Interkerkelijke activiteiten en Ger. Gem.
Redactie Refoweb | 23 reacties | 22-09-2026| 08:06
Vraag
Is het vanuit de Gereformeerde Gemeenten verboden om naar interkerkelijke activiteiten te gaan als belijdend lid? Ik kreeg deze opmerkingen te horen. Maar ik kan me bijna niet voorstellen dat dit waar is.
Antwoord
Nee, officieel is het niet verboden, maar in de praktijk wordt er regelmatig gewaarschuwd tegen bepaalde bijeenkomsten en kan het zijn dat het gevolgen heeft als je naar bepaalde evenementen gaat.
Lees bijvoorbeeld:
Interkerkelijke activiteiten die plaatsvinden binnen de gereformeerde gezindte (zoals de Gereformeerde Bijbelstichting, de SGP, of van reformatorische scholen) worden breed geaccepteerd. Wanneer activiteiten een evangelisch of een wat meer algemeen christelijk karakter hebben (zoals de EO-Jongerendag, Opwekking of bepaalde praise-avonden), ligt dat binnen de Ger. Gem. gevoeliger. Het komt voor dat de kerkenraad dan bezorgd is dat leden daar in aanraking komen met een andere schrift- en verbondsvisie die afwijkt van de gereformeerde belijdenisgeschriften.
Het is lastig om hier wat algemeens over te zeggen. In de ene (vaak stedelijke) gemeente zal het bezoeken van een interkerkelijke lezing of zangavond geen probleem zijn. In een andere, meer behoudende gemeente kan er met bezorgdheid naar worden gekeken en kan een ambtsdrager je er vermanend op aanspreken als het bekend wordt.
Dit artikel is beantwoord door
Redactie Refoweb
Bijzonderheden:
Mailadres: vragen@refoweb.nl
Dit panellid heeft meerdere artikelen geschreven
God kiest dié zonde die alle dagen in hem leefde, dus God laat hem niet alleen de zonde in het algemeen beschouwen (omdat een algemeen overzicht van de zonde in de ziel een algemeen berouw om de zonde werkt) maar door middel van het licht waarmee Hij het verstand en het geweten verlicht, kiest Hij uw zonde, uw lievelingszonde. God doet dat als het ware om uw verstand de schuld en het gewicht van de zonde te laten beseffen.
Zo kunt u in Handelingen 2:37 lezen van sommige mensen bij hun eerste bekering. Zij waren schuldig aan vele zonden die zij hadden gedaan. Maar God zette hun geweten aan het werk en koos daarbij één zonde op een bijzondere manier uit. De zonde, de ongerechtigheid waaraan zij het sterkst schuldig waren, en dat was de kruisiging van de Heere van het leven. Dit wordt weergegeven in vers 36: ‘Zo wete dan zekerlijk het ganse huis Israëls, dat God Hem tot een Heere en Christus gemaakt heeft, namelijk deze Jezus, Die gij gekruist hebt.’ Dat was de zonde die hen nu in het hart trof, zoals u kunt lezen in vers 37: ‘En als zij dit hoorden, werden zij verslagen in het hart.’ Hier werden zij bepaald bij hun grootste zonde. God bracht dat teweeg op een heel bijzondere wijze en dit trof hen diep in het hart. Al waren zij aan vele zonden schuldig, God bepaalde hen juist bij die ene zonde, opdat zij daardoor het diepst vernederd zouden worden.
Toen de Samaritaanse vrouw naar Jezus Christus kwam bij de bron en Hij sprak over haar mannen, toen vertelde Hij haar welke haar zonde was: ‘Die u nu hebt, is uw man niet.’ In duidelijke bewoordingen vertelde Hij haar wat haar zonde was. Hij zei haar dat ze een overspeelster was en ze ging heen en vertelde dat Hij alles wat ze ooit had gedaan, genoemd had. Christus vertelde haar niet dat zij een zondares was in het algemeen, maar koos uit wat haar grootste zonde was. Dat werkte in op haar hart en geweten; haar geweten vertelde haar de waarheid en ze begreep die, wat haar ziel bezwaarde. Dus als God in Zijn genade u onder de aanblik en het besef van uw zonde bekommerd maakt, dan zal Hij een licht doen schijnen in uw verstand en uw geweten aanzetten om uw favoriete zonde aan te wijzen; de grootste zonde waaraan u schuldig bent, uw meester-zonde, opdat u daardoor vernederd zult worden.
Verder verdraai je mijn vraag over de vele van Gods volk die ik ken die zich WEL verbonden voelen aan de GG en GGiN en de prediking daar. Zij voelen zich daar thuis en wensen geen andere prediking en daarbij zijn er ook genoeg die zekerheid hebben, verkregen door genade.
Het is officieel niet verboden om naar interkerkelijke activiteiten te gaan. Maar het wordt vaak ontraden.
Logisch, het kan bij jongeren leiden tot verwarring, bevrijding, geloofsverdieping, geloofsverarming, ongeloof, kritische vragen, wijsheid, eenzijdigheid, wantrouwen, opwekking, twijfel, angst, vertrouwen. En dat kan onrust in de gemeente veroorzaken, erg lastig.
Ik herken beide 'kampen' en deel enerzijds de zorgen, maar anderzijds heb ik de prediking lief.
Enerzijds gaan er inderdaad weinigen aan het avondmaal (1/3e van de belijdende leden heb ik me laten vertellen maar nooit zelf uitgerekend).
Maar de vraag is hoe dat komt. We hebben een voluit bijbelse prediking die oproept tot geloof, waar ook regelmatig gezegd wordt dat 'ja, maar het moet je wel gegeven worden' smoesjes zijn van mensen die het eigenlijk gewoon niet willen.
Wel zie ik een soort 'tweedeling' in de gemeente. Een groep voor wie het niet streng en zwart en somber genoeg kan, en een groep die onderscheid maakt tussen bijbelse principes en cultuurgebonden principes (zoals bijv het dragen van een broek door vrouwen). En ik denk dat deze tweedeling redelijk gelijk loopt als het gaat om wel/ geen geloofszekerheid. Want al die opgelegde regeltjes laat je continu naar jezelf kijken en dan schiet je steeds tekort. Een beetje zoals het antwoord op de vraag die gisteren kwam, over geweten/ schuldgevoel.
- 1
- 2
