Alleengaande moet zich steeds aanpassen

Ik zit een beetje in een spagaat qua levensfase en hoe om te gaan met vrije tijd. Ik ben halverwege de 30, momenteel zonder partner en kinderen. Ik heb genoeg vrienden, maar deze hebben allemaal een gezinnetje. Samen afspreken moet eigenlijk altijd bij hen gebeuren. De partner is er dan vaak (gedeeltelijk) bij. Kinderen zijn vaak ook de helft van de avond nog wakker. Heel af en toe is het mogelijk om met alleen een vriendin af te spreken.

Familie heb ik in overvloed en ik ga er heel veel mee om. Doe veel met broers en zussen, neefjes en nichtjes. Maar ook dit zijn allemaal gezinnen. Heel gezellig, ik houd ontzettend van deze kinderen. Natuurlijk kan ik naar een zangavond of naar een activiteit van de kerk. En dat probeer ik ook wel te doen... maar daar zit je dan ook weer alleen. En soms heb je gewoon wat luchtigheid nodig. Niet alleen maar georganiseerde avonden met een vast programma. Geen thema-avond met een spreker en heel inhoudelijke diepgaande gesprekken met random mensen. Het liefst zou ik lekker een dagje op pad gaan met een vriend of vriendin. Lekker uit eten, drankje op een terrasje. Samen naar het strand. Maar dit soort dingen lijken in mijn levensfase gewoon niet mogelijk.

Als ik vriendinnen of zussen vraag om samen zo’n activiteit te ondernemen, dan krijg ik dit wel gepland. Maar heel vaak krijg je er dan onverwacht toch de baby bij (omdat de oppas had afgezegd) of de partner (want die had ook wel zin in een dagje strand), of de locatie wordt aangepast naar een speeltuin (omdat ze de kinderen anders de hele dag niet ziet).

Ik ben na een tijdje therapie (ook voor andere dingen) erachter gekomen dat ik me altijd aanpas aan de ander en dus eigenlijk een heel passief leven leidt. Continue aanpassen aan vrienden die ik heb, altijd wachten tot zij een keer tijd hebben, afwachten of afspreken mogelijk is. Altijd afspreken op locaties en plaatsen die handig zijn voor de ander. Dit probeer ik te veranderen, maar dit stuit op heel veel weerstand, want ik moet toch wel snappen dat met een gezin dingen anders gaan. Ik snap wel dat dit het leven is wat bij deze leeftijd en bij een gezin past, maar het voelt eenzaam om een ander leven te hebben wat niet meer past bij hun leven.

Ik merk dat ik met jongere mensen veel meer match qua vrijetijdsbesteding; met neefjes en nichtjes van een jaar of 20. Maar op andere vlakken van het leven merk je toch dat er leeftijdsverschil is. Ik heb een vaste baan, koophuis. Zij studeren nog, leven toch een vrijer leven. Hierdoor lijk ik bij beide groepen niet te passen en steeds minder aansluiting te vinden bij mensen. Heeft u een advies?

Beste...,

Laat ik beginnen met je te feliciteren met het feit dat je zóveel liefhebbende mensen om je heen hebt! Geweldig! Broers, zussen, neefjes, nichtjes, vrienden en vriendinnen, kerkelijke gemeente... Tjonge! Wat dit betreft hoor ik ook wel andere verhalen. Wat een zegen dat er in jouw leven zoveel dierbaren zijn.

Maar ja, je constateert ook knelpunten: jouw leeftijdgenoten hebben bijna allemaal een gezin en de twintigers hebben juist nog een vrij leven en kennen nog weinig gebondenheid. Dat is natuurlijk ook zo. De vraag die ik daarbij heb is wel: accepteer je dat ook?  Een gezinsleven kent bijvoorbeeld nu eenmaal een heel andere dynamiek dan wanneer je alleen door het leven gaat. Dat vraagt dus dan ook om andere keuzes en prioriteiten, zonder dat je daar iets achter hoeft te zoeken als het gaat om betrokkenheid op jou, om beschikbaarheid of wat dan ook. Als ik je verhaal zo lees, ben ik best wel onder de indruk van hoe de meesten jou bij hun leven willen betrekken. En ja, dan krijg je er soms ook kinderen of een partner bij. Misschien is dat wel logisch.

Maar ik kan mij ook wel voorstellen dat je gewoon wel eens een dagje of dagdeel op stap wilt zonder mogelijke aanhang. Logisch ook (van beide kanten) dat je dat moet plannen. Blijf daar dus vooral je best voor doen. Bedenk leuke uitstapjes waarin je met z'n tweeën kunt zijn (en wees dan niet teleurgesteld dat het scenario plotseling anders wordt omdat een kind bijvoorbeeld ziek is), nodig mensen bij jou thuis uit (waarbij je qua planning ook rekening houdt met de mogelijkheden van de ander), enzovoorts. Kortom, neem vooral veel initiatieven zónder mensen te claimen voor jou alleen. En houd er rekening mee dat levens in verschillende fasen en omstandigheden (wel of geen gezin) nu eenmaal heel anders zijn en dus andere behoeften en prioriteiten kennen.

Ik ben mijn leven lang ook alleengaand dus ik snap waar je het over hebt. Accepteer dat leeftijdgenoten met gezinnen dingen anders moeten invullen dan dit bij jou het geval is en geniet er vooral van dat je bij hen welkom bent. Overaanpassing aan anderen is niet goed, want dan ben je jezelf niet meer. Maar meebewegen met mensen die in een andere positie verkeren dan jij, kan heel helpend en verrijkend zijn. Ik hoop dat vooral dit laatste je deel zal zijn waardoor je kunt genieten van al die lieve mensen om je heen! 

En laat daarbij de vraag leidend zijn: hoe kan jij van betekenis zijn voor de mensen die God op je pad plaatst?

Vriendelijke groet,
Els van Dijk,
Voor begeleiding en advies
www.els-van-dijk.nl