue een kruis is waarmee God je dichtbij wilt houden, dan leg ik je geen strobreed in de weg.

Maar dat is heel wat anders dan IEMAND ANDERS ervan te proberen te overtuigen dat DIENS issue zo'n zelfde kruis is. Wie zijn wij om dat voor een ander te bepalen?

@mortlach, bedankt voor je warme en intelligente observaties! Zo vaak mis ik die in de harde refowereld waarin de oordelen je om de oren vliegen.

@johannes: bedankt voor het compliment.

Ik probeer nog steeds te geloven dat ook reformatorische mensen goede bedoelingen hebben voor hun medemens. Als je je zorgen maakt om het zielenheil van anderen en je overtuigd bent dat het eeuwige leven je zal worden ontzegd omdat je je voor gynaecomastie hebt laten behandelen, dan kan ik me bepaalde reacties wel voorstellen. Die gedachte zie je bijvoorbeeld terug in de opmerking van Erna11: "...dat het hier op aarde niet volmaakt is en dat we dit moeten dragen totdat we een verheerlijkt lichaam krijgen..."

Dat gezegd vind ik de gedachte dat je om die reden het eeuwige leven zou worden ontzegd vrij bizar. En volgens mij is dat ook het gedachtegoed niet, alsof je leven een soort lijstje zou zijn met voors en tegens waarbij God uiteindelijk de balans opmaakt.

Als je God liefhebt, en je naasten als jezelf, dan vallen dit soort details in mijn ogen vrij snel weg, hoewel ik uiteraard nog steeds een buitenstaander ben, dus wat weet ik er nu van? Het is dubbel, want als je gelooft dat God iets wél afkeurt, is het natuurlijk het toppunt van liefde om je naasten daarvoor te waarschuwen, ongeacht de gevolgen.

Maar het valt me altijd wel op dat de standpunten van mensen vaak enorm verschuiven als ze er zelf mee te maken krijgen, persoonlijk of binnen het gezin/de familie bijvoorbeeld. Dan zie je vaak een enorme ruk weg van het dogmatische en naar het menselijke toe; het is alsof mensen dan pas zien wat hun standpunten met mensen in het hier en nu doen.

Dat klopt, dat is een scherpe analyse van mijn reacties. Ik ben opgegroeid in een streng christelijk milieu waarin alles sterk moet worden afgewogen. En inmiddels ben ik er los van, maar uiteraard niet helemaal, want je opvoeding blijft een grote rol spelen.

Door mijn opvoeding en mijn karakter heb ik een vrij nauw geweten. Op alle gebieden geldt dat. Bv: welke kleren koop ik (is het eerlijk gemaakt, en niet door kinderen?), heb ik het nieuwe écht nodig (onze wereld gaat namelijk behoorlijk naar de gloria met alle fast hashion), en een dergelijke medische ingreep wat vaak duizenden euro’s kost (is dat geoorloofd om het geld daaraan uit te geven, wetend dat het ook beter besteed kan worden), ik kan avonden voor de televisie hangen (terwijl ik ook eenzame buren heb die dolblij worden als ik op bezoek ga). Ik weet dat God niet het uiterste verwacht, maar wel inzet uit liefde voor Hem en Zijn schepselen. En die balans… enerzijds rust/genieten van tijd alleen etc, maar ook je inzetten voor anderen. Ik vind dat zo’n lastige balans.

Hoe dan ook, de reacties zijn voor mij verfrissend om te lezen. Dus dank daarvoor.

Ik stel wat je deelt enorm op prijs, Eran11. En je zorgende houding voor je medemens en het milieu is lovenswaardig. Er gaat inderdaad een hoop verkeerd op veel gebieden, waaronder de fast fashion en consumentengedrag slechts één gebied is.

Ik zoom even in op de belangrijkste opmerking die je maakt. "en een dergelijke medische ingreep wat vaak duizenden euro’s kost (is dat geoorloofd om het geld daaraan uit te geven, wetend dat het ook beter besteed kan worden)"

Wetend dat het ook beter besteed kan worden... is dat zo? Wat is er "beter" dan leed verzachten of wegnemen? Ja, mensen die MEER lijden eerst helpen, maar als je dat criterium strikt toepast, moet je dus de persoon de het meeste lijdt het eerstr helpen, en hoe zou je dat moeten gaan bepalen? Gaat dan al je geld naar goede doelen voordat je iets voor jezelf mag doen?

Kijk, als de keuze is tussen iets frivools en leed wegnemen, dan is het wat anders, dan is de schaarse middelen gebruiken voor iets frivools ten koste van je capaciteiten om te helpen inderdaad niet goed. Maar daar zit 'em net de kneep. Je zegt zelf al dat het de kunst is om daar de juiste balans in te vinden.

Voor de vraagsteller is dit een echt probleem waar hij geen andere oplossing voor weet. Niet iets frivools dus. Dus nogmaals, waaraan zou dat geld dan beter besteed kunnen worden?

Het gaat mij erom dat we mensen serieus nemen. Dat we mensen geloven als ze zeggen wie ze zijn en hoe ze zich voelen.

Ik denk dat Romeinen 14 hierin wel van toepassing is: een ieder is in zijn eigen geweten ten volle verzekerd.

Ik snap het issue. Na 2 zwangerschappen zijn mijn buik en borsten ook niet meer wat het geweest is. En dat valt niet te trainen. Ik heb het geprobeerd, en eindigde met een half sixpack (de bovenste helft, de onderste helft was gerimpeld vel).

Ik heb ook wel nagedacht over een buikwandcorrectie, en er dan maar gelijk een borstvergroting achteraan. Maar de kosten en de risico's (het blijft een operatie natuurlijk) maakte dat ik het niet kon verantwoorden naar mezelf. Mijn gezin zou namelijk her of der toch moeten inleveren om dat bij elkaar te sparen. Daarnaast het 'snijden in een gezond lijf' principe.

In mijn geval was het een wens die ik had, die simpelweg is gevoed door het 'perfecte social media plaatje'. Ik was daar dus gevoeliger voor dan ik dacht en dat viel me tegen van mezelf. Daarnaast zijn mijn 'mankementen' een logisch gevolg van mijn keuzes: 2 kinderen. Dat valt toch in dezelfde catogorie als 'de 70-jarige die eruit wil zien als 20'. Dat is toch weer anders dan flaporen, een grote moedervlek in het gezicht etc. Dat zijn dingen die 'niet horen'.

En ik ken mezelf: na de operatie ga ik me vast en zeker irriteren aan een lachrimpeltje.

Dat maakte dat ik gekozen heb voor acceptatie (hoewel een gedoog-beleid). Het idee dat ik gevoeliger was voor het 'ideaalplaatje van de wereld' dan dat ik keek naar de zegeningen die God geeft: gezonde kinderen en een goed werkend lichaam.

Het was niet alleen een 'ik moet tevreden zijn met wat God geeft' maar ook een 'waarom ben ik zo gevoelig voor wat de wereld vind?'

Er is een groot verschil tussen een beugel nemen om cosmetische redenen, of jezelf dusdanig vol te pompen met plastic dat je met geen mogelijkheid meer onder water kan zwemmen (dat is een overdrijving, wat in deze context wel een leuke woordspeling is).

Toch... als je de hier genoemde quotes ernaast legt (God heeft je zo geschapen/ God geeft je dit kruis te dragen) zit er eigenlijk geen verschil in cosmetische keuzes.

Mortlach: maar zit er volgens jou dan geen verschil tussen een operatie van iets wat biologisch gezien niet hoort, of een operatie van iets omdat je víndt dat het niet bij jou hoort? In het geval van een transgender, wordt er natuurlijk niet alleen maar wat borstweefsel weggehaald. (Zonder die problematiek te willen bagatelliseren).

@Tonnie. Ik ben oprecht blij dat je vrede hebt weten te vinden met je lichaam. 2 kinderen op de wereld zetten is niet niks en laat absoluut sporen na. Dat jij alle zaken meeweegt in de beslissing: eigen gevoel, impact op gezin, etc, is alleen maar goed. Niemand die iets op de keuze aan te merken zou moeten hebben - ook als die keuze na dezelfde overweging anders was gevallen.

Het is absoluut waar dat de druk die sociale media veroorzaakt om "perfect" te zijn enorm schadelijk is. Mijn advies is dan ook altijd: van TikTok en Instagram af, je Facebook opzeggen en al dat soort dingen zo veel mogelijk vermijden. Maar dan nog ontkom je niet aan de advertenties en marketing vol met "perfecte" mensen en door de maatschappij opgelegde normen over hoe je lichaam eruit zou moeten zien.

Maar verder zeg je "snijden in een gezond lijf," en daar zet ik mijn vraagtekens bij. Als je lijf je enorme stress oplevert, is dat dan "gezond"? Emotionele, mentale en psychologische klachten zijn toch net zo serieus als puur lichamelijke? In mijn hoofd kan ik die zaken niet loskoppelen.

Je schrijft: "maar zit er volgens jou dan geen verschil tussen een operatie van iets wat biologisch gezien niet hoort, of een operatie van iets omdat je víndt dat het niet bij jou hoort? In het geval van een transgender, wordt er natuurlijk niet alleen maar wat borstweefsel weggehaald. (Zonder die problematiek te willen bagatelliseren)."

Ik zou niet weten wat "biologisch gezien hoort" of niet zou moeten betekenen. Wat SOCIAAL gezien hoort, ja, dat snap ik. De maatschappij vindt dat een man geen borsten zou moeten hebben, maar als je als man nu eenmaal van nature een wat hoger estrogeengehalte hebt, dan heb je kans dat je ze wel hebt en "hoort dat dan zo, biologisch gezien"?

En wat transgenders betreft, soms wordt er helemaal niets weggehaald, als de persoon in kwestie aan een sociale transitie genoeg heeft, of alleen borstweefsel, of wat meer, al naargelang de noodzaak van de persoon. En weet je, welke beslissing het ook is, het gaat mij niets aan. Wie ben ik om er wat op tegen te hebben? Als er goed over de beslissing is nagedacht en alle aspecten ervan eerlijk zijn afgewogen, dan kan ik zo'n beslissing toch alleen maar toejuichen? Het zijn echt geen zaken waar mensen over één nacht ijs gaan hoor.

Goed, dat was inderdaad ongelukkig uitgedrukt. Excuses als ik jou en/of anderen voor het hoofd heb gestoten. Het zijn onderwerpen die mij nauw aan het hart gaan, en helaas maakt dat soms wat cynisch.

Ik moest specifiek denken aan de Transgenderwet waar vorig jaar een wijzigingsvoorstel voor op tafel lag om daar iets uit te verwijderen dat geen enkel doel diende en wat het leven van transgender personen onnodig moeilijker maakt. Totdat de SGP (en NSC, maar Omzigt is ook christen) zich ermee ging bemoeien en die wijziging van tafel werd gehaald en transgender weer een beetje zelfbeschikking werd ontzegd.

Ik vind het is lastig om dat te zien als iets anders dan transgendertje pesten door de SGP, maar zo wil ik niet denken, dus vandaar die ongelukkige uitspraak dat ik probeer te geloven dat zij geloven dat ze er op de een of andere manier goede bedoelingen mee hebben.

Niet dat dat het veel beter maakt, want zelfs als de SGP gelooft dat het leven van transgenders onmogelijk maken goed voor hen is, komt het er dus op neer dat die partij dat beter meent te weten dat de transgender mensen zelf!

Het komt een beetje op me over als dit: als je in God gaat geloven, kan een gevolg zijn dat je besluit geen tv meer te kijken omdat je denkt dat God dat zo wil. Wat de SGP hier doet is tv's verbieden in de hoop dat mensen daardoor in God gaan geloven...

Wat ze doen is onnodig leed aanrichten onder het mom dat het goed voor je zou zijn. En dat is verkeerd, in mijn ogen. Daarom hamer ik zo op het idee van zelfbeschikking. Als JIJ denkt dat het voor JOU goed is, prima, maar leg het anderen die andere keuzes zouden maken dan niet op!

Mortlach: snijden in een gezond lijf bedoel ik letterlijk. Het lichaam is gezond, maar het kan wel bepaalde mentale problemen geven. Hoewel je geest/ ziel en lichaam niet los van elkaar kunt zien (ook de bijbel erkent dit) kun je wel stellen dat 1 van die aspecten gezond is, maar een ongezonde weerslag kan hebben op een ander aspect, maar dat maakt het ene niet letterlijk ongezond.

En n.a.v. je laatste reactie: ik kan makkelijk keuzevrijheid geven aan iedereen om mij heen. Ik draag daar namelijk geen verantwoording over. Ik werk zelf in de zorg. Als mijn buren slechte keuzes maken, zal ik daar niets mee doen (tot bepaalde hoogte natuurlijk). Als mijn cliënten slechte keuzes maken, ga ik me daar wel mee bemoeien. Simpelweg omdat dat mijn taak/ mijn beroep en dus mijn verantwoordelijkheid is.
Ik denk dat de politiek op dezelfde manier werkt. Je draagt verantwoording over de keuzes die je maakt, de goedkeuring die je geeft. En dat zal je uiteindelijk aan God moeten verantwoorden. Dus het zal echt geen 'transgendertje pesten' zijn, en ook niet 'anderen dingen verbieden in de hoop dat ze tot geloof komen' maar simpelweg de verantwoording die je draagt ook naar God toe serieus nemen. En de SGP kan in hun eentje ook niet zoveel, met die paar zeteltjes. Dus ik vind het ook altijd een beetje 'oneerlijk' om de SGP hier alleen op af te rekenen.

Verder vraag ik me af of transgenders daadwerkelijk altijd de juiste keuze maken. Het zijn mensen, en mensen maken nou eenmaal niet altijd de juiste keuzes. Zeker niet als er allerlei emoties etc meespelen. Jij en ik hebben soms ook mensen in onze omgeving nodig die zeggen: 'hè, is dit wel zo slim? Heb je hier wel goed over nagedacht?' En als mensen altijd de juiste keuze kunnen maken, zouden we niet zo'n uitgebreide wet nodig hebben. Dat betekent niet dat dit voor ALLE transgenders geldt, maar goede zorg is soms ook gewoon nee zeggen.

Mijn zus werkt bij de GGZ. Mensen met psychische klachten vertrekken 'vrolijk en blij' na hun transitie in de zekerheid dat hun mentale problemen zijn opgelost. Toch komen ze na een tijd weer terug met exact dezelfde klachten als voor hun transitie omdat het daar toch niet aan lag. Dit zijn opvallend vaak meiden met autisme. Alle behandelingen/ operaties etc zijn niet zomaar terug te draaien zonder consequenties.

Ik las een artikel over spijt na een transitie. Deze mensen werden allemaal geadviseerd om daar niet over te praten omdat dit voer voor de tegenstanders zou zijn. Ze konden eigenlijk ook nergens terecht. De verwachting is dan ook wel dat het percentage wat spijt heeft, hoger ligt dan het officiële getal. Overigens hoor je hetzelfde van mensen die spijt hebben na een abortus.

Mijn jongste dochter speelde ook liever met autootjes en dino's (hoewel ze haar T-rex wel weer in de poppenwagen van haar zus legde), en heeft ook een periode regelmatig jongenskleding gedragen (omdat ze niets heeft met roze, bloemetjes, strikjes, hartjes, glitter etc, niet omdat ze perse jongenskleding wilde dragen). Volgens mij is dat ook helemaal prima te combineren met meisje zijn.

Ze heeft een jongetje in haar klas gehad die wel een periode een meisje is geweest (qua naam en aanspreektitel), en dan weer een jongetje was. Ik denk gewoon dat dit te verwarrend is voor een kind van 10. Als een kind van 10 niet mag stemmen (om maar een voorbeeld te noemen), waarom geven we het dan wel deze keuzes? Waarom laten we een kind niet gewoon dragen wat het wil, zonder een deel van die identiteit (geslacht, naam, aanspreektitel) te veranderen?
En ondanks dat ik er van alles van vond (zowel bijbels gezien als psychologisch gezien) heb ik hem wel altijd aangesproken hoe hij dat wilde, en verwachtte ik dat ook van mijn dochter. Overigens was mijn dochter (als 1 van de weinige christenen in de klas), ook 1 van de weinige die hem er niet mee pestte, dus jouw beeld dat het vooral 'christenen tegen LHBTIQ' is, is ook wat genuanceerder.

'Penisnijd' is van alle tijden. Vooralsnog groeiden de meeste mensen er overheen. Ik denk gewoon dat we nu te snel 'actie ondernemen' in plaats van de fase er gewoon te laten zijn. En te snel kinderen een bepaalde richting in praten, door bijv op basisscholen al te benoemen dat je zelf mag kiezen welk geslacht je zou willen zijn. Vooral omdat kinderen ook bij tijden een hond willen zijn.

Anyway, verder raakt het natuurlijk aan de scheppingsorde en in het verlengde van deze vraag: een wens om borstvorming te verwijderen zodat je mannelijker bent, of juist een borstvergroting te willen om je vrouwelijkheid te benadrukken maakt dat (voor mij als christen) anders dan een transitie om juist te verbergen met welk geslacht je geboren bent. Ik zou het mijn buurman niet willen verbieden, maar ik zou er ook niet actief aan mee willen werken. Gelukkig ben ik geen arts of politicus.

@Tonnie: jij maakt dan een scherpere scheiding tussen lichaam en geest dan ik. Als je doodziek bent vanwege het effect dat je lichaam op je geest heeft, dan is zeggen "Maar het lichaam zélf is wel gezond hoor" in mijn ogen niet bepaald zinvol.

Je zegt dat de SGP in hun eentje niet zoveel kunnen, maar het was in dit geval dus wél de SGP (deels met de NSC) die in hun eentje dit voorstel de nek omdraaiden omdat het kabinet demissionair was. Er waren simpelweg geen andere partijen bij betrokken, dus ik zou niet weten wie anders ik ervoor zou moeten afrekenen.

Je hebt het over verantwoordig afleggen aan God. Maar zelfs de psychiaters die de beschikkingsverklaringen afgeven zeggen dat het zinloos en zelfs schadelijk is. Dus ik hoop dat die verantwoordig naar God het feit dat bepaalde politici het beter meenden te weten dan zowel de patiënten als de specialisten zelf ook zal aanstippen.

Je zegt dat transgender mensen niet altijd de juiste keuze maken, en dat klopt, net als iedereen. Maar de meeste mensen mogen leven met hun keuzes. Iemand die 18 jaar oud is mag naar een tattoeagesalon gaan en zijn of haar gezicht vol laten tattoëren. Daar is geen wet tegen.

Je hebt het over spijtoptanten. Die zijn er inderdaad ook. Volgens onderzoeken wel 1%! En om die 1% te beschermen, wordt de overige 99% de keuze ontnomen. Dat er ruimte moet zijn voor 1% is duidelijk, maar het verwijt dat het voer voor de andere partij zou zijn, gaat natuurlijk twee kanten op. Want die andere partij (de antitrans) gebruikt die 1% ook om een heel verkeerd beeld neer te zetten. Daarnaast komt het "ze zijn er wel maar ze mogen niks zeggen" een beetje samenzweerderig over.

Je koppelt de voorkeur van je jongste dochter voor het spelen met autootjes en dino's aan biologisch geslacht. Waar in ons DNA zit die voorkeur? Welk gen geeft meisjes een voorkeur voor roze en jongens voor blauw? Ik zou het niet weten. Het is voor mij dus juist een teken dat gender grotendeels een sociaal concept is. En er is niemand die een kleuter die met poppen speelt naar een huisarts sleurt om het geslacht te gaan aanpassen.

Verder ben ik het helemaal met je eens: waarom laten we een kind niet gewoon dragen wat het wil (antwoord: sociale gendernormen, niks biologisch aan). Maar ik ga dan verder. Waarom niet de naam en aanspreektitel veranderen als hij/zij dat wil? En waarom niet bij volwassenen? Waarom moet daar een psychiater aan te pas komen?

Ik ben blij dat je het kind in de klas van je dochter met respect behandelde. Het feit dat je erbij haalt dat sommige kinderen "ook tijden een hond willen zijn" als tegenargument is dan weer ontzettend jammer.

Sommige mensen groeien eroverheen, (of stoppen het diep weg en lijden een diepongelukkig leven maar houden dat voor iedereen verborgen). Wanneer gaat er volgens jou genoeg tijd overheen dat je er wel iets mee mag? 20 jaar? 30 jaar? In mijn geval 48 jaar. Kijk jij mij recht in de ogen en vraag jij mij "of ik het wel zeker weet?"

Transgender mensen zien als mensen "die wilen verbergen met wel geslacht ze geboren zijn" is een heel bijzondere take. Alsof we bedriegers zijn die iets willen smokkelen, of criminelen zijn. Daarnaast zijn geslacht en gender twee compleet verschillende dingen. Ik heb ondertussen wel door dat een van de grotere problemen is dat sommige mensen (niet specifiek jij, veel mensen doen dit) dit onderscheid niet maken.

Je hoeft er wat mij betreft niet actief aan mee te werken, maar wat de SGP deed was actief tegenwerken en dat neem ik ze kwalijk.

Nja mortlach, bij die 1 procent ontevredenheid zit wel een addertje onder het gras.
Bij een aflevering van Zembla ‘Spijt na transitie’ (2018) kwam aan bod dat er bij dergelijk ‘tevredenheidsonderzoek’ vaak een forse non-respons wordt gezien.

Dat heeft verschillende consequenties. Als bijna de helft van je onderzoekspopulatie (volgens mij ging het om dergelijke grootheden) de vragenlijst niet retourneert, heb je een rerprsentativiteitsprobleem: de resultaten zeggen alleen iets over *degenen die de vragenlijst hebben ingevuld * .

Binnen de sociale wetenschappen is in toenemende mate aandacht voor mixed-methods onderzoek. In dit geval: na het kwantitatieve onderzoek een kwalitatieve analyse van individuele casuïstiek, liefst van de non-responders. Dat kan immers wezenlijke nieuwe inzichten opleveren.
De casuïstiek in de Zembla-documentaire vond ik zeer aangrijpend. En ook het taboe dat erop bleek te rusten om hier ůberhaupt wetenschappelijke aandacht aan te besteden.
Daarom ben ik blij met het uitgebreide onderzoek dat in 2023 door de Radboud universiteit is gepubliceerd. Waarin werd geconcludeerd dat identiteitsvraagstukken momenteel véél te snel worden opgevat als een medische behoefte. Dat er veel te weinig aandacht wordt besteed aan de psychologische kant / oorzaken en niet te vergeten mogelijke * oplossingsrichtingen* van het gevoelde onbehagen.
Waar ik minstens zo blij mee ben, is dat ook Transgendernetwerk Nederland deze onderzoeksresultaten onderschreef en de aanbevelingen om meer zorg te besteden aan de psychologische behoeften /hulpvragen van patiënten en deze samen beter uit te diepen.
De ervaringen die Tonny vanuit GGZ-perspectief noemde, sluiten hier naadloos op aan.

Dat er in medische zin van alles mogelijk is, betekent niet dat het ook automatisch de beste handelingsoptie is (in de medische ethiek noemen we dat het ‘technologische imperatief‘). Bij verschillende specialismen, zoals de oncologie, komt men daar in toenemende mate op terug. Blijkbaar begint dat inzicht zo langzamerhand ook in de transzorg te groeien…


https://open.overheid.nl/documenten/ronl-7e8b1d64d04c2b20cc8dc2a1989cc3e40634d4d8/pdf

https://www.transgendernetwerk.nl/nieuws/nieuw-onderzoek-meer-kennis-van-genderdiversiteit-nodig-in-de-zorg/