Gebeden zonder eind

Over het algemeen zijn mijn gesprekken en gebeden met/aan/voor God fijn en goed. Ik mag onder andere pleiten op Zijn beloften, vertrouwen op Zijn wegen en voel me gedragen en getroost door de vergeving van zoveel schuld die ik heb gemaakt maar waarvoor de Heere Jezus is gestorven en de last droeg. Wat een genade.

Maar soms heb ik vragen, gedachten en dwangmatige ideeën. In mijn stille tijd 's avonds bid ik altijd uitgebreid. Daar waar de gebeden overdag wat korter zijn, wil ik in de avond graag voor iedereen om me heen bidden. Maar de laatste tijd loop ik soms vast en heb ik het idee dat ik menselijke denkwijzen toebedeel aan God. Als ik dan vraag of God voor alle vrienden om me heen wil zorgen denk ik dat die vraag onvoldoende informatie geeft. Dat ik alle personen langs moet en expliciet moet benoemen aan God welke zorg iemand heeft of nodig heeft. En als ik bid voor de ellende en verschrikkelijke dingen die gebeuren in de wereld, ik moet benoemen wat precies, waar precies en voor wie. Maar dat is niet mogelijk, er is zoveel aan de hand, ik kan gewoonweg niet voor alle mensen en doelgroepen apart van elkaar hun noden uiten en barmhartigheid en andere dingen vragen.

En zo gaat dat met meer dingen. Als ik een keer vluchtig voor familie bid, denk ik gelijk dat ik wel inhoudelijk moet zijn, anders is het niet duidelijk wat ik bedoel. Ook denk ik dat als ik eens niet voor de zending bid, of de vervolgde kerk, het consequenties kan hebben. U begrijpt, dit zijn letterlijk gebeden zonder eind. Ik denk veel te veel in menselijke termen op een haast dwangmatige manier. Ik mag niemand vergeten anders... (zorgt God minder goed voor hem, vindt God dat slordig van mij, vul maar in). Eigenlijk wil ik graag horen dat het niet erg is als je eens iemand of iets overslaat in het gebed, of te algemeen bent zonder specifiek alles te benoemen. Dat God het niet erg vindt om de ene dag meer dankbaarheid en de andere dag meer vragen te krijgen. Ik een andere keer meer zorgen of lofuitingen deel of soms gewoon even stil ben. Maar ik moet van mijzelf zoveel benoemen.

God wil er wel om gevraagd worden, hoor ik regelmatig. Maar als ik bijvoorbeeld over de politieke situatie in Noord Korea bid, betekent dat niet dat ik een ander land daarmee bewust wil overslaan, want elk land heeft gebed nodig. En zo tob ik wat af over één van de fijnste dingen; praten met de Allerhoogste, mijn hart uitstorten, contact mogen maken met God.

De fout die jij maakt -en velen met jou- is denken dat gebedsverhoring afhankelijk is van ons goede gebedsleven. Dan staat niet God, maar wij als ‘goede bidders’ in het middelpunt. Bovendien is ons gebed niet een lijstje met verlangens die we (hoe Bijbels ze ook zijn) God voorleggen waar Hij Zich mee moet bezig houden. Ons gebed is ook niet bedoeld om God bij te praten over de situatie in de wereld.

God weet op het allervolmaakts wat er in ons hart leeft (en wat er in de wereld gebeurt). Bidden is geen werk, maar een ontspannen rusten in de armen van de Vader, Zoon en Heilige Geest.

Daarover kun je meer lezen in:

• Gebedslijst wordt me teveel
• Bang voor straf door onvolkomen gebed
• Verkeerd bidden
• Teveel om voor te bidden