Gods genade met de beleving ervan verwarren

Ik ben een man van begin 30. In mijn puberteit en begin 20 heb ik vergeving van zonden ervaren. Ik kreeg oprecht spijt van zonden en vervolgens zo'n liefde en vrede over me heen, dat ik gewoon zeker wist dat het God was en dat Hij me vergaf. Ook nam ik me voor om voor God te leven. Alleen is dat er in de praktijk niet van gekomen en heb ik veel grotere zonden gedaan als daarvoor. Ik heb zo vaak aan God vergeving gevraagd, maar nooit meer echt die liefde en vrede ervaren. Ook de mensen die het dichtst bij mij staan, heb ik over deze zonden verteld.

Ik worstel hier al jaren mee. Soms denk ik van… ben ik niet teveel met mezelf bezig en met mijn gevoel en moet ik er gewoon op vertrouwen dat ze vergeven zijn omdat ik ze heb beleden, maar ik zou zo graag God weer willen ervaren.

Beste vragensteller,

Het verlangen om die liefde en vrede opnieuw te ervaren is herkenbaar en begrijpelijk. Vele gelovigen die zo’n ervaring gehad hebben, zouden dit gevoel graag voor altijd vast willen houden of telkens opnieuw ervaren. Tegelijk raakt het direct aan een van de grootste valkuilen in het geloofsleven: het verwarren van Gods genade met de beleving ervan.

Je hebt in het verleden de vergeving van Christus heel bewust ervaren; iets wat je nooit meer vergeet. Vervuld van de eerste liefde was je vast van plan om voortaan nauwgezet de HEERE te dienen. Daarna kwam de praktijk van elke dag en bleek het moeilijk om het voornemen vast te houden. Je verviel opnieuw in zonden en het eerste gevoel van vreugde en vrede verdween. Nu verlang je terug naar dat gevoel. Het gevaar hiervan is dat je het fundament van Gods vergeving gaat zoeken in je eigen gevoel, in plaats van in Gods belofte.
 

"Geloof is geen emotie, maar het voor waarachtig houden van wat God heeft toegezegd, juist wanneer het gevoel ontbreekt of tegenspreekt"

De Schrift legt het fundament van de vergeving echter buiten onszelf en buiten ons gevoel in de belofte van God. Het zijn beloften zoals die uit 1 Johannes 1:9 op grond waarvan we mogen geloven dat onze zonden vergeven zijn: “Indien wij onze zonden belijden, Hij is getrouw en rechtvaardig, dat Hij ons de zonden vergeve en ons reinige van alle ongerechtigheid.” Dat hangt niet af van ons gevoel, maar dat ligt vast in het werk van de Heere Jezus Christus. Geloof rust op het Woord van God en niet op ons eigen gevoel. Gevoelens zijn veranderlijk en worden beïnvloed door een schuldgevoel of teleurstelling over je eigen falen. Geloof is geen emotie, maar het voor waarachtig houden van wat God heeft toegezegd, juist wanneer het gevoel ontbreekt of tegenspreekt. Je mag er dus op vertrouwen dat God de zonden vergeeft, ook als het gevoel ontbreekt.

De ervaring die je hebt, is de ervaring die vele gelovigen hebben gehad. Paulus spreekt daarover in Romeinen 7 waarin hij spreekt over de worsteling in zijn innerlijk: “Het goede, dat ik wil, doe ik niet, maar het kwade dat ik niet wil, dat doe ik” (Romeinen 7:19). Asaf in Psalm 77 kent een soortgelijke worsteling. Hij denkt met weemoed terug aan vroeger tijden toen de HEERE veel dichterbij leek (Psalm 77:6-7). Nu is de HEERE hem voor zijn gevoel vergeten (Psalm 77:10). Wat doet Asaf dan? Hij roept zichzelf tot de orde en spoort zichzelf aan om Gods daden te gedenken: “Ik zal de daden des HEEREN gedenken; ja, ik zal gedenken Uw wonderen van oudsher” (Psalm 77:12). Vele andere psalmdichters worstelen met het gemis van vrede en rust in het gevoel en vinden vervolgens nieuwe rust in Gods beloften. Ze leren te vertrouwen op Gods goedertierenheid, ook als het gevoel ontbreekt.

De gedachte dat je te veel met jezelf en je gevoel bezig bent, kan dus weleens kloppen. Je bent op zoek naar een gevoel en hoe harder je het probeert, hoe minder dat gevoel er komt. In plaats daarvan roept de Bijbel je op om -ook als het gevoel er niet is- de HEERE te zoeken in gebed, al je zonden voor Hem te belijden en Hem te vragen om kracht om voor Hem te leven. Je richt dan je blik van jezelf af op Christus. Je mag dan elke dag zien op de vergeving die er is in Christus en je zult steeds meer verwonderd raken over Zijn liefde. Het zou zomaar kunnen dat je dan opnieuw die vrede ervaart, juist als je er niet naar op zoek bent. Maar ook als het gevoel ontbreekt, vergeet nooit: de zaligheid ligt vast in wat Christus heeft gedaan en niet in onze ervaring.

Ds. G. K. Terreehorst