Zonden niet zien

God zoekt zondaren, maar hoe kan ik tot Hem komen als ik mijn zonden niet zie? Ik vind het zo erg dat ik mijn eigen zonden niet zie. Ik geloof echt dat ik ze heb, maar vaak kan ik ze niet benoemen, daarom bid ik daar ook voor. God roept arme zondaren, júist arme zondaren, tot Zich. Hoe kan ik tot Hem komen zonder specifiek mijn zonden te kunnen belijden? “Vergeef toch al mijn zonden, die Uwe Hoogheid schonden.” Deze woorden zijn prachtig als je deze met een oprecht hart mag uitspreken tot God de Vader. Ik verlang hiernaar, maar wel met daarbij de achterliggende gedachte: welke zonden ik dan heb gedaan?

Het gaat er niet om wat je voelt of ziet, maar wat je bent. En daar is de Bijbel helder in: je bent dood in de zonden en misdaden (Efeze 2 vers 1) als je nog niet bent levendgemaakt. Er is maar één redding en één Redder: Jezus Christus. Daar moet je dus naar toe. En daar ontvang je alles wat je nodig hebt: dus ook zondebesef. Je komt zoals je bent: een persoon die het van genade moet hebben. Dat hoef je niet te voelen, want dat is jouw geestelijke staat. Dat hoor je iedere zondagochtend in de kerk als de wet wordt voorgelezen. We hebben al Gods geboden overtreden ("Want wie de hele wet in acht neemt, maar op één punt struikelt, die is schuldig geworden aan alle geboden" - Jacobus 2 vers 10), ook zien we dat niet. En daarom moet je niet iets meebrengen, maar je moet ruilen. Met Jezus. Hij jouw zonden en jij Zijn gerechtigheid. 

Voor meer uitleg zou je de artikelen over zondekennis kunnen lezen. Bijvoorbeeld:

"Spurgeon vertelt dat hij als jongeman onder diepe overtuiging van zonden leefde. Maar (zegt hij) als iemand hem had gezegd: “Jij bent diep overtuigd!”, dan had Spurgeon geantwoord: “Ik? Ik heb geen greintje zondekennis en mis elke vorm van overtuiging!” Spurgeon had het wel degelijk, maar in zijn zelfreflectie en zelfwaarneming miste hij het. Wat Spurgeon nodig had was niet dat de Heilige Geest hem méér overtuiging en ellendekennis gaf, maar de ontdekking dat hij welkom was omdat Christus hem nodigt.
 
Zo is het ook bij veel mensen in de gereformeerde gezindte. Hebben zij zondekennis? Ik denk het wel. Maar zij moeten leren dat zij niet welkom zijn omdat zij zondekennis hebben, of omdat zij de fase van de wet met succes hebben doorlopen, maar omdat Christus hen nodigt en omdat zij welkom zijn zoals zij nú zijn. Om dat te zien, hebben zij voor eigen waarneming niet meer maar minder zondekennis nodig. Daarom geeft de Heilige Geest hen niet meer zondekennis, maar zorgt Hij ervoor dat zij hun eigen ellendekennis niet waarnemen.

Ik verwacht dat als dergelijke mensen zo (dus zonder hun zondebesef mee te nemen) naar Christus gaan en Hem vertrouwen op Zijn Woord, zij later op hun leven terugkijken, en (net als Spurgeon) zullen zeggen: “Ik was wel degelijk overtuigd van mijn zonden en van mijn verlorenheid buiten Christus!” Maar zolang iemand denkt dat zulke overtuigingen hem geschikt maken voor genade, steunt hij nog op zichzelf.
 
Om dit punt radicaal te brengen en heel duidelijk te maken, zeg ik (overigens in lijn met veel oude schrijvers) dat je welkom bent en niet zult worden uitgeworpen, zelfs als je zonder enige zondekennis tot Christus komt. Vergeet niet dat Paulus zegt in Galaten 3:19 dat de wet bij het Evangelie is gevoegd. Het Evangelie heeft de prioriteit, de wet komt daarbij. We moeten die orde niet omkeren. "

(Uit: Geloven zonder zondekennis)