Drie grootste problemen in de CGK

Wat is het grootste issue in de CGK: het m/v-ambt-verhaal óf het feit dat men zich niet houdt aan gemaakte afspraken? Het eerste is meer principieel, het tweede schaadt vooral het onderlinge vertrouwen. Onze midden-gemeente is waarnemer bij Rijnsburg, maar voelt zich ook verbonden met Hoogeveen en is wel behoudend, maar ook mild en zit niet op die actieve/snelle breuk vol vijandschap te wachten. Een vraag voor ds. Buijs...

Beste lezer(es),

Naar mijn gedachte zijn deze twee dingen niet van elkaar los te maken: de praktijk rond vrouw & ambt (en vergeet daarbij ook de visie op homoseksuele relaties niet – dat lijkt hier en daar een beetje vergeten te worden) én de beschadiging van het onderlinge vertrouwen.

Op het gebied van vrouw & ambt en homoseksuele relaties zijn door de synode principiële besluiten genomen. Na zo’n eerste synodebesluit is er voor de kerken het recht om herziening van zo’n besluit aan te vragen. Daarbij moet worden aangetoond waarom een bepaald besluit niet Bijbels is of dat bepaalde zaken over het hoofd zijn gezien. De synode besloot, na op beide onderwerpen de zaak opnieuw bekeken te hebben, om de revisieverzoeken af te wijzen. En dan geldt in ons kerkrecht: dan zijn alle kerkenraden verplicht zich aan de genomen besluiten te houden. Alle ambtsdragers hebben daarvoor bij de aanvaarding van hun ambt hun handtekening gezet.
 

"Ambtsdragers die moedwillig hun ja-woord breken, ondergraven de fundamenten van het kerkelijk samenleven en handelen in strijd met het woord van onze Heere."

Maar wat, als men zich niet aan die handtekening houdt, zoals momenteel massaal gebeurt? Dan is die handtekening niets meer waard. Dan kan ik mijn broeder niet meer vertrouwen. Want in de kerk gelden de woorden van de Heere Jezus: “Laat uw ja ja zijn.”  En of dát principieel is!

Ambtsdragers en kerkenraden die dus moedwillig hun ja-woord breken, ondergraven de fundamenten van het kerkelijk samenleven en handelen in strijd met het woord van onze Heere. Daarom hebben die twee dingen (afwijkende visies op vrouw & ambt/homoseksuele relaties aan de ene kant en het zich niet houden aan gemaakte afspraken aan de andere kant) alles met elkaar te maken.

De positie van ‘middengemeenten’ (Wie zijn dat overigens? Bijna iedereen noemt zich tegenwoordig zo!) is niet gemakkelijk. Daar is in ‘Rijnsburg’ zeker oog voor. Vandaar dat nadrukkelijk is uitgesproken dat elke gemeente die zich met ‘Rijnsburg’ verwant voelt, haar eigen tempo mag hebben. Er zijn deelnemers (zijn al tot een definitief besluit gekomen), waarnemers (houden om diverse redenen nog even de pas in) en gasten (willen graag op de hoogte blijven, maar hebben nog geen koers bepaald).

‘Rijnsburg’ is zeker niet uit op een harde en snelle breuk. En al helemaal niet op een houding van vijandschap – dat zou immers uit den boze zijn! Daarom steekt ‘Rijnsburg’ voortdurend de hand uit naar ‘Hoogeveen’ om samen tot een goede afwikkeling te komen, waarbij zoveel mogelijk dingen gemeenschappelijk kunnen worden blijven gedaan (denk aan de TUA, de zending, pastoraat in de gezondheidszorg, emeritikas, en nog veel meer).
 
Als er van twee kanten goede wil is, kan de schade zoveel als mogelijk is beperkt worden. Van harte hoop en bid ik dat de komende synode van Hoogeveen (die in DV september vervroegd bijeenkomt) constructieve stappen in deze richting zal zetten.

We zullen het er wel met elkaar over eens zijn dat de gegroeide situatie uiterst verdrietig is. Laten we ons hoeden voor harde woorden over en weer, want die werken alleen maar averechts. Laten we ons aan alle kanten verootmoedigen voor de Heere, met het gebed dat Hij ons, ondanks onze zonden, niet loslaat en ons een weg wijst die begaanbaar is.

Met een hartelijke groet,
Ds. P. D. J. Buijs