Wel of niet zoeken en vinden?

Ik las vanochtend in 2 kronieken 15:4: “Maar als zij zich in hun nood bekeerden tot den HEERE, den God Israëls, en hem zochten, zo werd Hij van hen gevonden.” Dat gaat over -en is voor- het volk van Israël in die tijd toen. Mogen wij dat ook nu toepassen als ik dat voor mezelf lees? Er staat natuurlijk ook “zoekt en gij zult vinden”, maar mag je alles -dus ook zo’n tekst uit 2 Kronieken 15- waar echt duidelijk is dat het voor Israël is, toepassen op onszelf nu in deze tijd?

Om me heen is het nog vaak, “dat je hoopt dat het je nog eens te beurt mocht vallen” of iets dergelijks. Maar daar geloof ik niet in, alleen soms twijfel ik wel over bepaalde teksten of dat ook voor ons is?

Vraag 2: Er staat “zoekt en gij zult vinden.” Er staat ook: “Ik ben gevonden van hen die Mij niet zochten.” Dus:  wel of niet zoeken?

Je zou in zijn algemeenheid kunnen stellen dat geestelijke beloften in de Bijbel voor iedereen zijn die ze met een waar geloof aanneemt. Beloften en geloof in de beloften, zijn twee kanten van dezelfde medaille. En inderdaad, uitspraken als “hopen dat het me nog eens te beurt mag vallen”, of “mocht het nog maar eens komen staan te gebeuren”, is vroom geneuzel uit een vijandig hart.

Lees voor meer uitleg deze artikelen:

• Geloof in de beloften
• Beloften voor onbekeerden
• Beloften voor elke soort zondaar
• Onderscheid in beloften
• Verwarrend bijbelgedeelten over gebedsverhoring
• Bekering van Rachel de hoer
• Geen zoekers maar weglopers
• Stop met zoeken laat je vinden