Onvoldoende pastorale zorg in gemeente

We zijn een jong gezin met veel gezondheidsproblemen, tevens lid van een kleine kerkelijke gemeente (Gereformeerde Gemeenten). De kerkenraad bestaat uit een paar mensen die onvoldoende toegerust zijn voor dit werk. Pastorale zorg krijgen we niet of nauwelijks en tijdens de grote gezondheidsproblemen in ons gezin wordt er niet met ons meegeleefd, ook niet vanuit de gemeente zelf, terwijl men wel op de hoogte is van de situatie. Van mensen buiten onze kerkelijke gemeente krijgen we wel hulp. Daarin ervaren we Gods trouwe zorg.

Ik ben een keer op gesprek geweest bij de kerkenraad en heb dit aangekaart. Dat we het ook heel erg vonden dat ons nooit op Christus is gewezen, van Wie we het toch alleen mogen verwachten. Ik heb verteld dat ik het uit liefde kwam zeggen, niet om iemand iets te verwijten of pijn te doen. We zien dat ze de vermogens gewoon niet hebben om de gemeente te leiden. We vinden het voor onze kinderen niet goed om in zo’n geestelijk klimaat op te groeien. En voor onszelf is er ook totaal geen geestelijke band en verbinding. Dat is in deze gemeente ook niet meer te verwachten. Er zijn nog meer voorbeelden te noemen waarover we ons zorgen maken dat het zo niet kan.

Wat is hierin wijsheid? Blijven of vertrekken naar een andere gemeente?

Beste vader en moeder met jullie kinderen,
 
Een jong gezin met nogal wat gezondheidsproblemen. Jullie zijn lid van een kleine Ger. Gem., waarvan de kerkenraad ook klein is. Zoals je zelf zegt te weinig ambtsdragers en bovendien onvoldoende toegerust. Het is goed dat jullie de kerkenraad op de hoogte hebben gebracht van jullie problemen en ook om voorbede hebben gevraagd (Jakobus 5:14). Immers bidden voor elkaar is een Bijbelse opdracht en elkaars lasten dragen is een liefdevolle vermaning aan de gemeente van Galatië, dus ook aan ons (Galaten 6:2). In het dragen van elkaars lasten wordt de wet van Christus vervuld en daar hoort bij dat in het pastoraat vrijmoedig gewezen wordt op de Heere Jezus, Die vermoeiden en belasten tot Zich nodigt.

Helaas ervaren jullie heel weinig liefdevolle en pastorale zorg in jullie gezinssituatie. Meeleven van uit de eigen gemeente ontvangen jullie minimaal, wel van buiten jullie eigen kerkelijke gemeente door mensen die zorgden en hielpen. Je hebt daarin Gods trouwe zorg over jullie gezin ondervonden. Het heeft jullie aan niets ontbroken. Toch knelt het dat er zo weinig meeleven is. Je hebt dat in een gesprek met de kerkenraad aangekaart. Ook dat jullie het erg vonden dat jullie nooit op Christus zijn gewezen, van Wie we het toch alleen mogen verwachten. Uit liefde hebt je dat gezegd, niet om iemand iets te verwijten of pijn te doen, wel om eerlijk te zijn. Jullie ervaren onvermogen bij de kerkenraad om de gemeente te leiden.

Hoe nu verder? Eigenlijk geven jullie het zelf al min of meer aan. Jullie vinden het niet goed voor de kinderen om in zo’n geestelijk klimaat op te groeien. En voor jullie zelf is er, buitenom de preken op zondag, ook totaal geen geestelijke band en verbinding. En na het laatste gesprek is er ook geen verbetering meer te verwachten. En je vervolgt dan dat er nog meer voorbeelden te noemen zijn waarover we ons zorgen maken, dat het zo niet kan. En dan is jullie laatste vraag: wat is hierin wijsheid? Blijven of vertrekken naar een andere gemeente?

Overweeg samen biddend of je in staat bent om in je huidige kerk te blijven. En dan bedoel ik dat jullie je als gezin binnen je eigen gemeente dusdanig geaccepteerd voelt, dat blijven geen last is, maar een zekere blijdschap. In je vraag lees ik namelijk een aantal zaken die spontane acceptatie behoorlijk onder druk zetten. Zoals het geestelijk klimaat voor jullie kinderen; buitenom de preken op zondag totaal geen geestelijk band en verbinding; minimale pastorale zorg bij de gezondheidsproblemen in jullie gezin. Maar zeker ook de uitgesproken verwachting dat je al deze dingen niet ziet veranderen in jullie gemeente. Zijn jullie in staat om dat, ook op langere termijn, te accepteren. Immers het besluit om te blijven kan geen opwelling zijn. Een opwelling zal zich op langere termijn wreken en dan sta je opnieuw voor het dilemma: blijven of vertrekken naar een andere gemeente.
 

"Besef wanneer je van kerk/gemeente verandert, je van het ene ziekenhuis naar het andere gaat"

Overweeg ook samen biddend wat de gevolgen zijn om te vertrekken naar een andere gemeente. Besef wanneer je van kerk/gemeente verandert, je van het ene ziekenhuis naar het andere gaat. Er is hier geen volmaakte kerk/gemeente. Is er een gemeente binnen de Ger. Gem. in de buurt, waar je naar toe zou kunnen? Ik realiseer me dat een overgang naar een naburige Ger. Gem. op weerstand kan/zal stuiten bij jullie huidige kerkenraad en eventuele toekomstige kerkenraad.

Stuit dat op erg veel bezwaren dan blijft alleen de overgang naar een ander kerkverband over. Een kerkverband waar de enige Naam onder de hemel gegeven vrij en blij verkondigd wordt. De Naam van onze Heere Jezus Christus, Die het verlorene zoekt. Waar je in alle liefde gewezen wordt op Christus, van Wie je het alleen mag en moet verwachten. Een gemeente waar je een broederlijke/zusterlijke ontvangst krijgt en waar de kinderen in een open geestelijk klimaat mogen opgroeien.

Wat is hierin wijsheid? Ik heb geprobeerd wat richting aan te wijzen in jullie dilemma: blijven of vertrekken. Neem geen overhaaste beslissingen en besef dat het wonen in een ‘warme’ gemeente waar naar elkaar wordt omgezien, heel belangrijk is voor jullie en de kinderen. Een gemeente waar elkaars lasten dragen ook echt handen en voeten krijgt. Een gemeente boven al waar de nodiging tot de Heere Jezus vrij klinkt, kom tot Mij allen die vermoeid en belast zijn en Ik zal je rust geven (Mattheus 11:28). Van Hem moeten we het hebben. Met al je zonden en zorgen ben je welkom bij deze Zaligmaker, die het verlorene zoekt en vindt.  

Gods leiding en zorg toegebeden in jullie gezin. Laat Jacobus 1:5 jullie moed geven om biddend een beslissing te nemen. Onze God geeft mild en overvloedig.

Hartelijke groet,
C. A. Hoekman