Behoudende familie (niet) vertellen over geaardheid

Enige tijd geleden heb ik de vraag 'Objectofiel' bij jullie gelanceerd en beantwoord gekregen. Ik heb naar aanleiding daarvan enige hartsvriendinnen verteld over mijn objectofiel-zijn en ook aan enige mensen van de kerk waar ik de laatste tijd naar toe ga en waar ik me thuis voel. Ze keken er niet vreemd van op en vonden dat het bij mij hoorde. Voor mij een troost. Wat een bevrijding voor me om ‘uit de kast’ te kunnen komen!

Aan m'n zeer streng gelovige familie durf ik het niet te vertellen dat ik anders geaard ben. Ik ben autistisch, waarmee het gezin waarin ik ben opgegroeid, al moeite had. M'n vader begreep me tenminste nog! Mijn moeder niet: ik moest me normaal gedragen. Ik was veel liever een jongen geweest! Ik zat al op mijn achtste achter het harmonium van oom en tante en begreep al van meet af aan waarvoor al die knoppen en kleppen dienden. ’s Avonds kon ik al een psalm spelen op cijferakkoorden.

Wat later kregen we zelf een harmonium: ik was de koning te rijk! Daar zocht ik mijn troost. Omdat ik autodidactisch Johannes de Heer-liederen speelde kreeg ik er nogal eens van langs: dat strookte niet met het strenge geloof van mijn moeder. Als autist begreep ik weinig van het geloof en nog begrijp ik er weinig van. Als kind had ik een vreselijke hekel aan de kerk! Later ging ik er ook niet meer naar toe. Jarenlang ben ik kerkelijk dakloos geweest en nu ga ik, sinds anderhalf naar de kerk van mijn keuze. Dat ik nu, samen met andere mensen, een kerkgemeenschap mag vormen, geeft me een heerlijk gevoel. Ik hoor nu ergens bij.

Soms mag ik de gemeentezang begeleiden op het orgel. Ondanks dit geluk zit ik toch nog met een probleem. Als autist heb ik er een vreselijke hekel aan om met geheimen rond te lopen; het benauwt me enorm. Mijn al dan niet kerkelijke vrienden veroordelen me niet, maar hoe vertel ik het aan mijn familie dat ik anders geaard ben en ook dat ik 30 jaar geleden seksueel ben misbruikt, waar ze niks van af weten. Ik ben toen vreselijk vernederd. Ik werd vroeger al vreselijk gepest op school en dan dit…

Ik mag er zijn zoals ik ben. Ik voel me ook veel meer ontspannen, maar ik vrees dat als ik het aan mijn familie vertel, dat ik gelijk in grote problemen kom. Ze zijn allemaal lid van een zeer behoudend kerkgenootschap. Ik wil zo graag open kaart spelen, maar hoe? Eigenlijk schaam ik me dood. Als ik kom te overlijden kunnen mijn nabestaanden enige geschriften over objectofilie in mijn nalatenschap vinden met mijn naam er op en dat zou erg confronterend voor ze kunnen zijn. Het lijkt mij dat ze het maar beter eerder kunnen weten. Wat nu?

Beste vraagsteller,

De vraag waar u mee zit, lijkt een beetje op de vraag waar veel homoseksuelen mee zitten. Het gaat erom dat je open kunt zijn over wie je bent, dat je je niet anders hoeft voor te doen. Ik raad mensen met een andere geaardheid dan ook altijd aan om mensen te zoeken met wie ze hun verhaal kunnen delen. Dat helpt om jezelf te accepteren zoals je bent. En hopelijk geeft het ook ruimte om dingen te bespreken waarmee je zit.

U hebt op deze weg al heel belangrijke stappen gezet. Dat is best een compliment waard. Goed om te lezen dat het heeft opgeleverd wat u ervan hoopte. De vraag is nu of u nog méér stappen kunt zetten. Ik begrijp het dat het u benauwt om rond te lopen met geheimen. Veel mensen met autisme ervaren zoiets extra intens, omdat openheid en duidelijkheid voor hen belangrijk zijn.. Toch denk ik dat u daar heel voorzichtig mee mag en moet omgaan.
 

"Eerlijkheid betekent niet dat iedereen recht heeft op uw hele levensverhaal. U mag ook grenzen stellen aan wat u deelt en met wie"

Open en eerlijk zijn betekent niet dat u ‘verplicht’ bent om geheimen te delen met uw familie of met wie dan ook. Openheid vraagt moed, maar ook wijsheid. Om hierin een wijze beslissing te nemen, lijkt het me belangrijk dat u voor zichzelf antwoord geeft op de volgende vragen: wat wil ik met die openheid bereiken en hoe groot is de kans dat het doel behaald wordt? Als het antwoord op die tweede vraag “bijna nihil” is, zou ik me afvragen of het verstandig is het met hen te delen. Zeker omdat u eerder al de moed hebt gehad om één en ander te delen met mensen bij wie u zich thuisvoelt. Er zijn dus al mensen bij wie u zichzelf kunt zijn, heel belangrijk! Maar of dat bij uw familie zal lukken…?

Soms denken mensen: als ik iets niet vertel, ben ik niet eerlijk. Maar eerlijkheid betekent niet dat iedereen recht heeft op uw hele levensverhaal. U mag ook grenzen stellen aan wat u deelt en met wie.

Ik denk dat u er zo naar mag kijken: een geheim met iemand delen, kun je beschouwen als het geven van een cadeau aan die persoon. Er is iets in je dat heel dierbaar, kostbaar en kwetsbaar is. Zoiets mag je beschermen. Als je een heel kostbare en breekbare vaas hebt, zet je die niet buiten voor de deur, zodat iedereen hem kan zien. Nee, je zet hem in je woonkamer of misschien zelfs in een speciale kamer waarin je alleen heel goede vrienden toelaat. Zo is het ook met uw ‘geheim’. Er is geen reden om u ervoor te schamen; mensen die u vertrouwt mogen hem dan ook zien. Maar als mensen ermee om zullen gaan als een olifant in de porseleinkast, zou ik de deur voor die mensen op slot houden.

En als uw nabestaanden geschriften over objectofilie in uw nalatenschap tegenkomen? U zou kunnen overwegen om bij die geschriften ook een persoonlijke brief of getuigenis te bewaren, waarin u uitlegt wat dit voor u betekende. Dan kiest u zelf de woorden waarmee u herinnerd wilt worden. 

Hartelijke groet,
Herman van Wijngaarden