Gezin verwaarlozen door evangeliseren

Mijn vriendin is pas tot geloof gekomen, daar ben ik heel dankbaar voor. Ze geeft aan dat ze wil evangeliseren, naar opwekkingdiensten gaan, enzovoorts. Ze wil nu ook uit haar eigen kerk stappen en naar een evangelische gemeente gaan. Maar ze is getrouwd en haar man is het er niet mee eens. Ik hoop zelf dat ze er samen uitkomen. Er is daar nu vaak ruzie over. Ik heb wel tegen haar gezegd dat je niet zomaar je gemeente mag verlaten.

Maar waar ik veel moeite mee heb, is dat ze ook kinderen en een man heeft. Maar ze verwaarloost haar huishouden. Wassen doet ze niet; het is daar gewoon een bende. Haar man komt thuis van werk en die moet nog wassen, schoonmaken, etcetera. Ook heeft ze een hobby, waarbij ze vaak weg is. En nu wil ze dus evangeliseren erbij. Ze zegt dat het Gods wil is. Maar God zet een moeder toch eerst in het gezin? God zegt toch niet dat je je gezin moet verwaarlozen om te evangeliseren? Ze wordt dan toch ook in haar gezin gezet om daar te evangeliseren? Ik heb hier best moeite mee om werkelijk dit als God weg te zien.

Beste vraagsteller, 

Je hebt helemaal gelijk dat christen zijn allereerst dient uit te komen in trouw zijn in het gezin waar je deel vanuit maakt. Bij je vraag moest ik denken aan een gedeelte uit 1 Petrus 3: 1-7. Juist de beide eerste verzen zijn in dit verband van bijzonder belang. Daar roept Petrus echtgenotes van mannen die zelf niet gelovig zijn ertoe op om zo te leven dat hun mannen door hun levenswandel zonder woorden gewonnen zullen worden.

In de situatie die jij beschrijft is het daar heel ver bij vandaan. Je goede kennis neemt een houding aan die eerder averechts werkt: ze laat haar huishouden verslonzen om met allerlei andere dingen bezig te zijn. Wellicht ook geestelijke dingen. Maar op deze manier kan dat nooit de bedoeling zijn. Het lijkt me goed dat je daar je vriendin in alle liefde op wijst.

Ook in haar opstelling thuis blijkt wel dat ze op dit moment er nog niet aan toe is om aan anderen het Evangelie te gaan brengen. Het lijkt me beter dat ze eerst voor zichzelf een stukje verdieping zoekt en het zou mooi zijn als dat kan in de gemeente waar ze nu lid van is. Ze lijkt het gereformeerde spoor ook wat bijster te zijn. In plaats van echt geestelijk bezig te zijn lijkt het allemaal wat overgeestelijk te worden. En juist dat kan, zo leert ook de geschiedenis, zomaar omslaan in haar tegendeel.

Een stukje gezonde en evenwichtige begeleiding lijkt mij hier op zijn plaats. Als je daar zelf iets in betekenen kan, zou je haar daarmee een grote dienst bewijzen. En niet alleen haar maar ook haar echtgenoot en de overige leden van het gezin! Wijsheid daarbij. 

Ds. H. Peet