Gebeden zonder eind
Redactie Refoweb | 8 reacties | 07-10-2026| 13:13
Vraag
Over het algemeen zijn mijn gesprekken en gebeden met/aan/voor God fijn en goed. Ik mag onder andere pleiten op Zijn beloften, vertrouwen op Zijn wegen en voel me gedragen en getroost door de vergeving van zoveel schuld die ik heb gemaakt maar waarvoor de Heere Jezus is gestorven en de last droeg. Wat een genade.
Maar soms heb ik vragen, gedachten en dwangmatige ideeën. In mijn stille tijd 's avonds bid ik altijd uitgebreid. Daar waar de gebeden overdag wat korter zijn, wil ik in de avond graag voor iedereen om me heen bidden. Maar de laatste tijd loop ik soms vast en heb ik het idee dat ik menselijke denkwijzen toebedeel aan God. Als ik dan vraag of God voor alle vrienden om me heen wil zorgen denk ik dat die vraag onvoldoende informatie geeft. Dat ik alle personen langs moet en expliciet moet benoemen aan God welke zorg iemand heeft of nodig heeft. En als ik bid voor de ellende en verschrikkelijke dingen die gebeuren in de wereld, ik moet benoemen wat precies, waar precies en voor wie. Maar dat is niet mogelijk, er is zoveel aan de hand, ik kan gewoonweg niet voor alle mensen en doelgroepen apart van elkaar hun noden uiten en barmhartigheid en andere dingen vragen.
En zo gaat dat met meer dingen. Als ik een keer vluchtig voor familie bid, denk ik gelijk dat ik wel inhoudelijk moet zijn, anders is het niet duidelijk wat ik bedoel. Ook denk ik dat als ik eens niet voor de zending bid, of de vervolgde kerk, het consequenties kan hebben. U begrijpt, dit zijn letterlijk gebeden zonder eind. Ik denk veel te veel in menselijke termen op een haast dwangmatige manier. Ik mag niemand vergeten anders... (zorgt God minder goed voor hem, vindt God dat slordig van mij, vul maar in). Eigenlijk wil ik graag horen dat het niet erg is als je eens iemand of iets overslaat in het gebed, of te algemeen bent zonder specifiek alles te benoemen. Dat God het niet erg vindt om de ene dag meer dankbaarheid en de andere dag meer vragen te krijgen. Ik een andere keer meer zorgen of lofuitingen deel of soms gewoon even stil ben. Maar ik moet van mijzelf zoveel benoemen.
God wil er wel om gevraagd worden, hoor ik regelmatig. Maar als ik bijvoorbeeld over de politieke situatie in Noord Korea bid, betekent dat niet dat ik een ander land daarmee bewust wil overslaan, want elk land heeft gebed nodig. En zo tob ik wat af over één van de fijnste dingen; praten met de Allerhoogste, mijn hart uitstorten, contact mogen maken met God.
Antwoord
De fout die jij maakt -en velen met jou- is denken dat gebedsverhoring afhankelijk is van ons goede gebedsleven. Dan staat niet God, maar wij als ‘goede bidders’ in het middelpunt. Bovendien is ons gebed niet een lijstje met verlangens die we (hoe Bijbels ze ook zijn) God voorleggen waar Hij Zich mee moet bezig houden. Ons gebed is ook niet bedoeld om God bij te praten over de situatie in de wereld.
God weet op het allervolmaakts wat er in ons hart leeft (en wat er in de wereld gebeurt). Bidden is geen werk, maar een ontspannen rusten in de armen van de Vader, Zoon en Heilige Geest.
Daarover kun je meer lezen in:
Dit artikel is beantwoord door
Redactie Refoweb
Bijzonderheden:
Mailadres: vragen@refoweb.nl
Dit panellid heeft meerdere artikelen geschreven
Dat kan niet fout zijn.
Dit is een noodkreet van iemand die vastloopt in eigen verwarrende gedachten. Ik mis de betrokkenheid en warmte van een predikant die dit antwoord zou toelichten en een hart onder de riem zou steken.
Het kan je wel rust geven om al je zorgen en dankbaarheid te benoemen. Wat je in gebed hebt uitgesproken mag je vervolgens loslaten
De beantwoorder van de vraag zegt dat ook, maar in mooiere bewoording.
Pastorale antwoorden van een predikant kun je vinden in de 4 genoemde artikelen.
Geloven kan ongemerkt veranderen in het voldoen aan een norm, het afvinken van een lijstje met alles wat God van ons zou verlangen. En als we daarin tekortschieten, zou God minder (of misschien zelfs niet) van ons houden. Zo wordt geloven een systeem in plaats van een relatie.
Het gevaar is bovendien dat het voldoen aan al die vermeende verplichtingen ons een verkeerd gevoel van zekerheid geeft. Alsof we door alles goed te doen Gods goedkeuring kunnen verdienen. Dat de redding door de Here Jezus ons uiteindelijk moet uitdagen om helemaal zonder zonde te leven. Dat je daar heel hard je best voor zou moeten doen en je God telkens teleurstelt wanneer dat niet lukt. Maar daarmee gaan we juist voorbij aan het geheim van genade: dat die ons *om niet* gegeven wordt. Genade kun je niet verdienen. Sterker nog, als je haar zou kunnen verdienen, had je haar niet meer nodig. Dan voldeed je immers al.
Vergelijk het eens met een huwelijk. Je partner houdt toch ook niet alleen van je wanneer je alles goed doet? Die heeft juist van je leren houden mét al je tekortkomingen.
En daar ligt wat mij betreft nog een veel dieper inzicht. God is er niet in de eerste plaats voor ons, maar wij zijn geschapen voor Hem. Niet ons welzijn, onze verlangens of onze prestaties vormen het middelpunt van het geloof, maar God Zelf. En juist deze God, die ons werkelijk niets verschuldigd is en aan wie wij ons bestaan danken, heeft ons gered en laat Zich in Jezus Christus kennen als onze Vader. Dat is toch het wonderlijke van het evangelie? Niet dat wij door ons gedrag Zijn liefde weten te verwerven, maar dat Hij, ondanks alles waarin wij tekortschieten, ons als Zijn kinderen wil ontvangen.
Ik hoop op een werkelijke bevrijding voor de vragensteller: niet in het leren om goed te bidden, of in de zekerheid dat aan alle voorwaarden is voldaan, maar in het besef dat Gods liefde en genade ons geschonken worden. Niet omdat wij voldoen, maar omdat Hij - ondanks alles en dankzij Zijn Zoon - onze Vader wil zijn!
Voor ons zit er zo structuur in...
Zou God minder goed zorgen voor mensen waar niet of minder voor gebeden wordt? Is bidden voor anderen niet vooral een manier om aandacht te hebben voor de ander? Om de ander niet te vergeten, maar ook om je zorgen over de ander los te kunnen laten. Hopelijk gaat bidden gelijk op met zorgen, helpen, empathie tonen in situaties waar dat mogelijk en gewenst is.
Deze vragensteller/ster verdrinkt in haar/zijn gebeden, er wordt in het antwoord al aangegeven dat alles niet afhangt van ons gebedsleven of door ons goede bidden.
Ik probeerde wat tips te geven om er wat structuur in te krijgen.
Ik begrijp je reactie niet zo goed...
Zorgen, aandacht geven, naar je naasten omkijken en bidden staat vooral uitgebreid in de brief van Jacobus, dus het één sluit het ander niet uit.
