Gods kinderen zijn niet volkomen

Ik mag de Heere nu alweer een jaar of 15 kennen. Ik merk nu bij mezelf veel strijd tegen de zonde. Ook dat ik het niet kan en de Heere het moet doen. Dit had ik in het begin niet. Wat ik wel lastig vind is dat ik Hem eigenlijk nooit meer voel. Eerder voelde ik Hem wel eens dicht bij. Het was toen nog geen zeker weten en dat is het nu wel.

Verder heb ik ook weleens geen zin om naar de kerk te gaan als een bepaalde dominee preekt (vooral de wat zwaardere broeders) en ik merk dat de wereld nog best trekt aan mij. Dat ik mij soms voorneem om niet te zondigen en het toch doe, terwijl ik me niet eens verzet. Hoe weet ik nu of ik wel echt een kind van God ben? Dat ik niet een Judas ben? Hoe onderzoek ik mijzelf? Ja ik weet, ik kan niet zonder de Heere, maar is dat in mijn leven te zien? Niet altijd. Ik floep er soms dingen uit die niet goed zijn.

Kan een dominee uit mijn eigen kerkband, de Hersteld Hervormde Kerk, hier op reageren? Ik vraag aan God of hij weer zijn liefde wil laten voelen, maar het blijft stil. Ik weet ook dat het een geloven is, maar toch...

Beste vraagsteller,

Je mag de Heere kennen, zo schrijf je. Tegelijk is er de twijfel of je wel echt een kind van God bent. Je ervaart strijd met de zonde, je worstelt met het ontbreken van de gevoelige nabijheid van de Heere en je vraag je af hoe jij jezelf kunt onderzoeken. Dat zijn ieder voor zich intense vragen waarover veel is gezegd en geschreven en die zich beter in een pastoraal gesprek laten beantwoorden, dan in een schriftelijke reactie. Toch wil ik proberen wat handreikingen te doen.

Het eerste wat ik tegen je zou willen zeggen is dit: Je bent gedoopt. De HEERE heeft Zich als de God van het verbond over je ontfermd, je aangenomen tot Zijn kind en erfgenaam. In de doop verzegelt de drie-enige God dat Hij de God is van volkomen zaligheid. Bij Hem is alles te vinden wat wij nodig hebben. Hij is bereid om dit mild en overvloedig te schenken. Aan deze God mogen we ons vastklampen. Prachtig en pastoraal is de zin uit het doopformulier: “Als wij uit zwakheid in zonde vallen, zo moeten we aan Gods genade niet vertwijfelen noch in de zonde blijven liggen overmits de doop een ontwijfelbaar getuigenis is dat wij een eeuwig verbond met God hebben.” Deze zin vat het profetenboek Hosea kernachtig samen. Ons kind-zijn hangt dus niet af van mijn gevoel, mijn prestaties, maar is een genadegave van God Zelf. Lukas 15 laat zien dat ik ondanks mijn zonde welkom ben bij de Vader. Ook als ik 7 maal 70 maal terugkeer omdat ik opnieuw in de zonde ben gevallen. 
 

"Ik voel het niet, ik zie het niet, ik ervaar het niet en toch, nochtans houd ik me vast aan het Woord. Aan de belofte"

Als tweede zou ik je willen wijzen op het eerste deel van het Avondmaalsformulier. Daarin gaat het over de waarachtige beproeving van onszelf.

1. Overdenk je zonde en vervloeking, zodat je beseft dat je een zondaar bent.
2. Geloof je de zekere belofte van God dat omwille van Christus al je zonden vergeven zijn? Kun je niet zonder de Heere Jezus Christus en Zijn heilswerk?
3. Heb je een ernstig voornemen van om nu voortaan in waarachtige liefde met God en de naaste te leven? 

Gods kinderen zijn niet volkomen. Integendeel. Ze strijden dagelijks met de zwakheid van het geloof, met de lauwheid van hun hart, met het gebrek aan ijver om God te dienen. We moeten van onszelf belijden dat we midden in de dood liggen... en we zoeken het leven buiten onszelf in Christus Jezus. We mogen ervan verzekerd zijn dat als we ons aan Christus vastklampen, Hij ons niet beschaamd maakt. 

Dat geloof is wat Luther de theologie van het kruis noemt. Ik voel het niet, ik zie het niet, ik ervaar het niet en toch, nochtans houd ik me vast aan het Woord. Aan de belofte. Dat geloof gaat straks over in aanschouwen, voelen, ervaren.

Ik hoop je met deze handreikingen iets van een antwoord te hebben gegeven.

Hartelijke groet,
W. J. C. van Blijderveen