Machteloos en eenzaam rond echtscheiding

Aan N. van Steensel. Het volgende n.a.v. uw antwoord over de kerkelijke weg bij echtscheiding binnen de Ger. Gem. Mijn vrouw is vertrokken, moest tot rust komen. Tegen een ieder en ook kerkenraad heeft ze gezegd: het is tijdelijk. Twee maanden geleden heeft ze besloten echtscheiding aan te vragen. Ouderlingen weten ervan. Gang van zaken en verloop wordt door-geappt naar ouderling. Ik heb één keer gesprek met een ouderling gehad. Ze konden weinig doen, het zij zo. Als ik iets nodig had moest ik maar een bericht sturen.

Ik heb later gevraagd of mijn partner en ik, samen met de kerkenraad, in gesprek konden gaan. Dat werd afgewezen. We gaan beiden naar dezelfde gemeente. Ik heb de consulent gevraagd of hij kon helpen. Het antwoord was kort en teleurstellend: "Daar ga ik niet aan beginnen, moet je bij je kerkenraad zijn."

Onkerkelijken vragen nog wel eens: hoe gaat het? Vanuit het eigen kerkverband moet dat nog gebeuren... Ik begrijp de vorige vraagsteller helemaal. Krijgen studenten tijdens de predikantsopleiding in ons kerkverband ook les in het omgaan met huwelijksproblemen?

Geachte vraagsteller,

Ik heb uw relaas gelezen. Heel verdrietig. Ik lees uw onmacht en het gevoel alleen te staan. U bent teleurgesteld in uw kerkenraad en consulent. Ze willen niet bemiddelen op dit moment. Misschien wil uw vrouw het niet? Misschien wordt de hulp te laat gezocht? Wat zijn huwelijksproblemen toch ingrijpend. 

Wat u in elk geval mag verwachten, is dat ze u in moeilijke tijden bijstaan en voor u bidden om Gods weg te mogen vinden. Bent u zelf al met God in het reine gekomen? Ook voor het behoud van uw huwelijk mag u Zijn bijstand zoeken. Daar begint het huwelijksformulier mee. God kan wonderen doen.

Ondertussen wil ik uw roep wel doorsturen naar de theologische school. Maar ik twijfel er niet aan of er wordt al uitgebreid aandacht aan besteed.

Gods bijstand toegebeden,
Nico van Steensel