Ik bemerk in de HHK (en misschien wel in meer kerkverbanden) zo weinig het verdr...

Ik bemerk in de HHK (en misschien wel in meer kerkverbanden) zo weinig het verdriet over de geslagen breuk die er ontstaan is na de kerkscheuring. Ik kerk zondags vaak in de HHK, maar proef er zo weinig van de schuld. Het is toch onze eigen schuld dat de kerken gescheurd zijn? De ambtdragers stralen iets uit van hoogmoed en dat vind ik erg verdrietig.

Geen schuldbesef over de kerkscheuring. Ik moet je gelijk geven dat over het algemeen er weinig te merken is van het verdriet over de recente kerkscheuring, zowel van HHK als van PKN-zijde. Toch mogen we alles niet over een kam scheren, want ik weet ook van gemeenteleden en ambtsdragers die de schuld van de kerkscheuring(en) beleven en daaronder lijden. Alleen het komt niet altijd openbaar. In het verborgene wordt er  geleden en in de binnenkamer gebeden.

Had deze scheuring voorkomen kunnen worden? Ja als wij met z''n allen maar gebleven waren in de leer van de apostelen. Maar waar dat niet gebeurt zien we de eeuwen door kerkscheuring ontstaan, ook die van 2004. Intussen is deze kerkscheuring ook een feit, die, naar de mens gesproken, niet meer terug te draaien is. En we moeten verder. Maar hoe? Is dat vanuit een hoogmoedige houding van: wij zijn de echte kerk? Dan is dat niet het werk van de Heilige Geest. Waar de Heilige Geest werkt komen we ermee in de schuld voor de Heere. Dan zal er het gebed zijn of de Heere ons niet wil over geven aan onze eigen dwaasheden en we zullen door de Heilige Geest de zaken gaan vertonen die we tegen komen in Handelingen 2: o.a. het volharden in de leer van de apostelen en in de gebeden en in de gemeenschap.

Laat ons gebed zijn dat de Heere met Zijn Geest wil doorwerken onder jongeren en ouderen opdat de Algemene Christelijke Kerk ook in Nederland meer en meer gestalte zal krijgen. De eenheid van kerken organiseren wij niet door een mega kerkelijke gebouw op zandgrond te bouwen, maar door de Heilige Geest Die Zijn kerk fundeert op de rotssteen die Christus is.

Ds. A. J. Schalkoort