Vriendin ziet kinderen niet zitten

Vraag van iemand die terugkijkt op een mooie relatieperiode. Het onderwerp kinderen werd in onze relatie door de gezelligheid en de fijne band in gesprekken naar de achtergrond geschoven. Ze is een schat van een meid, met het hart op de juist plek, maar mentaal niet sterk. Het leven overziet ze niet en ook heeft ze HSP. Ze ziet het met geen mogelijkheid voor zich om zwanger te worden, kinderen te baren en op te voeden als een verantwoordelijke moeder die haar kinderen voorgaat in het leven.

Lange tijd heb ik geprobeerd haar zoveel mogelijk de ruimte te geven, maar ze wil mij niet een toekomst ontnemen zonder kinderen die ik wel graag zou willen als die zegen daar mag zijn. Dit zorgde voor een breuk,  maar we geven nog steeds veel om elkaar. Hoe ga je hier als man op de juiste manier mee om? Ik begrijp haar volkomen, maar als man hoef je kinderen niet te baren en dragen, dus hoe ben je hierin een gelijkwaardig gesprekspartner? Wat kan helpend zijn voor haar, dat ze  anders naar deze dingen durft te kijken? Gesprekken met moeders, psychologen, etcetera, zijn allemaal al geweest. Komt ze hier überhaupt uit als dat zo diep zit? Ik vind het belangrijk hier een bijbelse weg in te volgen.

Je bedoelt met HSP waarschijnlijk een Highly Sensitive Person. Het zit kennelijk wel diep bij haar dat ze het niet ziet zitten om zwanger te worden, kinderen te krijgen en die ook op te voeden. Je schrijft zelfs dat ze dat met geen mogelijkheid voor zich ziet. Ook schrijf je dat ze er allerlei gesprekken over heeft gevoerd met moeders en professionals. Ja, dan moet je het echt wel serieus nemen.
 
Ik vind het op zich goed van haar dat ze van te voren overweegt of ze het wel of niet aan zal kunnen. Want als je eenmaal zwanger bent, kun je niet meer terug. Je gaat een zwakke man ook niet belasten met zware lichamelijke arbeid. En als je bijvoorbeeld weet dat een vrouw een ernstige lichamelijke aandoening heeft zoals een zware hartafwijking en het beslist onverantwoord is om zwanger te worden, dan heb je je maatregelen te nemen. En zo kan dat ook zijn met vrouwen die het psychisch niet aan kunnen en dan tot de conclusie komen dat het beter is om niet zwanger te worden. Het dan toch op een zwagerschap te laten aankomen omdat je meer vertrouwen ofzo zou moeten hebben, is niet verstandig. God heeft ons ook verstand gegeven dat we moeilijke situaties kunnen zien aankomen en dat we dan onze maatregelen moeten nemen. Want anders zou het kunnen zijn dat je schuldig bent door nalatigheid.

Kijk als ze onverwachts toch zwanger zou worden dan ga je er uiteraard voor en zal de familie en hulpverlening en dergelijke moeten bijspringen om het gezin te stutten en te steunen en dat is niet niks. Maar zolang ze nog niet zwanger is, is  het goed om serieus te overwegen of het dan wel voor haar is weggelegd. Ik maak uit je vraag op dat je vriendin er ook echt langdurig over heeft nagedacht en er zelfs professionele hulp voor heeft ingeschakeld.   

Als dat dus zo is zoals ze zelf zegt, resten er voor jou slechts twee mogelijkheden. Je gaat door met de relatie en je ziet af van het vaderschap. Goed om nog eens naar het huwelijksformulier te kijken. De eerste huwelijksopdracht is; elkaar trouw helpen en bijstaan in alle tijdelijke en eeuwige dingen. En de tweede (dus niet de eerste ) opdracht is om kinderen te krijgen en die op te voeden., Als het eerste er is en het tweede is niet mogelijk, zou je toch voor een huwelijk kunnen kiezen maar dan moet je wel toegegroeid zijn naar een besluit waar je voor de volle 100 procent achter kunt staan. Maar als dat laatste te zwaarwegend is omdat je wel graag vader wilt worden dan rest er niets anders dan de relatie te verbreken. 

Een heel moeilijke afweging die jij alleen zelf moet maken. Je zult het zeker ook al vaak in het gebed gebracht hebben en dan is het goed je af te vragen over welke keuze je innerlijk vrede denkt te krijgen.     

Alie Hoek-van Kooten