Weloverwogen keuze voor kerk maken

Ik heb sinds een half jaar een relatie. Nu onze relatie steeds serieuzer wordt, zijn we onder andere aan het nadenken over de gemeente waarbij we ons willen aansluiten als we getrouwd zijn. Mijn vriend komt uit de Protestantse Kerk in Nederland en ik uit de Gereformeerde Gemeenten. Zoals bekend zijn er op bepaalde punten best grote verschillen tussen deze kerkverbanden. We zijn het er allebei over eens dat het geen Ger. Gem. zal worden. Mijn voorkeur gaat uit naar de HHK. Het nadeel is echter dat er geen hersteld hervormde gemeente in onze woonplaats is. We vinden het allebei niet ideaal om kerkelijk mee te leven in een andere plaats. Dat zou betekenen dat er eigenlijk maar één optie overblijft: de PKN.

Toch weet ik nog niet of ik daar van harte achter zou kunnen staan. Ik vind het persoonlijk lastig om te bepalen hoe ik zo'n zoektocht moet aanpakken. Ik ben niet iemand die zich gemakkelijk verdiept in leerstellige verschillen, belijdenissen en kerkelijke achtergronden. In veel situaties in het leven maak ik keuzes vooral op gevoel. Ik hoor sommigen misschien al denken dat dit juist bij de keuze voor een kerkverband niet de beste aanpak is. Tegelijkertijd denk ik dat iedereen anders is en keuzes op zijn of haar eigen manier maakt. Waar de één veel waarde hecht aan uitgebreid onderzoek, komt de ander tot een keuze door persoonlijke overtuiging, ervaring en gevoel.

Persoonlijk ben ik bijvoorbeeld erg geraakt door het verhaal van Laurentine van Landeghem. Haar getuigenis sluit aan bij hoe ik denk dat God vaak werkt in het leven van mensen. Zij ervoer een diep gevoel van leegte, waardoor ze op zoek ging naar vervulling. Ondanks alle successen die ze behaalde, vond ze die vervulling nergens. Uiteindelijk bracht haar zoektocht haar bij God. Ze mocht haar leven aan Hem overgeven en vond daarin de rust waar ze zo naar verlangde. Tegelijkertijd leerde ze iets kennen van Gods liefde en genade. Vanuit die dankbaarheid wil ze daar open over spreken en dit met anderen delen. Voor mij raakt dit aan de kern van een relatie met God. Haar verhaal laat zien hoe eenvoudig geloof in wezen kan zijn: een mens die zijn leegte en nood leert kennen en die bij God vindt wat nergens anders gevonden kan worden. Dat staat voor mijn gevoel soms ver af van wat ik gewend ben binnen de reformatorische kring. Daar ervaar ik regelmatig dat er veel nadruk ligt op de vraag of iemand wel echt bekeerd is en of bepaalde geestelijke kenmerken voldoende aanwezig zijn. Persoonlijk heb ik moeite met die benadering. Het lijkt soms alsof het aanbod van Gods genade erg terughoudend wordt gebracht, terwijl het evangelie juist een ruime uitnodiging bevat.

Aan de andere kant merk ik binnen de PKN dat er vaker wordt gepreekt vanuit de gedachte dat wij al kinderen van God zijn. Ook daarin zoek ik naar een evenwicht. Juist daarom vind ik het lastig om te bepalen waar ik kerkelijk gezien mijn plek zou kunnen vinden. Met een antwoord als “je moet kiezen voor een kerkverband waar beide wegen worden gepreekt”, kom ik eerlijk gezegd niet veel verder. In de praktijk merk ik namelijk dat binnen ieder kerkverband andere accenten worden gelegd. In de ene gemeente ligt de nadruk meer op het aanbod van genade en de persoonlijke geloofsrelatie met God, terwijl in een andere gemeente meer aandacht wordt gegeven aan de weg van bekering en zelfonderzoek.

Mijn vraag is daarom eigenlijk niet zozeer welk kerkverband de juiste keuze is, maar vooral: welke stappen kun je ondernemen om tot een weloverwogen keuze te komen? Waar zou je op moeten letten wanneer je verschillende kerkverbanden en gemeenten met elkaar vergelijkt?

Goed dat jullie bij de intensivering van de verkering ook nadenken over de toekomstige kerkkeuze. Die is uiteraard van een ander niveau dan de vraag: voor welke supermarkt moeten we kiezen.
  
Onder Gods leiding ben je terecht gekomen in een bepaalde woonplaats. Dus logisch dat een plaatselijke gemeente de eerste optie is. Zeker als je later kinderen hoopt te krijgen. Maar blijkbaar heb je moeite met geestelijk klimaat al daar. Je zoekt naar Bijbels evenwicht.  Terecht heb je moeite met een voorwaardelijke prediking aan de ene kant en een oppervlakkige prediking aan de andere kant, waarbij  het behoren tot de gemeente automatisch het kindschap van God schijnt in de houden. Waarin dus de noodzaak van bekering en wedergeboorte niet gepreekt wordt.

Je schrijft dat je doorgaans in je leven keuzes maakt op je gevoel. Daarom haak ik in op wat je zegt over Laurentine van Landeghem. Met jou ben ik ook onder de indruk van haar levensverhaal. Het is zo eerlijk en openhartig. Aan het eind van haar lange zoektocht schittert Gods genade. Met vreugde merkte ik op hoe Gods opzoekende zondaarsliefde ook in deze postmoderne tijd mensen weet te grijpen. Hen trekt uit de leegte van het platgeslagen hedendaagse levensgevoel. 
 

“Neem de Bijbel als uitgangspunt en vraag naar de wil van God. En laat niet -zoals de tijdgeest leert- je eigen menselijk verlangen je gids zijn.”

Haar spreken over zonde en genade is Bijbels en doorleefd. Hopelijk heb je haar boek ook gelezen. Mij viel op hoezeer verstandig nadenken en grondig onderzoek een grote rol speelden in het ontstaan van haar bevrijdende relatie met God. Ze wijst in dat boek juist op het gevaar van keuzes op gevoel. Ze zegt: “Neem de Bijbel als uitgangspunt en vraag naar de wil van God. En laat niet -zoals de tijdgeest leert- je eigen menselijk verlangen je gids zijn.”

1.  Voorop moet dus de vraag staan: wat is naar Gods wil de juiste kerk voor ons. Bid daar dus allereerst en veel om: “Heere wat wilt u dat we doen zullen. Wijs ons de weg.”
 
2. Onderzoek of je motieven zuiver zijn. Je keuze mag bijvoorbeeld niet bepaald worden door de vraag: in welke gemeente voel ik me het prettigst, voel ik me thuis? Het kan zijn dat God je juist wil gebruiken in een gemeente die niet  helemaal naar jullie smaak is.

3. Doe aan Bijbelonderzoek over het gemeente-zijn (bijvoorbeeld de Korinthebrieven). Met name over de taak en de roeping van gemeenteleden. Kerkelijk consumentisme is even werelds als het consumentisme waar Van Landeghem voor waarschuwt. 

4.  Je kunt natuurlijk niet kiezen voor een gemeente waar in de prediking de Bijbelse kernen van het heil ontbreken. Je eigen ziel en zaligheid is er immers mee gemoeid. Maar laat  je keus niet bepaald worden door een kerkcultuur, gewoonten die je vertrouwd voor komen. Ook niet een of ander accentverschil in de prediking. Dat er verschillende accenten worden gelegd is niet erg. Dat kan trouwens bij een predikantswisseling zich zelfs wijzigen. Ouderwets gezegd: het gaat om de verkondiging van de ene Naam, de twee wegen, de drie stukken, de vier staten. Niet dat alles iedere keer even nadrukkelijk aan de orde moet komen. Het zijn de grondtonen die meeklinken, maar de melodie van de aan de orde zijnde tekst mag en moet iedere keer de boventoon voeren.
  
5. Praat erover met mensen die zelf hebben geworsteld met een dergelijke keuze. Als het gaat om het zoeken naar de wil van God spreekt de Bijbel daarover vaak in het meervoud. Samen met ander wijze gelovigen.

Hopelijk draagt mijn  antwoord op jouw vraag er ook een beetje aan bij.

Met vriendelijke groet,
Ds. A. van Vuuren