Seksuele aversiestoornis

Ik ben een vrouw, getrouwd en met kinderen. Het begin van ons huwelijk heb ik als moeilijk ervaren. Mijn man heeft een aantal jaren in het begin van ons huwelijk geworsteld met een pornoverslaving. Dit heeft denk ik een behoorlijke impact op me gehad. Telkens biechtte hij wel weer dingen op, vergaf ik hem en ging hij weer de fout in. Deze cyclus is een aantal keren doorlopen. Uiteindelijk is hij via hulp daar vanaf gekomen. In deze periode zijn er ook momenten geweest dat hij juist heel eerlijk wilde zijn en dus ook tegen mij zei wat hij niet mooi aan mijn lichaam vond. Dan was hij het 'kwijt' en had hij het gezegd.

Dit heeft mij best heel erg beschadigd. Ik heb daardoor ook een behoorlijke afkeer gekregen van seksueel contact. Ik vind het fijn om gewoon met mijn man samen te zijn, maar meer verdraag ik niet. Het liefst zou ik gewoon als man en vrouw samen leven en voor de kinderen zorgen, maar zonder seksueel contact. We vrijen ook eigenlijk niet meer, omdat ik dat niet echt meer zie zitten. Ik vind het echt vies. Ik zie er vreselijk tegenop en vind het echt niet fijn om mij bloot te geven. Ik hou wel van mijn man en hij ook van mij. Hij zou het liefst wel gemeenschap willen hebben, maar dwingt mij niet en respecteert het. We leven eigenlijk dus vooral als broer en zus. Valt mij iets te verwijten? Zou de Heere boos op mij zijn als ik nooit meer met mijn man gemeenschap zou hebben? Het is wel Zijn idee van een huwelijk.

Misschien ook nog wel goed om te weten. Ik kom uit een groot gezin waarin seksualiteit nooit besproken werd. Ik heb geen voorlichting gehad vroeger. Er werd zelfs niet onderling gesproken over ongesteld zijn bijvoorbeeld. Gelukkig heb ik daar met mijn zussen wel over kunnen praten. Wij als zussen kregen wel te horen van onze ouders dat we ‘te klef’ met onze vriend waren bijvoorbeeld. Alleen op deze manier werd er met ons over relaties 'gesproken'. Een kus geven aan onze vriend in gezelschap was ook iets dat echt ‘te klef’ was. Regelmatig kregen we na het weekend te horen dat we niet zo klef op de bank moesten zitten bijvoorbeeld. Een arm om je vriend heen slaan of tegen hem aanliggen was eigenlijk al niet toegestaan. Kloppen op de deur van mijn slaapkamer deed niemand. Ook niet toen ik verkering had. Zo kwam het een keer voor dat mijn huidige man en ik in onze verkeringstijd samen op bed zaten met de voeten onder de dekens, gewoon met onze kleren aan. Eén van de ouders kwam binnenlopen en liep weer weg… was helemaal van slag. En de volgende dag heb ik het moeten ontgelden. Heeft deze voorgeschiedenis ook nog invloed op hoe ik mij voel in mijn huwelijk? Wat heb ik en wat is er met mij aan de hand?

Beste mevrouw, echtgenote en moeder,

Laat ik insteken op uw vraag wat u zou hebben en wat er met u aan de hand is.

Ik zou willen benoemen dat er op meerdere terreinen in uw leven factoren zijn die hebben geleid tot reserves in het aangaan van seksualiteit. Binnen het stamgezin ontbrak het aan seksuele voorlichting en werd fysieke intimiteit veroordeeld tot te klef onwenselijk gedrag.

Dan ga je samen het huwelijk in, het pad van ontdekken van elkaar in samenleven en op het gebied van seksuele intimiteit. Veiligheid en elkaar in liefde horen en zien binnen de belofte van huwelijkstrouw is een belangrijke basis voor groei naar verdieping.

Uw man worstelde met een pornoverslaving waarvan u aangeeft dat het impact had op de inhoud van uw relatie. Ik denk hierbij dat het ook impact had op het gevoel van onderlinge veiligheid en geborgenheid en trouw. Fijn is te horen dat u man het niet verzweeg maar het opbiechtte en uiteindelijk via hulpverlening het achter zich kon laten. Het volstrekt eerlijk willen zijn van hem naar u ten tijde van de geboden hulp droeg ook niet bij om u fysiek veilig, begeerd en mooi te voelen voor uw man.

Bovenstaande bevindingen hebben mijns inziens geleid richting een seksuele aversiestoornis. Het gevolg is dat u afkeer heeft van seksueel verkeer en het liefste geen plaats meer wil geven binnen uw huwelijk.

U vraagt zich af of u verkeerd doet richting de Schepper door u man af te wijzen als seksuele partner. Terecht zegt u dat u weet dat seksualiteit een plaats heeft binnen het huwelijksleven als dat mogelijk is. Dat uw man aangeeft seksueel verkeer met u wenst en momenteel respecteert dat het nu niet plaatsvindt, is te prijzen.

U geeft aan dat u van elkaar houdt en dat de Heere ook een plaats heeft in uw gezin. Belangrijke ingrediënten in een huwelijk. 

Het ontwikkelen van een goede basis ten aanzien van het samen kunnen genieten van seksualiteit heeft niet plaatsgevonden. Beiden, u en uw man, hebben samen het tot een onveilig gebied gemaakt. De vraag is dan ook of dit alsnog ontwikkeld zou kunnen worden. Dat vraagt om zorgvuldige respectvolle stappen naar elkaar toe op een voor jullie kwetsbaar beschadigd gebied. Ik denk dat daar hulp bij nodig is om te onderzoeken wat wel mogelijk is op het gebied van onderlinge seksualiteit. Het zou mooi en wenselijk zijn als jullie als echtpaar dat met hulp zouden willen onderzoeken. Ook dat doet recht aan elkaar willen dienen in het huwelijk.

Hartelijke groet,
Kees den Hamer