Weerstand tegen God weggenomen

Ik ben de schrijver van de vraag 'Weerstand tegen God'. Inmiddels is dit al een tijd geleden en ik denk dat ik mag zeggen dat God veel in mijn hart heeft gewerkt. Ik herken me ook niet meer echt in de vraagstelling. Inmiddels kan ik beamen dat ik een schuldige zondaar ben die steeds bij God vandaan loop. Ook geeft het me vreugde om over God te lezen en verlang ik naar Hem en Zijn liefde. Ik heb inmiddels belijdenis gedaan en ben ook aan het avondmaal geweest een keer.

Maar tegelijkertijd twijfel ik of het wel 'echt' is. Of ik er genoeg bij voel en of het wel echt waar is voor mij. Ik meet alles denk ik ook af aan mijn eigen ervaring soms (mijn zondebesef en vreugde over God), terwijl ik het af moet meten aan het offer van Christus. Maar dan dient de vraag zich soms aan of wat ik lees over God wel betrekking op mij heeft als ik niet echt vrucht heb gedragen. Hoe kan ik meer op Christus gaan zien, ook al geloof en ervaar ik niet altijd het juiste? Hoe kan ik een vaster vertrouwen in Hem krijgen, ondanks dat ik telkens zelf de verkeerde kant opga of met heel andere dingen bezig ben.

Beste vraagsteller,

Wat mooi om deze vraag van jou te krijgen! Ik kan me nog goed herinneren dat ik je eerdere vraag beantwoordde. Wat een wonder dat je weerstand is weggenomen en dat je daadwerkelijk anders bent gaan denken over God! Wat is de Heere goed!

Inmiddels is het allemaal anders geworden, schrijf je. Je hebt zelfs belijdenis gedaan en hebt deelgenomen aan Heilig Avondmaal. Je verlangt er naar om met de Heere te leven. Maar juist dat verlangen roept nu ook weer allerlei vragen op. Je twijfelt of het bij jou allemaal wel echt is. Je weet wel dat je op Christus moet vertrouwen, maar je eigen zonden en je oppervlakkigheid zitten je voortdurend in de weg. 

Het antwoord dat ik je ga geven komt grotendeels overeen met een antwoord dat ik al eens eerder heb gegeven op een andere vraag. Ik raad je aan het antwoord 'Alle zonden op Jezus leggen' te lezen. Ik denk dat je ook geholpen bent met deze preek, die ik onlangs heb gehouden.

Jouw vraag is hoe je, ondanks je zonden en oppervlakkigheid, toch op Christus kunt vertrouwen. Als ik het goed begrijp weet je wel dat je dat je op de Heere Jezus moet vertrouwen, maar je voelt je door je gebrek aan vrucht verhinderd om dat te doen. 

In een persoonlijk gesprek zou ik jou eerst de volgende vraag stellen: Wanneer heb jij het gevoel dat God tevreden met je is? Afgaand op jouw vraag denk ik dat je antwoord is: als mijn geloof en ervaring goed genoeg zijn. Als ik genoeg van mijn zonden ben overtuigd, als ik genoeg vreugde heb in God, als ik voldoende vrucht heb gedragen. 
 

"Mensen kunnen denken dat ze echt van hun zonden zijn overtuigd en hele bijzondere ervaringen hebben ontvangen. Maar die hebben niet begrepen hoe heilig Gods wet is"

Nu zou ik dezelfde vraag ook anders kunnen stellen, in meer theologische taal: hoe ben jij rechtvaardig voor God? En jouw antwoord is dan: als mijn geloof en mijn ervaring goed genoeg zijn. Zie je wat je doet? Jij wilt rechtvaardig zijn op grond van iets in jezelf. Dat betekent: jij wilt rechtvaardig zijn op grond van de wet. Jij denkt dat God pas tevreden met je kan zijn als je iets hebt om aan Hem te laten zien. Je noemt het offer van de Heere Jezus wel, maar ik krijg uit jouw vraag het idee dat dit voor jou meer een soort sluitstuk is: Je kunt pas op Christus vertrouwen als jij goed genoeg bent. Je wilt eerst de wet houden en dan op de Heere Jezus vertrouwen. 

Tussen de regels door lees ik bij jou de volgende gedachtegang: de Heere Jezus is gestorven zodat onze zonden vergeven kunnen worden. Als wij van onze schuld zijn overtuigd en liefde tot God ervaren dan mogen we gebruik maken van Zijn offer. Als je die dingen niet kent dan is het offer van Christus niet voor jou. Klopt het dat je zo denkt? 

In dat geval is het offer van de Heere Jezus op zichzelf niet genoeg. Je mag er pas gebruik van maken als je geschikt bent. En daar loop jij op vast. Want steeds weer kom je er achter dat je helemaal niet geschikt bent. Je wilt eerst aan de wet voldoen voordat je op Christus mag vertrouwen, maar je komt er achter dat je de wet niet houden kunt. 

Weet je wie daar ook achter kwam? Paulus. Lees maar wat hij zegt in Romeinen 7:14: “Want wij weten dat de wet geestelijk is, maar ik ben vleselijk, verkocht onder de zonde.” Ook een gelovige, zelfs de heilige apostel Paulus, kan de wet niet houden! Want de wet is geestelijk en wij zijn in onszelf vleselijk. Wij zijn tegenovergesteld aan de wet. 

De wet zegt dat je zonder zonden moet leven, dat je diepe ellendekennis moet hebben, dat je een grote vreugde moet kennen in God, dat je altijd verblijd moet zijn in Hem en vooral niet oppervlakkig mag zijn. De wet zegt het. En daarom is het waar. Maar de wet is geestelijk en wij zijn en blijven in onszelf altijd vleselijk. Wij kunnen de wet niet houden. 

Maar Christus wel! Christus is geestelijk. Hij is volmaakt. Hij kon de wet houden en dat heeft Hij gedaan. Hij is de enige die ooit werkelijk beseft heeft hoe vreselijk de zonde is. Hij is de enige die volmaakte vreugde in God heeft gekend, die volmaakt tegen de verleidingen van de zonde heeft gestreden en nooit oppervlakkig is geweest. En juist Hij is tot zonde gemaakt. Al die goddeloosheid en al dat gebrek van ons is op Hem gelegd. Daarom moet je bij Hem zijn. Mag dat zomaar? Kan dat wel? Mag je wel op Jezus vertrouwen als je geen vruchten draagt? 

Wat wil je anders? Wil je eerst jezelf opknappen voordat je bij Hem mag komen? Wil je beweren dat het offer van Christus niet genoeg is, dat jij zelf ook nog iets mee moet brengen? Zou Zijn offer niet waardevol en krachtig genoeg zijn voor God? 

Hoe kan ik meer op Christus vertrouwen, ook al geloof en ervaar ik niet altijd het juiste? Dat is je vraag. Mijn antwoord is: je zegt het verkeerd. Het moet zijn “ook al geloof en ervaar ik nooit het juiste.” Mensen kunnen wel eens denken dat ze echt van hun zonden zijn overtuigd en dat ze hele bijzondere ervaringen hebben ontvangen. Maar zulke mensen hebben niet werkelijk begrepen hoe heilig Gods wet is. Ze denken dat de wet zo weinig voorstelt dat zij, zondige mensen, daar aan kunnen voldoen door iets goeds te ervaren. 
 

"Je zult je leven lang niets anders kunnen zeggen dan 'ik ellendig mens!'. Maar meer hoef je ook niet te zijn. Jezus is genoeg. Wat een bevrijding!"

Hoe kun je meer op Christus vertrouwen? Door onmiddellijk te stoppen om nog langer iets van jezelf te verwachten. Werp je in de armen van Christus als een goddeloze, die zó goddeloos is dat hij zelfs geen goede gevoelens heeft en zelfs niet tegen de zonde kan strijden. Er is maar één manier om te erkennen dat je écht een hopeloze zondaar bent. Dat is door te vertrouwen op niets en niemand anders dan Jezus alleen. 

“Ja maar”, zeg jij misschien, “juist in het leven van het geloof moeten er toch vruchten zijn? Als die vruchten er niet zijn is het toch niet in orde?” Hoor eens wat Jezus zegt: “Blijft in Mij, en Ik in u. Gelijkerwijs de rank geen vrucht kan dragen van zichzelve, zo zij niet in den wijnstok blijft, alzo ook gij niet, zo gij in Mij niet blijft” (Johannes 15:4). 

Het is een dwaling dat een gelovige in dit leven iets goeds kan voortbrengen. Dat is onmogelijk. Wij zijn vleselijk, verkocht onder de zonde, ons leven lang! Je moet het van Jezus hebben. Door onophoudelijk bij Hem te schuilen. Weg te kruipen in Zijn wonden. Hem in je armen te nemen als Gods geschenk. Dan ben je in jezelf wel goddeloos, je leven lang. Maar Christus is rechtvaardig en als je Hem in je armen hebt dan heb je in Hem een nieuwe natuur. Dan ziet God jou niet meer in al je goddeloosheid en al je gebrek. Maar dan ziet Hij Zijn Zoon. Dan is Hij tevreden met jou, omdat Hij tevreden is met Zijn Zoon. En inderdaad, dan komen er vruchten. Onvermijdelijk. Maar die heb je niet van jezelf. Die heb je alleen maar ontvangen omdat Christus ze in je werkt door Zijn Geest. Je kunt pas vruchten dragen als je éérst tot Jezus vlucht. 

Ik wens je toe dat je voortaan in je leven op geen andere plek meer bent dan daar: op Golgotha, bij het kruis, in de uitgebreide armen van de Zaligmaker. Dan zul je nooit kunnen zeggen dat het lek nu wel boven water is, dat er misschien al aardig op begint te lijken. Je zult je leven lang niets anders kunnen zeggen dan “ik ellendig mens!” (Romeinen 7:24). Maar meer hoef je ook niet te zijn. Jezus is genoeg. Wat een bevrijding! Ik wens je van harte een leven toe in Zijn vrijheid.

Kand. J. de Wit