Geloof in God zwaar beschadigd

Ik worstel met iets waar ik eigenlijk bij niemand terecht kan, omdat velen het niet begrijpen. Sinds mijn babytijd is er veel gebeurd in mijn leven: lichamelijke ziekten, ongelukken en ingrijpende gebeurtenissen die ervoor zorgden dat ik op de basisschool en middelbare school geen enkele klas volledig kon afronden door langdurige afwezigheid. Iedere keer was er iets anders en dit patroon zette zich voort tot op latere leeftijd. Vanaf mijn adolescentie ben ik meer dan een decennium uit de maatschappij geweest en op plekken waar veel onrecht gebeurde (situaties die soms zelfs levens kostten). Het heeft veel moeite gekost om daar weer uit te komen en toen ik ouder werd, werd ik zonder enige voorbereiding teruggestuurd de maatschappij in.

Toen ik weer terugkeerde in de maatschappij, hoopte en geloofde ik dat God me zou helpen en dat alles uiteindelijk goed zou komen. Gedeeltelijk is dat ook gebeurd: ik heb werk en studie opgepakt, maar ondanks veelvuldig daten ben ik nog steeds alleenstaand, wat mijn onvervulde kinderwens nog zwaarder maakt. Hierover heb ik gesproken met mijn huisarts, die me doorstuurde naar een fertiliteitskliniek. Ik ben daar geweest, maar besloot toen niet in het traject te stappen omdat ik geloofde dat God dit niet goedkeurde. Het gevolg is dat ik nu geen kinderen heb, terwijl andere christelijke vrouwen die ik ken wél voor alleenstaand moederschap hebben gekozen. Soms komt dit expliciet naar voren, wat ontzettend pijnlijk is. Voor mij is dit verdriet groter dan alles wat er in mijn eerdere levensjaren is gebeurd. Ik had gehoopt dat God hierin zou voorzien, maar ik ervaar juist het gevoel dat Hij me in de steek heeft gelaten. Dit verdriet overstijgt alles wat ik eerder heb meegemaakt.

In mijn kerkelijke gemeente is er veel voor mij gebeden en werd mijn terugkeer “een wonder” genoemd, maar de werkelijkheid voelt heel anders. Er is zoveel kapotgemaakt, en mijn geloof in Jezus is hierdoor zwaar beschadigd. Ik ben christelijk opgevoed, heb een kerkelijke gemeente en ben daar nog steeds lid van, maar door alles wat ik heb meegemaakt deel ik er nauwelijks nog iets over. Door mijn levensloop waren er mensen die vonden dat ik bevrijd moest worden van geestelijke strijd en daarvoor heb ik verschillende trajecten gevolgd om dit aan te pakken, maar het heeft niets opgeleverd.

Ondanks alle gebeden en rituelen voelde ik geen bevrijding en dit heeft mijn teleurstelling en verwarring alleen maar groter gemaakt. De pijn die ik voel is groot, vooral omdat ik zie dat er nog steeds geen recht is gedaan. Ik heb bewust niet teveel in detail willen treden, maar het is moeilijk om dit verdriet te dragen zonder dat iemand echt begrijpt wat er is gebeurd. Mijn vertrouwen in Gods rechtvaardigheid is hierdoor volledig beschadigd; ik worstel met vragen die ik niet kan beantwoorden en voel vaak alleen maar teleurstelling en leegte.

Beste vragensteller,

Je begint en eindigt jouw vraag met jouw worstelingen; tussen deze woorden in noem je een groot aantal aspecten, die jouw zorgen, jouw moeiten van jongs af aan, en ook jouw pijn en groot verdriet weergeven. Ook geef je aan het begin en het einde weer dat niemand je echt begrijpt, waardoor je eigenlijk bij niemand terecht kan. Wat kun je dan, evenals de dichter van Psalm 25, je zo eenzaam voelen: "Ik ben eenzaam en ellendig." Het voert te ver om hier op alle aspecten in te gaan, zeker ook omdat je bewust niet te veel in detail wilt treden. Er is dus heel wat meer te vertellen met betrekking tot jouw welbevinden in het verleden en het heden. Toch wil ik een enkele opmerking maken.

Je geeft aan dat niemand je echt begrijpt. Het is een gegeven dat iemand nooit kan navoelen wat je allemaal hebt meegemaakt en wat het met jou gedaan heeft en nog doet. Hierbij schrijf je ook:  "Door alles wat ik heb meegemaakt, deel ik er nauwelijks nog iets over." Toch is het goed om dat wat jou bezighoudt niet binnen te houden, want dat werkt op den duur verstikkend. Daarom vind ik het goed van je dat je nu het één en ander op papier hebt gezet, waarin ik ook wel jouw behoefte zie om het te kunnen delen, een roep om hulp. Gezien de complexiteit van jouw levensverhaal wil ik je zo dan ook het advies geven om professionele christelijke hulp te zoeken om naar ik hoop daar mensen op jouw weg te krijgen die jou proberen te begrijpen en naast je willen wandelen met raad en daad op de weg die jij bewandelt op heden, een weg die je al zo lange tijd moet gaan, en dat deze mensen er ook zullen zijn voor je met betrekking tot jouw geloofsleven, want je voelt je in de steek gelaten door God, en, doordat er zoveel kapot is gemaakt, is jouw geloof in Jezus zwaar beschadigd.

Om hulp te zoeken vereist moed, zeker gezien de lange tijd dat je al zoveel zorgen hebt, alsook de grote pijn, de teleurstelling en leegte die je zo voelt. Ik wil je aanmoedigen om er voor te gaan, je zou dit met jouw huisarts eens kunnen bespreken, want hij is het die je kan verwijzen. De praktijk leert dat het heel helpend kan zijn wanneer er professionele hulp is en gesproken en gekeken kan worden naar wat er diep van binnen bij jou omgaat en wat jij nodig hebt.

Hierbij, ondanks dat je je door God in de steek gelaten voelt, je geloof in Jezus zwaar beschadigd is, wil ik je toch ook bemoedigen vanuit het Woord. Het is Zijn Woord waarin Hij laat zien dat Hij er is en dat Hij mensen heeft opgezocht na kortere of langere tijd en hen gegeven heeft wat zij nodig hadden in hun omstandigheden, in de diepte van hun bestaan; hier vinden we veel voorbeelden van in de Evangeliën, en Hij is de Onveranderlijke, Hij is het Die niet dood is, maar leeft en zo nog altijd zegt: "Komt naar Mij toe, allen die vermoeid en belast bent, en Ik zal u rust geven." 

Heel veel sterkte en Gods nabijheid toegewenst,
Ds. P. C. van Keulen