Blik naar binnen of op Christus

Ik mocht een half jaar geleden na veel geestelijke strijd tegen mijn man zeggen: “Ja, de Heere heeft mij uit genade tot Zijn kind willen maken!!” Nu is het volkomen duister en worstel ik: is dit tijdgeloof of een periode van geestelijke duisternis waar de Heere Zijn bedoeling mee heeft?

Mijn vraag gaat over het uitvoeren van zelfonderzoek. Aan de ene kant voel ik de noodzaak hiervan en snak ik naar kenmerken waar ik steeds weer mijn eigen leven naast kan leggen. Aan de andere kant hoor en lees ik vaak: “Sla de blik niet naar binnen, want daar zal je het nooit in vinden. Sla de blik op Christus alleen!” Wat is dan de grens tussen jezelf van binnen serieus onderzoeken en tegelijkertijd weten dat je het daar überhaupt nooit zal vinden? Dit onderzoek uiteraard constant naast het gebed: “Laat zien of er bij mij een schadelijke weg is en leid mij op de eeuwige weg!”

Geachte mevrouw,

Zelfonderzoek is noodzakelijk. Dat vraagt  echter geestelijke kennis om het koren van het kaf te onderscheiden. Paulus schrijft dat aan de Corinthiërs in 1 Cor. 2: 13,14 15.  Zie ook vers 9, 10 en 11.

Als u deze verzen gelezen en overdacht hebt, lees daarna 1 Cor. 2:12. Ik onderstreep vooral ook het “opdat” in vers 12: “opdat wij zouden weten de dingen (Grieks: chrismata, de genade gaven) die ons van God geschonken zijn.” Vooral na 1 Cor. 1:30 bedoelt de apostel de door Christus verworven genadegaven. Bestudeer vervolgens zondag 32 met de tekst verwijzingen. Daarna, als u nog tijd hebt, Artikel 23, 24 van de Nederlandse geloofsbelijdenis en DLR 3/4, 11 en ik raad u aan om ook nog DLR hoofdstuk 5 door te lezen en te overdenken. Dit alles heeft te maken met wat Paulus schrijft in 2 Cor. 13: 5. “Onderzoekt u zelf.” Dat  betekent niet alleen worstelen met aanvechting en gevoelens, maar ook  doen en zo vertroost worden door wat de Heere Jezus betuigt in Johannes 14:21. 

Hartelijke groet,
Ds. J. Bos