Pubers begrijpen niets van Statenvertaling

Ik ben blij dat de Heere straks niet zal vragen of we wel uit de SV hebben gelezen, of op zijn minst uit de HSV. De vraag zal zijn of we hebben leren knielen aan de voet van het kruis, of we de Heere Jezus lief hebben gekregen.
Straks kun je écht niet aankomen met dat je de halve SV uit je hoofd kent en dat je gestreden hebt tegen alle andere vertalingen, omdat die allemaal duivelswerk zijn.
Straks heb je aan een geloofsbelijdenis van 1 woord voldoende: JEZUS!
Met minder kun je niet, meer is niet nodig, gelukkig maar!

Ik citeer de vraagsteller: "En dat gaat me steeds meer tegen staan. Straks zijn ze het huis uit en hebben ze al die jaren niks begrepen van het Bijbelverhaal."

Beste vragensteller,

Met het dagelijks voorlezen uit welke vertaling dan ook met een uitgebreide uitleg ben u bezig met het zaaien van het Woord in de harten van uw kinderen.

Als ouders zou u zo graag willen zien dat het direct zichtbaar wordt en dat u (met gepaste trots) kunt zeggen: onze kinderen volgen en leven het Woord van de Eeuwige. Ieder Woord dat verkondigt wordt gaat via het oor en zal indalen in de harten. Een groeiproces in stilte wat de tijd nodig heeft om neer te dalen in het mensenhart.
--------------
En ja, dan is het niet belangrijk welke vertaling u gebruikt als er maar een goede toelichting wordt gegeven zodat ook uw pubers het begrijpen. Van groter belang is dat zij in een open gesprek proberen te verwoorden hoe zij daar hun interpretatie aan geven. Hun feedback is belangrijk over hoe iedere puber uw persoonlijke uitleg interpreteert. Een wisselwerking tussen ouders en kinderen zal uw uitleg kunnen versterken en een verrijking zijn voor het gezin. Ook de pubers leren dan wat zij geleerd hebben gemotiveerd te onderbouwen aan de hand van Bijbelteksten.

Wat mij in deze discussie opvalt, is hoeveel waarde we hechten aan de juiste vertaling en hoe weinig aandacht er lijkt te zijn voor de vraag hoe de Bijbel eigenlijk tot stand is gekomen.

In verschillende reacties wordt mijns inziens terecht opgemerkt dat een vertaling vanuit de grondtaal de voorkeur verdient. Maar wat is die grondtaal eigenlijk? Steeds meer wetenschappelijk onderzoek naar het ontstaan van de Bijbel laat zien dat veel Bijbelboeken het resultaat zijn van een langdurig proces van mondelinge overlevering, schriftelijke vastlegging, redactie en soms vertaling. Denk bijvoorbeeld aan de Pentateuch, waarvan het traditionele auteurschap van Mozes al lange tijd onderwerp van wetenschappelijk onderzoek is. Ook weten we dankzij oude handschriften dat er verschillende Hebreeuwse tekstvormen naast elkaar hebben bestaan.

Dat betekent niet dat onze Hebreeuwse en Griekse teksten onbetrouwbaar zijn, maar wel dat we voorzichtig moeten zijn met de gedachte dat we precies de oorspronkelijke woorden in handen hebben. Zelfs de grondtekst heeft een geschiedenis.

En dan vind ik het op zijn minst opmerkelijk dat we vervolgens zoveel gewicht toekennen aan een Nederlandse vertaling uit de zeventiende eeuw. Alsof de woorden waarin Gods boodschap destijds is vertaald zelf een bijzondere heiligheid hebben gekregen.

Jezus gebruikte in zijn onderwijs vaak heel gewone, herkenbare voorbeelden uit het dagelijks leven. Hij sprak mensen aan in hun eigen leefwereld. Zijn gelijkenissen waren niet bedoeld om mensen eerst een ingewikkelde taal te laten ontcijferen, maar om hun iets duidelijk te maken over het Koninkrijk van God en over zijn Vader.

Zouden wij dat voorbeeld niet moeten volgen?

Het lijkt mij bijzonder verdrietig wanneer jongeren jarenlang uit de Bijbel horen lezen, maar nauwelijks begrijpen wat er wordt gezegd. Dan hebben we misschien zorgvuldig vastgehouden aan een vertrouwde vertaling, maar zijn we ondertussen voorbijgegaan aan het doel waarvoor we de Bijbel lezen.

De Bijbel is er toch niet om een bepaalde taal of traditie in stand te houden? Het gaat erom dat mensen God leren kennen, ontdekken wie Hij is en begrijpen wat Hij ons te zeggen heeft.

Daarom zou ik deze ouders vooral willen aanmoedigen om een vertaling te gebruiken die hun kinderen begrijpen. En misschien het dagboek eens dicht te laten en met elkaar te spreken over wat ze hebben gelezen. Niet de eerbied voor oude woorden, maar het verstaan van de boodschap zou voorop moeten staan.

Ik lees juist weinig discussie maar eerder een overeenstemming dat er andere goede vertalingen zijn naast de SV.

Ik onderschrijf van harte Race zijn opmerking: de geloofsbelijdenis van het hart die als enige telt.