Sceptisch over nieuwe christenen

De laatste tijd horen en lezen we steeds meer getuigenissen van (voornamelijk) seculiere jongeren die tot geloof zijn gekomen. Persoonlijk word ik hier heel blij van en geloof ik echt dat de Heilige Geest krachtig werkt in deze tijd. Maar in mijn omgeving merk ik dat hier best sceptisch naar gekeken wordt. Men vindt het lastig omdat deze mensen zo open zijn over hun vaste geloof in de Heere Jezus en volgens hen is hun levenswandel niet altijd zoals wij refo's dat zouden doen.

Ook vind men het verdacht dat er een opwekking gaande lijkt te zijn. Er worden teksten aangehaald zoals: “Alsdan, zo iemand tot ulieden zal zeggen: Zie, hier is de Christus, of daar, gelooft het niet”, Mattheus 24:23. Wij hoeven gelukkig geen oordeel te vellen over deze jongeren, maar ik merk dat ik verdrietig word als er in mijn omgeving vraagtekens bij gezet worden. Mijn vraag is: hoe kunnen we het beste reageren als er zo sceptisch over gesproken wordt?

Beste vraagsteller,
 
Ja, hoe kunnen wij het beste reageren op deze kritische geesten? Mijn eerste gedachte was: “Antwoord den zot naar zijn dwaasheid niet, opdat gij ook hem niet gelijk wordt” (Spreuken 26:4). Er zijn er (helaas) die onbereikbaar zijn voor elk gesprek en redelijkheid. Zij hebben immers hun hart toegesloten voor Gods genade en als gevolg daarvan gunnen ze een ander de genade niet. Zij gaan het Koninkrijk Gods niet binnen en verhinderen anderen om in te gaan (Mattheus 23:13). Aan hun vruchten kunt u ze herkennen (Mattheus 7:16). De vrucht van het nieuwe leven door Gods Geest is niet: de juiste kleur rok, de correcte psalmberijming, een middagdutje op de bank op zondagmiddag tussen de kerkdiensten in… Nee, de vrucht van het nieuwe leven bestaat uit: Liefde, blijdschap, vrede… etcetera. (Galaten 5). De liefde gelooft alle dingen (1 Korinthe 13). Maar de liefde bezitten zij, die altijd maar kritische geesten, (kennelijk) niet. En wie de (nieuwe) broeders niet liefheeft, heeft God niet lief. Hieraan herkennen wij of de liefde Gods in ons woont (1 Johannes 4).
 
Maar er staat ook geschreven: “Antwoord den zot naar zijn dwaasheid, opdat hij in zijn ogen niet wijs zij” (Spreuken 26:5). Misschien zijn deze kritische mensen, hoe dwaas ook dat ze niet in Gods soevereiniteit geloven, wel écht op één of andere manier onwetend over de Almacht en werking van de Heilige Geest en staan ze open om te leren. Misschien zijn zij ernstig bezorgd over het uitblijven van de levensheiliging. Dan moeten ze maar gewezen worden op Gods macht en heerschappij en soevereine genade, opdat ze gaan leren dat ze veel te ‘wijs in eigen ogen’ hebben gedacht. Immers de Heere werkt niet volgens ons boekje. En Hij heeft met ons in het geloof opgevoede mensen nét zoveel werk aan de heiligmaking (of misschien wel meer) als met de nieuwkomers.
 

"In plaats van azijn te spuien over wat er nogal niet deugd, kunnen ze beter samen met ze gaan zitten en in liefde de weg van de Heere nauwkeuriger onderwijzen"
 
 

In het Nieuwe Testament vinden we twee duidelijke voorbeelden van zo’n proces. In Handelingen 18:24-28 is er een zekere Apollos die nauwkeurig de zaken van de Heere onderwees, vurig van geest en kundig in de Schriften. Deze broeder was kennelijk al even op weg om te arbeiden voor de Heere in stond in Zijn dienst, maar moest wel na verloop van tijd eventjes apart genomen worden door Aquila en Priscilla om hem de weg van God nauwkeuriger uit te leggen. Kijk, zulke vaders en moeders in het geloof als Aquila en Priscilla zijn nodig voor de jongere generatie die tot geloof komt. In plaats van azijn te spuien over wat er nogal niet deugd in hun leven, samen met ze te gaan zitten en in liefde de weg van de Heere nauwkeuriger onderwijzen. Vanzelfsprekend kan dat alleen als je zelf ook genade hebt ontvangen. Als je dat niet hebt, dan blijft uiteraard alleen maar onheilige kritiek over.
 
Het tweede voorbeeld vinden we direct daarop, in Handelingen 19: 1-12 als Paulus Efeze aandoet. Er zijn daar leerlingen die nog niets begrijpen van het werk van de Heilige Geest en van de naam van Jezus, en tóch waren ze door Johannes de Doper tot de Heere geleid. Paulus had natuurlijk kunnen gaan zitten mopperen en zeggen: “Jullie bekering is onwaarachtig… valse Christussen… nep opwekking… mensenwerk”, etcetera. Maar dat doet hij niet, hij bedient in liefde het Woord en het Sacrament en betrekt ze bij de kerk in plaats van ze weg te stoten.
 
Kortom: Als mensen zélf onbekeerd zijn en willens en wetens hun hart toesluiten voor de genade en ze zien dat anderen vrijmoedig de naam van de Heere gaan belijden, dan gaan ze daar zuur op reageren vol met kritiek en oordeel. Ik zou niet adviseren daarop te reageren, dan alleen maar Spreuken 26:4 in gedachten te houden en voor hen te bidden. Maar als mensen oprecht ernstig bezorgd zijn over het uitblijven van een heilige levenswandel bij jonge bekeerlingen, wijs ze dan maar op Gods lankmoedigheid en geduld die Hij heeft met ons. En ga vervolgens met elkaar om die nieuwe jongeren heen staan, in liefde biddend, onderwijzend, hen dopend en nodigend aan de tafel, opdat zij net als wij ook mee mogen groeien op de leerschool van de Heilige Geest.
 
Ik besluit met een lied uit de bundel van Johannes de Heer, 206:1
 
Komt, maaiers, 't is nu oogsttijd, ziet aarz'lend niet in 't rond:
de tijdstroom kent geen rusten en haast naar d' avondstond.
Al zijn de maaiers weinig, de Heer zorgt voor Zijn zaak.
Hij roept u slechts als knechten, elk tot zijn eigen taak.
 
Waak op, gij christen, wees in uw Heer verblijd!
De wereld lijdt, koop uit uw tijd;
voor Jezus, voor Jezus is de strijd!
 
Hartelijke groet uit het zonnige Yerseke,
Ds. T. Schakel