Bewuste rechtvaardigmaking

Hoe zit dat met de bewuste rechtvaardigmaking: zit dat echt in de vierschaar der consciëntie of is dat onzin?

Laat ik voorop stellen dat het geen onzin is als er gesproken wordt over de rechtvaardiging in de vierschaar der consciëntie. Wel zeg ik er direct bij: het is een voor velen toch onbekend iets.

Er zijn inderdaad mensen die op een heel persoonlijke en indrukwekkende manier de rechtvaardiging door God voor het eerst in hun leven bewust beleven. Maar net als bij de bekering dreigt ook hier het gevaar dat van dat uitzonderlijke een regel wordt gemaakt voor een ieder. Op die manier wordt als een eis voorgeschreven dat de rechtvaardiging pas echt is, wanneer we dat heel bewust hebben beleefd. Pas na zo'n bewuste beleving van die rechtvaardiging zou je dan mogen spreken van Christus als "mijn Gerechtigheid".

Wanneer we echter vasthouden aan het Woord moeten we toch zeggen dat het in de (zekerheid van de) rechtvaardiging niet gaat om een bepaalde manier van beleven, maar juist om het geloof. We worden door het geloof gerechtvaardigd, alleen om de verdiensten van Christus. God wil ons Zijn gerechtigheid toerekenen. Maar daarbij gaat het niet zo zeer om die bewuste rechtvaardigmaking in de vierschaar der consciëntie, maar mag er ook plaats zijn voor een schuchter geloof dat nog van verre staat maar dichter en dichter tot Christus nadert, tot Hem getrokken wordt, maar dat wel in het geloof werkzaam is met de beloften die de Heere Zelf geeft. Dan mag er ook groeien zijn in de hoop op Christus in Wie al Gods beloften ja en amen zijn.

Ook de belofte dat mij al mijn zonden alleen om het lijden en sterven van Christus vergeven zijn; en de volkomen gerechtigheid van Christus mij zelf toegerekend en geschonken is, ja zo volkomen als had ik in eigen persoon voor al mijn zonde betaald en alle gerechtigheid volbracht.

Ds. C. van de Worp