Happy single
Redactie Refoweb | 15 reacties | 09-09-2026| 08:06
Vraag
Ik ben een vrouw van haverwege de dertig zonder man of kinderen. Terwijl ik vind dat ik mijn leven goed voor elkaar heb (leuke baan, leuke vrienden, ik pas een dag per week op de kinderen van een broer), vinden anderen dat mijn leven niet compleet is zonder gezin. Ze proberen mij te koppelen en drukken me op het hart om me in te schrijven op een datingsite. Ze benadrukken dat ik al halverwege de dertig ben en -dat als ik nog een gezin wil stichten- ik toch echt op zoek moet gaan naar een man.
Een tante zei laatst dat ik te koppig ben om naar de adviezen te luisteren en dat als ik niet actief op zoek zou gaan, ik later spijt zal krijgen. Maar, ik hèb geen behoefte om actief op zoek te gaan. Ik zou het leuk vinden als ik een leuke man tegen het lijf loop, maar kan er ook prima mee leven als dat niet lukt. Dat heeft niets te maken met carrière maken, verre reizen willen maken of me niet willen binden, ik ben gewoon heel tevreden met mijn leven en kan prima zonder gezin leven. Het lijkt wel of mensen zich niet voor kunnen stellen dat ik het niet afgrijselijk mis. Hoe kan ik het beste met alle druk omgaan? Ik word er weleens boos van, maar weet dat ze het goed bedoelen.
Antwoord
Niet jij hebt een probleem, maar je omgeving. Ze ‘dwingen’ je om gelukkig te zijn in een relatie, terwijl jij geniet van je vrijheid. In hun beleving is dat niet mogelijk. Dat zul je ze vermoedelijk ook niet aan hun verstand kunnen brengen. Je kunt twee dingen doen. Het heerlijk van je rug laten glijden en je er niets van aantrekken. Of helder en klaar vertellen dat je (nog) niet op een relatie zit te wachten en dat je heerlijk geniet van je vrijheid, terwijl de anderen hard moeten werken om hun relatie goed te houden en de zorgen voor hun gezin hebben.
Lees ook:
Dit artikel is beantwoord door
Redactie Refoweb
Bijzonderheden:
Mailadres: vragen@refoweb.nl
Dit panellid heeft meerdere artikelen geschreven
Wanneer je een man leert kennen waar het mee klikt, dan mag hij een aanvulling zijn. En als het een duurzame relatie wordt, vallen de puzzelstukjes, min of meer vanzelf, in elkaar.
Heel herkenbaar dat mensen om je heen drukker zijn met het 'denken dat je alleen helemaal gelukkig kan zijn met een partner aan je zei' dan dat jijzelf bent. Veel mensen kunnen het gewoon niet voorstellen dat je 'happy single' kan zijn. Ik hoop echt dat je het naast je neer kan leggen, mensen overtuigen gaat je niet lukken is mijn ervaring en het overtuigen heb ik toen ook maar niet meer gedaan.
Geniet van het leven dat je van God krijgt en waar je van mag genieten. Hoe heerlijk is het dat je zoveel met anderen bezig kan en mag zijn naast je werk.
Volgens mij oppert Paulus zoiets als dat je dan ook minder gedoe aan je hoofd hebt in de dagelijkse zorgen (om man en kinderen) en je dus meer kunt richten op God.
*Dit gold niet voor Adam en Eva en Noach en de zijnen die de aanwijzing/gebod kregen om zich te 'vermenigvuldigen'
Ergens frustrerend; als jou wordt gezegd dat je later spijt krijgt zou ik willen zeggen dat er behoorlijk wat stellen met spijt zijn, al dan niet publiekelijk...
Goed, heb je niks aan. Ik vind het gewoon mooi om te lezen hoe je in het leven staat en denk dat je daarin heel inspirerend kunt zijn. Wellicht helpt het om de meest nabije mensen jouw bericht te laten lezen?
Als je het leuk vindt kunnen we mailen op vriendschappelijke basis!
Groetjes
p3509216@gmail.com
Ik zag laatst een komiek waarbij er zo'n zelfde vraag uit het publiek kwam en zij zei dat je kunt proberen door te vragen. "O, kinderen zijn leuk, zeg je? 100% van de tijd? Nee? Maar gelukkig zijn ze niet erg duur dan... Wat?!"
Gewoon net zo lang vragen stellen totdat de ander zich in een hoek praat waar ze niet meer uit komen.
''De ongetrouwde bekommert zich met de dingen des Heeren, opdat zij heilig zij, beide aan lichaam en aan geest; maar die getrouwd is, bekommert zich met de dingen der wereld, hoe zij den man zal behagen.''
Fijn dat de vragensteller tevredenheid ervaart in haar huidige situatie, maar het Bijbelse perspectief op de ongehuwde staat reikt uiteindelijk veel verder dan 'onbekommerd' je eigen gang kunnen gaan; het vraagt juist om een ander soort overgave en toewijding.
Ga voor jezelf eens na hoe je die ruimte praktisch vorm kan geven in dienst van Gods Koninkrijk. Misschien door tijd vrij te maken voor eenzame ouderen of zieken in de gemeente, meedraaien in het diaconale werk, of door er te zijn voor jonge gezinnen die ''hard moeten werken om hun relatie goed te houden en de zorgen voor hun gezin hebben''.
Ik kan een stukje met je meegaan wanneer je schetst hoe je als single van betekenis kunt zijn voor anderen. Eenzamen en zieken bezoeken, jonge gezinnen ondersteunen, diaconaal werk uitvoeren.
Als single mag je hierin ook je grenzen bewaken. Je bent niet de tante die altijd tijd moet maken om op te passen. Je hoeft niet het overgrote deel van de mantelzorg voor de ouders op je te nemen omdat broers en zussen vinden dat je daar veel meer tijd voor hebt dan zij.
Singles die moeilijk nee kunnen zeggen kunnen behoorlijk overbelast raken. Vergeet niet dat ze alleen voor hun inkomen en huishouden zorgen. Ook het onderhouden van sociale contacten vraagt vaak veel eigen initiatief. Getrouwde vrienden en vriendinnen worden daar vaak, onbewust, wat later in.
Natuurlijk heb je als single verantwoordelijkheid om voor anderen te zorgen, maar niet meer dan gehuwden.
Ik lees nergens dat vraagsteller zich niet inzet voor Gods Koninkrijk. Wél dat de omgeving ongevraagde adviezen geeft en lijkt te vinden dat vraagsteller iets mist. En daar gaat het volgens mij mis. Eens dus met wat Rembrandt schetst.
Echter, in de vraag lees ik daar niks van terug. Zowel in de vraag als in het redactionele antwoord blijft het afwegingskader puur aards en horizontaal: een leuke baan, leuke vrienden, tevredenheid en het behoud van persoonlijke vrijheid.
Dat zijn op zichzelf mooie dingen, maar het zijn seculiere parameters voor geluk. Het perspectief van Gods Koninkrijk, roeping of geestelijke toewijding, of dat nou binnen of buiten het huwelijk is, ontbreekt in de formulering simpelweg geheel.
Ik vind het een gemis dat zowel de worsteling als het advies door de redactie uitsluitend wordt teruggebracht tot "je eigen fijne leventje beschermen tegen bemoeizuchtige mensen". Daarmee doen we het rijke Bijbelse onderwijs over wat een geslaagd leven is (gehuwd of ongehuwd!) mijns inziens tekort.
Eens met jou dat overeind blijft staan hoe wij invulling geven aan ons leven, en daarom onderschrijf ik met name je laatste zin van harte. Bij nader inzien is dit punt inderdaad weinig/niet aan bod gekomen.
Het ging mij inderdaad puur over hoe om te gaan met de reacties uit mijn omgeving, niet over op welke manier ik mijn leven als single in moet / kan vullen.
Het valt mij op dat, net als Samuel1448, veel mensen met voorstellen komen om eenzame ouderen te bezoeken en/of andere dingen te doen die 'verzorgend van aard zijn'. Waarom krijgen vrouwen toch altijd die suggesties? Vrouwen kunnen toch ook op een andere manier vrijwilligerswerk doen? Toen ik een keer iemand vertelde dat ik met liefde en plezier twee tuintjes onderhoud van mensen die dat niet meer kunnen en veel formulieren invul voor mensen die dat niet zo goed (meer) kunnen of durven (uit angst veel geld te moeten betalen), kreeg ik zelfs als reactie dat dat geen (vrijwilligers)werk voor vrouwen is. Ik kon beter spelletjes gaan doen in het verpleegtehuis, want daar kunnen ze wel wat extra handen gebruiken. Gelukkig krijg ik van de meeste mensen wel leuke reacties (en mijn passie om activiteiten in de kerk en in het dorp te organiseren of ondersteunen wordt door iedereen erg gewaardeerd).
Je past niet in een hokje en daar hebben veel mensen moeite mee, het maakt hen onzeker.


