Objectofiel

Ik weet eigenlijk niet goed raad met mezelf. Van huis uit heel streng christelijk opgevoed, waarmee ik totaal niet mee weet om te gaan vanwege m’n autisme. Elke dag bidden en Bijbellezen was aan mij ook niet besteed. God leek alleen maar te kunnen straffen. Johannes de Heer-liederen mochten niet gezongen worden, want dat strookte niet met m’n moeders opvattingen. Mijn vader dacht er wat anders over, dus zat ik nogal eens deze liederen op ons harmonium te spelen. Dan werd ik na zo’n ‘vergrijp’ door mijn moeder vroeg naar bed gestuurd en mocht ik niet meer op het orgel, wat mijn alles was.

Autisme ‘bestond’ niet; je moest je maar een keer normaal gaan gedragen, heette het! Ik ging van school af, kon lezen maar niet schrijven. Muziekschrift kon ik niet lezen; volledig autodidactisch zat ik het ene lied na het andere te spelen. Ik wilde géén elektronisch orgel. Op de fabriek hoorde ik populaire muziek en ging ik dàt spelen. Ik vond m’n troost bij het harmonium en voelde me daar emotioneel en seksueel toe aangetrokken. Al van mijn twaalfde voelde ik dat heel sterk. Ik ben dus een praktiserend objectofiel. Mijn Moeder noemde mij een “smeerkreng”. Ik voel me ook niet echt normaal...

Hier in de omgeving sta ik bekend als eerlijk, trouw/betrouwbaar, meelevend, geen roddelkont. De laatste tijd ben ik een trouw kerkganger; slechts enkele mensen weten van m’n objectofilie. Soms benauwt het me. Ik ben een vrouw, die tegen de 70 aanloopt. Ik heb hier tientallen jaren hier onopgemerkt tegen gestreden; ik heb de strijd opgegeven. Ik leef nu veel meer ontspannen; het grote gezin, waar ik uitkom, weet hier nergens van. Ze weten ook niet dat ik eens seksueel ben misbruikt. Mijn vader is nog geen zeventig geworden. Mijn moeder was geen toonbeeld van geduld en meeleven; ze begreep me niet. En gevoelens? Daar praat je toch niet over... Wat moet ik hier verder meer?

Lieve vrouw,

Wat dapper om op deze manier uw geheim(en) te doorbreken. Er spreekt een zwaarte uit uw vraag die u, zo lees ik, een groot deel van uw leven met u meegedragen hebt. Al jong voelde u dat u vanwege uw autisme niet kon zijn wie u was. Dat werd niet geaccepteerd. U moest zich aanpassen en ‘normaal’ doen. Dat betekent dat een deel van uw kind-zijn er niet mocht zijn. Als kind leer je dan al snel om dat deel maar te verstoppen en onzichtbaar te maken. Het deel dat er wel mocht zijn, dat blijft dan over en leert zich aan te passen.
 
Uw godsbeeld was dat van een straffende God, niet bepaald een liefdevolle God bij Wie u met uw zorgen terecht kon. Uw uitlaatklep werd muziek, u schrijft dat het u troostte. Wat zal u dat nodig gehad hebben in uw troosteloze, koude jeugd.
 
Het instrument werd zo’n grote houvast, dat u zich er seksueel toe aangetrokken voelde, schrijft u. Wat zal u zich ook daarin eenzaam hebben gevoeld, door niemand begrepen en dit voor velen als geheim gehouden hebbend. Ook vertelt u nog in een zin over seksueel misbruik wat u overkwam, waar uw familie niets van weet. Opnieuw een zwaarwegend geheim, wat isoleert en eenzaam maakt. 

U geeft aan dat dit alles u soms benauwt. Dat geloof ik! Wat een ontzettend zware last draagt u al jaren alleen op uw schouders. U geeft aan dat u de laatste tijd een trouw kerkganger bent geworden, maar uit uw verhaal lees ik niet of dit u ook tot troost is en of u hier ervaart dat u hier zichzelf kunt zijn. Ik vermoed zomaar dat eenzaamheid in dit alles nog steeds een grote rol speelt. 

U vraagt nu: wat moet ik hier verder mee? De laatste jaren is er wat ontspanning gekomen, nu u de strijd tegen de objectofilie opgegegeven heeft. 

De vraag is: wat zou u willen? En dat is geen gemakkelijk te beantwoorden vraag. Uit uw verhaal begrijp ik dat dat niet een vraag is die veel aan u gesteld is in uw jeugd. Dan kan het zomaar heel lastig zijn om op die vraag voor uzelf een antwoord te formuleren. 

In uw verhaal vertelt u dat u seksueel misbruikt bent en dat dit altijd geheim is gebleven. Ik ken de volgorde van gebeurtenissen niet, dus ik kan alleen wat proberen uit te leggen van de schade en de gevolgen van seksueel misbruik op kinderleeftijd. Dit doe ik, omdat ik hoop dat er op deze manier misschien een klein puzzelstukje op zijn plek zou kunnen vallen en wat helderheid zou kunnen geven in uw situatie.
 
Op het moment van seksueel misbruik ontstaat er een enorme verdeeldheid binnen in het kind. Door de shock van het gebeuren, raakt een deel van de gevoelens van het kind bevroren. Die gevoelens mogen er niet zijn. Angst, boosheid, verdriet, het wordt allemaal niet gezien en gehoord door de dader en het raakt gestold en opgesloten in het kind. Het ‘nee’ wordt afgenomen en er wordt overheen gewalst door de dader. Wat overblijft is het ‘ja’, want dat is wat de dader eist; meewerken aan seksuele handelingen, zodat de behoefte van de dader vervuld kon worden. In ditzelfde moment werd ook de voorkeur van de dader in u gelegd (kan het zijn dat u een object moest zijn voor uw dader?).

Maar als er geen toegang meer is tot het ‘nee’ en het ‘ja’ overblijft, dan vormt zich een klein ‘aanpassertje’. Een meisje dat opnieuw leert dat ze er alleen toe doet als ze precies doet wat er van haar verwacht wordt. Zo vormt zich op dat ene moment een blauwdruk voor het leven als verwerking uitblijft. Als dit meisje groot wordt, blijft ze steeds proberen te voldoen aan de verwachtingen van anderen, maar ze leert niet wie ze zelf is, wat ze zou willen en nodig heeft. Dit kan benauwend zijn en op den duur kan dat zo zwaar worden, dat men daarin vastloopt.

Nu uw vraag: wat moet ik hier verder mee? En mijn tegenvraag: wat zou u willen?

Als ik het goed lees begint u moeite te krijgen met het geheim van dit alles. Het niet kunnen praten over gevoelens, over het misbruik, over de objectofilie. Het kan zijn dat dit alles u doet verlangen naar openheid en heling van wat beschadigd raakte en wat benauwt. Wat een eerste stap kan zijn, is om op zoek te gaan naar iemand die u in vertrouwen kunt nemen. Iemand die veilig voor u voelt en die u vertrouwt. Zodat u uw verhaal helemaal kunt doen en daardoor de eenzaamheid kunt doorbreken. Daarnaast is er de mogelijkheid om passende hulpverlening te zoeken, zodat u op uw eigen tempo en op uw eigen wijze een proces van verwerking kunt beginnen. 

U mag altijd contact opnemen met mij om hierover door te praten. Mocht dat nog aanvoelen als een té grote stap, dan kunt u terecht op de volgende website: www.meldpuntrefkerken.nl. Hier is veel informatie te vinden evenals hulpverleningsadressen. Op deze manier hoop ik dat u een vervolg kunt geven aan wat u in deze brief begonnen bent te doen.
 
Hartelijke groet, 
Marije ter Horst