Komen aan Jezus' voeten

Aan ds. J. A. van den Berg, naar aanleiding van wat u zei tijdens de uitzending van Pastorie Online (zie onder). Bij het luisteren kwam er een vraag bij me op. Doe ik dat “komen aan Jezus' voeten” dan zelf? Heb ik dan toch iets zelf in de hand? Overigens ben ik het helemaal met u eens en praat ik zelf ook zo tegen wie het horen wil. Ik heb zelf ook zo de toevlucht tot Christus mogen nemen en weet geen andere weg dan Jezus. Maar de charismatische beweging praat ook zo en dan denk ik: waar zit het verschil?

Begrijpelijk dat deze vraag bij je opkomt. Het heeft te maken met de spanning die wij ervaren tussen onze eigen verantwoordelijkheid en het werk van God. In de Bijbel lezen we dat deze twee zaken bij elkaar horen. Het zijn twee verschillende kanten van dezelfde munt. We kunnen ze niet losmaken van elkaar. Denk aan wat er staat in Filippenzen 3:12b en 13: “Werkt uws zelfs zaligheid met vrezen en beven: Want het is God, Die in u werkt beide het willen en het werken, naar Zijn welbehagen.”

In Handelingen 16:30b vraagt de stokbewaarder: “Lieve heren, wat moet ik doen opdat ik zalig worde?” En wat antwoorden Paulus en Silas? “Geloof in de Heere Jezus Christus, en gij zult zalig worden, gij en uw huis.” Het lijkt alsof de stokbewaarder dit in eigen kracht zou kunnen. Het wonder is echter dat de Heilige Geest deze opdracht en oproep gebruikt om het geloof te wekken in mensenharten. Daarom is het van levensbelang dat deze oproep klinkt. Wanneer mensen hun ongeloof ervaren, is het goed om hen er op te wijzen dat de Heere zelf het geloof werkt en ons ongeloof wil overwinnen.

Wanneer de charismatische beweging ook zo praat, dan zit daar blijkbaar niet het verschil. Het zou ook kunnen dat zij het besef van Gods werk hierin uit het oog verliezen. Wat ik in het algemeen kan zeggen is dat bij de charismatische beweging veelal meer aandacht is voor bijzondere geestesgaven, waardoor het gevaar ontstaat dat het werk van Christus niet meer centraal staat. Voor ons is het belangrijk om niet te proberen anders te zijn dan andere kerken of bewegingen, maar nauwkeurig te luisteren naar wat de Bijbel zegt. De belijdenisgeschriften uit de tijd van de Reformatie, namelijk de Heidelbergse Catechismus, de Nederlandse Geloofsbelijdenis en de Dordtse Leerregels, helpen ons daarbij.

Mijn ervaring met studenten uit de charismatische beweging op een Bijbelschool in Zuid-Afrika, is dat zij die evenwichtige doordenking en de grote verbanden missen in het verstaan van de Bijbel. Dat had tot gevolg dat teksten uit hun verband werden gehaald en op een vreemde manier werden gebruikt. Dit zeg ik niet om me boven iemand te verheffen, maar het heeft me des te meer doen inzien dat we dankbaar gebruik mogen en moeten maken van de doordenking van de Bijbel die we in onze belijdenissen vinden.

Ds. J. A. van den Berg
Sint Anthoniepolder