Niet kunnen wennen aan schoonfamilie, kerk en dorp

Ik ben getrouwd met de leukste man die er maar te bedenken is. Na ons trouwen zijn we in zijn dorp gaan wonen, waar hij en zijn familie heel hun leven lang hebben gewoond en nog steeds allemaal wonen. Zelf kom ik uit een ander dorp, een eind verder rijden. Nu is het zo dat ik niet kan wennen in het dorp waar we nu wonen. De kerkelijke gemeente is een paar keer zo groot als mijn oude gemeente en ik voel me er niet thuis. Er wordt heel wat geroddeld/besproken onder de mensen. Mijn schoonfamilie doet daar ook aan mee en dit stoort me. Doordat ik de mensen in het dorp en uit de kerk vrijwel niet ken heb ik, in de ogen van mijn schoonfamilie, niks spannends te vertellen, waardoor de gesprekken die ik met hen heb altijd rond hetzelfde thema blijven hangen. Als ik eens een echt gesprek wil voeren en vragen stel hoe zij over bepaalde onderwerpen denken of wat ze voelen, stopt het al snel. Ze kunnen niet praten over hun eigen gevoelens en gedachten. Door dit alles krijg ik niet echt een diepgaande band met mijn schoonfamilie.

Het stoort mij ook enorm dat als ik iets aan een schoonzus vertel, dit doorverteld wordt en uiteindelijk heel de familie het komt te weten. Ik heb niks te verbergen, maar het feit dat ze het zo druk hebben met het uitwisselen van alle 'nieuwtjes' benauwt mij. Hebben ze niet een eigen leven te leven? Is er in hun leven nou niks belangrijker dan te vertellen dan wat je heb beleefd? Hierdoor stel ik mij weer terughoudender op en test ik uit welk familielid wat doorvertelt. Ik stoor me aan mijn eigen gedrag, want zo wil ik helemaal niet zijn.

Ik vind het jammer dat mijn eigen familie best ver weg woont. Met hen heb ik een goede band en is het altijd gezellig, ontspannen en wordt er veel afgelachen. Iedereen mag er zijn, zonder dat er achter je rug om met een ander over jou wordt gesproken. Je wordt geaccepteerd zoals je bent, ook al heeft iemand een andere opvatting. Je mag er zijn. We spreken niet over elkaar, maar met elkaar. Dit mis ik bij mijn schoonfamilie. Zij zijn zo anders.

Met mijn man spreek ik over mijn ervaringen met zijn familie. Hij ervaart het zelf niet zoals ik. Hij vind het niet erg als alles besproken en doorverteld wordt en zegt: “Ach, laat mijn familie toch lekker z’n gang gaan. Als zij daar nou gelukkig van worden…” Door de familiecultuur in mijn schoonfamilie en het geroddel in het dorp krijg ik steeds meer heimwee naar mijn familie, mijn oude dorp en de kerkelijke gemeente. Als we zouden verhuizen trek ik mijn man weg van zijn hele familie waar hij goed mee is. Ik weet zeker dat hij die contacten zal gaan missen. Daarnaast heeft hij werk waar hij echt naar zijn zin heeft. Dit is helaas niet aan te rijden vanaf mijn oude woonplaats. Mochten we dus verhuizen, betekent het dus ook dat hij weer op zoek moet naar nieuw werk.

Heel deze situatie vind ik lastig. Blijven wonen op het dorp waar we nu wonen en het geroddel en de familiecultuur accepteren of verhuizen, maar weten dat mijn man voor vele uitdagingen komt te staan. Heeft u tips hoe ik hiermee om moet gaan?

Beste....,

Nou, ingewikkelde situatie waarin je terecht gekomen bent zeg! Gelukkig begin je met het goede nieuws dat je getrouwd bent met de leukste man die bestaat. Van harte gefeliciteerd!

Maar ja, hiermee is niet alles gezegd, blijkt inmiddels; je schoonfamilie krijg je er gratis bij. En het is natuurlijk heel vervelend voor je dat die mensen en hun cultuur zo anders zijn dan jij gewend bent.

Als ik je verhaal zo lees, lijkt het 't meest voor de hand te liggen dat je nu blijft wonen waar je woont; in verband met de situatie van je man, zijn contacten en zijn werk is dat misschien voorlopig het beste. Maar jij hoeft je natuurlijk niet helemaal aan te passen aan een cultuur en communicatiestijl die niet bij je past.

Om een paar voorbeelden te geven:

-de beleving van een grote, vreemde kerkelijke gemeente is natuurlijk totaal anders dan de vertrouwdheid en kleinschaligheid die je gewend was. En je zult vast niet iedereen in die gemeente leren kennen. Maar het is vast wél mogelijk om contact te leggen met mensen van wie je vermoedt dat je daar wel vertrouwd mee kunt worden. Welk initiatief kan jij hierin nemen? Zijn er mensen die je uit kunt nodigen op de koffie? Zijn er kleinere kringen/gespreksgroepen te bedenken of te organiseren (of bestaan deze al) waar je deel van kunt uitmaken? Eigen initiatief is in dit soort situaties best belangrijk. Ooit kwam iemand bij mij klagen dat het nog niet gelukt was om vrienden te worden binnen een bepaald groot gezelschap. Ik heb toen de vraag gesteld: voor wie heb jij geprobeerd een vriend te zijn?

-het is natuurlijk prachtig dat je je niet thuis voelt bij de roddelcultuur van je schoonfamilie zoals je die omschrijft. Doe daar dan ook vooral niet aan mee, maar zonder je ook niet van die mensen af. Geef die relaties vorm op de manier die jij belangrijk vindt en zoals die bij jou passen. Als je gaat mopperen over wat je niet aanstaat, over wat in jouw ogen onbetamelijk is, kan je zomaar in een negatieve 'flow' terecht komen waardoor de afstand tussen jou en de anderen alleen maar groter wordt. Van Paulus heb ik één van de grote geheimen in het leven geleerd, namelijk dat je het kwade alleen maar kunt overwinnen door het goede te doen. Probeer dat, ook al vraagt dat misschien soms de nodige zelfverloochening. Laat zien wat jij belangrijk vindt in relaties met je familie, geef eens een bloemetje aan iemand die het moeilijk heeft, pleeg een extra bezoekje als je denkt dat dit helpend is, enzovoorts. Het zou toch prachtig zijn als je schoonouders constateren dat zij er zó'n lieve schoondochter bij hebben en dat de rest constateert dat jij een aanwinst bent voor de familie. Jouw constructieve opstelling zou er zomaar aan bij kunnen dragen dat ingesleten negatieve communicatiepatronen doorbroken worden. Wat prachtig zou dát zijn.

Natuurlijk verander je wat voor jouw schoonfamilie vertrouwd is, niet in één keer. Het is een zaak van lange adem, van geduld en volharding én moed. Laten dat nou precies uitgangspunten/eigenschappen zijn voor het leven zoals God dit bedoeld heeft!

Daarom: zegen gewenst!
 
Vriendelijke groet,
Els van Dijk