Ootmoedigheid en zachtmoedigheid

Ik las Efeze 4 en stuitte op een woordpaar dat ik niet van elkaar kan onderscheiden: ootmoedigheid en zachtmoedigheid. Efeze 4:2 (Statenvertaling): “Met alle ootmoedigheid en zachtmoedigheid, met lankmoedigheid, verdragende elkander in liefde.” De Herziene Statenvertaling maakt van ootmoedigheid, nederigheid, terwijl ik dacht dat zachtmoedigheid nederigheid betekent, als tegenovergestelde van hoogmoed.

Ik heb weleens horen uitleggen dat met ootmoed meer de houding tegenover God bedoeld wordt en met zachtmoedigheid de houding tegenover je medemensen. Maar in Efeze 4 wordt de gemeente aangespoord om de onderlinge eenheid te bewaren, zodat het lijkt dat deze beide woorden betrekking hebben op de onderlinge verhoudingen. Kunt u mij vanuit de grondtaal wat betere duiding geven van deze twee woorden?

Beste vragensteller,

Mooi om te lezen dat je zo diep nadenkt over het gedeelte wat je gelezen hebt. De twee woorden die gebruikt worden zijn synoniemen van elkaar. Het ene woord, dat de Statenvertaling vertaalt met ootmoedigheid, is het Griekse  zelfstandig naamwoord tapeinophrosunē en betekent nederigheid. Het is afgeleid van  tapeinophrōn, nederig. In het Nieuwe Testament geeft het een instelling aan die gepast is voor een mens die zijn plaats onder God weet in te nemen.

Het andere woord, dat de SV vertaalt met zachtmoedigheid, komt van het Griekse zelfstandig naamwoord praütēs en betekent zachtmoedigheid, vriendelijkheid, mildheid. Als afleiding van prāüs, (zachtmoedig, zachtaardig, vriendelijk, mild) wordt het in één adem genoemd met bijvoorbeeld het eerder uitgelegde woord. Beide woorden staan tegenover hoogmoed, verbolgenheid, boosheid etc.
 
Zo bezien zijn het twee woorden met kleine nuanceverschillen. Beide geven woorden aan het beeld van Wie Jezus Christus is. De Heilige Geest bewerkt dat vervolgens in de harten van de gelovigen. Dat geloof en de kentekenen van het beeld van Christus van harte toegewenst.

Hartelijke groet,
Ds. W. F. ’t Hart