Is het sterven van je kind een straf van God?

Is het sterven van je kind een straf van God?

Dit is een vraag die heel tere gevoelens raakt. Naar de natuurlijke gang van zaken zullen eerst de ouders sterven voordat de kinderen komen te overlijden. De Heere geeft ons kinderen om hen groot te brengen , op te voeden, hen te wijzen op het enige nodige. Maar soms gaat het ook anders. Een kind gaat sterven terwijl de ouders nog leven, soms zelfs nog als een heel jong kind. Dit is altijd een heel smartelijke weg. Een ouder voelt dat er gesneden is in eigen vlees. Hoe teer is de verhouding van ouders en kinderen. Dan komen er veel vragen op ouders af. En zeker als we leven bij een geopende Bijbel.
Vragen als: We hebben toch dit kind van de Heere gekregen en nu heeft Hij het weer van ons weggenomen. Waarom? We hebben gebeden om dit kind en waarom nu al van ons afgenomen? We hebben , als het kind ziek geweest is , gebeden om genezing en waarom is het toch gestorven? Is dit een straf van God? Wat wil de Heere met dit sterven zeggen? Ik denk dat juist ouders die het leven ernstig nemen met zulke vragen kunnen worstelen.
We lezen in de Bijbel van verschillende kinderen die van hun ouders zijn weggerukt. Om enkele te noemen: Abel, kinderen van Aäron; kinderen van Job, kinderen van David, het dochtertje van Jaïrus, de zoon van de weduwe te Naïn. Het zijn allemaal verschillende gevallen. Deze mensen hebben dat allemaal ook verschillend beleefd.
Er zijn enkele dingen te zeggen:

1) Een ouder die een kind verliest zal altijd, wil het goed zijn, als een schuldige voor de Heere komen. Het is echt waar: waren er geen zonden, dan waren er geen wonden.Wat heeft de zondeval veel leed teweeg gebracht.De dood is er gekomen door mijn zonden.

2) Waarom God het ene kind voorspoedig doet opgroeien en het andere jong laat sterven, is een heel moeilijke vraag. In deze zin zullen we dat nooit begrijpen. Gods raad is heilig, wijs en toch ook goed. En rijk als we dat mogen verstaan. De Heere doet ons geen onrecht. We lezen van Aãron als hij staat bij het sterven van twee van zijn kinderen: En Aäron zweeg stil. David zegt bij het sterven van Absalom: Och, ware ik voor u gestorven.

3) Er hoeven geen speciale zonden zijn aan te wijzen voor het sterven van ons kind. Dat neemt niet weg dat ouders door het sterven van hun kind juist tot God gebracht kunnen worden Ik heb mensen gesproken die zeiden: wat erg dat dit eerst moest gebeuren om ons stil te zetten.

4) We zullen altijd moeten bedenken dat God nooit handelt met ons naar onze zonden.Hij straft ons, maar naar onze zonden niet. De straf is op Golgotha gedragen voor de zonden van Zijn volk.

5) We lezen dat de discipelen vroegen m.b.t de blindgeborene: wie heeft er gezondigd, deze of zijn ouders? Jezus zegt: Dat is hier nu niet aan de orde, maar dit is geschied opdat de werken Gods verheerlijkt zullen worden. Laten we nooit hard van God denken, maar altijd bedenken dat Hij geen lust heeft tot plagen, maar als Hij bedroefd heeft, zo zal Hij Zich ontfermen, naar de grootheid Zijner goedertierenheden. (Klaagl. 3:32 en 33)

6) De Schrift leert ons dat ouders die te maken hebben met jong gestorven kinderen, die zelf de keuze nog niet hebben kunnen doen, mogen weten dat hun kind uit kracht van het verbond behouden is. Zie ook D.L., hoofdstuk 1, par.17. Zie David (2 Sam.12:23; Ps.25:13; Ps.103:17)

7) Er is een zeer grote pleister die de Heere om Christus wil op de wonde legt van een gestorven kind. De pleister van Gods ontfermende liefde in Christus.

8) Het waarom van ouders wordt gestild in de weg van het geloof in de voorzienigheid van God (HC, zondagen 9 en 10) Daar wordt geleerd: vroeg gestorven, vroeg bij God. Er zijn bloemen die nog voordat zij tot volle bloei gekomen zijn worden afgesneden om te bloeien bij God. Job 1:21.
Mochten er nog vragen over zijn, en dat kan ik mij best voorstellen, dan ga ik graag dieper op deze vraag en de aangrenzende vragen in.

Hartelijke groeten en Gods nabijheid toegewenst, Ds. A. K. Wallet