Ongelovige jongen mag niet thuis komen

Als volwassen vrouw (19) heb ik moeite met hoe mijn ouders omgaan met een relatie die ik heb met een ongelovige jongen. Ze willen hem niet thuis ontmoeten voordat hij zich echt in het geloof gaat verdiepen. Ze benoemen ook dat het de straf van God op mijn zonden is, als ik tegenslag heb. Hoe moet ik hier mee omgaan?

Beste vraagstelster,

Ouders houden als het goed is ontzettend veel van hun kinderen en je wilt als ouders niets liever dan dat ze gelukkig zullen worden. Als je jong bent zoals jij, maak je nu de keuzes voor de rest van je leven. De belangrijkste keuzes die je dan maakt zijn de geloofskeuze, beroepskeuze en partnerkeuze. Die gaan bepalen hoe de rest van je leven er uit gaat zien. Vraag het maar eens aan oude mensen in je omgeving. Ze zijn geworden tot wie ze zijn door deze drie keuzes die ze op jonge leeftijd gemaakt hebben.
  
Je vriend is ongelovig en dat is niet niks. Ik kan me wel voorstellen dat je ouders zich daar zorgen over maken. Jonge mensen zijn soms best wel optimistisch wat dat betreft. Ze denken dan dat ze de ongelovige partner op een gegeven moment wel meekrijgen, maar bijna altijd is het zo dat de gelovige partner meegezogen wordt met de ongelovige partner. Of ze denken dat ze elkaar wel vrij kunnen laten. Nou vergeet het maar. Het heeft nogal wat consequenties als de een wel gelooft en de ander niet. Je kunt samen later niet het geloof delen, er ook geen troost uit putten als het moeilijk wordt. En hoe worden dan de zondagen ingevuld? Als jij gelovig zou kunnen blijven en je man blijft ongelovig ga je best een moeilijk leven tegemoet, en dat geldt zeker als je kinderen krijgt. Kinderen hebben er meestal niet zo veel zin in om mee te gaan naar de kerk. Als dan papa niet gaat, heeft dat tot gevolg dat mama alleen ter kerke zal moeten gaan als ze dat dan alleen al kan volhouden. En hoe worden dan de zondagen verder ingevuld, om maar eens wat te noemen?
    
Je ouders willen hem niet bij jullie thuis ontvangen omdat ze dan bang zijn, denk ik, dat ze als hij eenmaal bij jullie thuis binnenkomt dat niet meer kunnen terugdraaien. En waarschijnlijk heb jij je met je vriend al ingegraven tegenover je ouders. Is er toch nog een mogelijkheid dat jullie vieren onbevangen met elkaar in gesprek zouden kunnen gaan? Het lijkt mij dat het goed is als dat gesprek tussen jou, je vriend en je ouders kan plaatsvinden. Dan kunnen ze zelf hun zorgen en bezwaren uiten naar je vriend en hoeft dat niet via jou, zoals dat nu gebeurt. Bovendien kunnen jij en je vriend dan ook zeggen hoe jullie erin staan. Is er niet een ‘neutrale’ plek waar dat gesprek kan plaatsvinden, zoals in een ruim restaurant waar je een plekje voor jullie vieren kunt vinden? Dan kan het ook niet ontaarden in grote en harde woorden.

Je ouders zeggen ook dat het een straf van God is op je zonden als je tegenslag mee gaat maken. Dat zijn best wel heftige woorden. We zijn immers allemaal zondaren en de een is niet beter of slechter dan de ander. Dat vind ik dus nogal een boude uitspraak. Je ouders maken zich in ieder geval grote zorgen en dat moet je er achter willen zien. Ook al gebeurt een en ander misschien niet erg tactvol, het zijn ook maar mensen moet je denken. Ouders moeten enerzijds hun kinderen niet tot toorn opvoeden (Efeze 6:4; Kolossenzen 4:21), maar kinderen moeten anderzijds geduld hebben met de zwakheden van hun ouders (Vraag en antwoord 104 van de Heidelbergse Catechismus).

Ik wens je alle goeds toe en hoop dat er binnenkort een goed gesprek kan gaan plaatsvinden.

Alie Hoek-van Kooten