Ethische vragen voor doktersassistente

Momenteel ben ik werkzaam als doktersassistente in een huisartsenpraktijk. Ik vind dit mooi en waardevol werk en doe het met plezier. Toch loop ik steeds vaker tegen ethische vragen aan, waarbij ik graag ds. Heikamp om advies zou willen vragen.

1. Het zetten van de prikpil behoort tot mijn werkzaamheden. Wanneer een vrouw wil beginnen met de anticonceptiepil, moet ik vooraf bepaalde medische zaken uitvragen om te beoordelen of het gebruik veilig is. Als de huisarts vervolgens akkoord gaat met het voorschrijven van de pil, geef ik hierover ook voorlichting en advies. Bovenste twee taken horen standaard tot het takenpakket van een doktersassistente. Kan ik deze werkzaamheden als christen verantwoorden?

2. Mijn leidinggevende heeft tijdens een functioneringsgesprek aangegeven dat ik in de toekomst mogelijk het anticonceptiespreekuur zou kunnen doen. Het lijkt mij mooi om patiënten te informeren en kennis over te dragen, maar ik vraag mij af of dit vanuit christelijk perspectief verantwoord is.

3. In onze praktijk melden zich steeds vaker transpersonen. Zij wensen aangesproken te worden volgens hun gekozen geslacht. Hoe moet ik hier als christen mee omgaan? Is het bijvoorbeeld beter om alleen de achternaam te gebruiken, zonder de aanspreekvorm ‘meneer’ of ‘mevrouw’? Mijn collega’s hebben begrip voor mijn worsteling, maar wijzen mij ook op het belang van naastenliefde.

Het zal voor een leek en buitenstaander niet meevallen om een antwoord te zoeken op een probleem vanuit de werkvloer die mij onbekend is. 

Eerst maar een korte omtrekkende bewerking door het geven van een mij bekend voorbeeld vanuit het onderwijs. Op veel scholen leren de kinderen niet meer dat er een jongen en meisje is. U weet, dat heeft met de genderproblematiek te maken waardoor onze taal wordt gemoderniseerd en een iedereen daar mee te maken krijgt vroeg of laat in de praktijk. Hoe daarmee om te gaan?
 
Ik ben vroeger werkzaam geweest in de lingeriesector. Ik maakte modellen en je moest mee tekenen en knippen met de jaarlijks terugkerende modetrend. Op zich niets mis mee. We dragen allemaal lingerie. Voorbeeld: spanningsveld; met toestemming van mijn vrouw… Ik moest een slipje tekenen en een model knippen op papier. Op de voorkant moest een leuk plaatje komen met een grappige tekstje: “Nog twee wachtenden voor u”. De achterkant was verdwenen en bleef er een ‘touwtje’ over. Dat was grensoverschrijdend. Ik was toen 26 jaar en de Heere kwam mij tegen met Zijn Woord en Geest. Er bleef alleen een gebed over, of de Heere ander werk voor mij had en ik uit die modesfeer weg kwam, het werk dat ik altijd graag deed. Dit eenvoudig voorbeeldje moge je de weg wijzen om het antwoord duidelijk te krijgen of je deze werkzaamheden als christen kunt verantwoorden.
 
Zijn er geen andere christenen binnen de sector om dit met elkaar te bespreken en elkaar te steunen vanuit Gods Woord? Dat is beter dan het woord “naastenliefde.” Wat dat laatste is het einde van tegenspraak. Gewoon jezelf zijn en blijven als christen, ook al moet je dan uit principiële overweging ander werk zoeken.

Heel veel zwakte toegewenst en de kracht des Heeren om het alleen van Hem te verwachten in alles voor de tijd en de eeuwigheid. 

Vorig jaar sprak ik met een kleindochter over haar vraag: welke studie zal ik toch gaan volgen? Ik zei tegen haar grappig bedoeld: “Je kunt in ieder geval geen dominee worden. Geen dame op de preekstoel in een korte rok of zo.” “O, dan doe ik een broek aan.” Daarna zei ze: “Ik ga niet voor dominee leren. Dan word ik net als mijn opa. Die heeft het ook nooit verder gebracht dan de eerste drie letters van het woord dominee.” Goeie hé. Doe je winst er mee. 

Ds. J. D. Heikamp