De mens is zonde

Ik heb wel eens in mijn kerk gehoord, dat (zowel de daden als) de mens ZONDE is. Omdat ik zelf al jaren worstel met mijn homofiele geaardheid, heb ik voor mijzelf vastgesteld -mocht ik eens tot een huwelijk KUNNEN komen- zeker geen kinderen te 'nemen'. Niemand verdient het om zich eenzaam te voelen en zichzelf niet te kunnen accepteren, of door de omgeving niet begrepen te weten.

Ik vraag mij af: als de mens zonde is, en ons een oordeel te wachten staat, waar velen 'de laatsten' zullen zijn, denk ik: waarom planten wij ons überhaupt voort? Het zal je kind maar zijn die je of in de hemel zult missen, of in de hel ziet lijden... Nou, daar weegt 20 jaar vaderschap en humor in de alle opgroeifases denk ik TOTAAL NIET tegen op! Of zijn wij aan God verplicht dit risico te nemen.

Je vraag is complex, omdat er meerdere lagen inzitten. Ik proef erin de worsteling rond geaarheid, eenzaamheid en onbegrepen zijn. Het is moeilijk daarop per e-mail in te gaan, want je slaat de plank gauw mis.

Je vraag over: "Waarom wij ons voortplanten, terwijl er toch zovelen verloren gaan?" staat voor een deel los van deze worsteling. Zij geldt uiteraard ieder. De opdracht zich te vermenigvuldigen is een scheppingsgegeven. Het feit dat het hebben van kinderen een zegen is, eveneens. Wij hebben ze op te voeden tot Gods eer en tot hun zaligheid. Dat is de insteek. We kunnen er niet van uit gaan dat ze wel verloren zullen gaan, evenmin dat ze wel behouden zullen worden. We moeten er van uit gaan dat ze verloren zijn en behouden kunnen worden. Daar ligt de opdracht van de ouders, gesteund door Gods verbondsbelofte. De uitkomst daarvan moet biddend van God worden afgesmeekt.

Het feit dat godvrezende ouders toch kinderen kunnen hebben, die in hun goddeloosheid verloren gaan (zie de voorbeelden ook in de Bijbel) doet hieraan niets af. Wij hebben slechts onze plicht te doen en de uitkomst aan God over te laten. Tot die opdracht behoren zowel de voortplanting als de godvrezende opvoeding. In die weg hopen wij ze groot te brengen, niet voor de hel maar voor de hemel.
 
Ds. J. L. Schreuders