De hand van oma

Ik heb een zoon van drie jaar. We zijn christelijk en ik probeer mijn zoon daar in mee te nemen. Nu probeer ik hem christelijke liedjes te leren en dat vindt hij prachtig. Nu ging hij een keer meer met zijn vader naar diens huis. Zijn oma (van vaders kant) paste daar op. ’s Avonds kreeg ik een telefoontje van zijn vader met de mededeling dat oma beweert dat mijn zoontje bang is van God en dat hij daarom moest overgeven en veel huilen. Wat is hier nu aan de hand? Is dit van de duivel, is hij echt bang van God of heeft oma hier de hand in? Die accepteert namelijk het christelijk geloof niet en probeert dat in alle opzichten tegen te houden.

Beste mevrouw,

Tja, u beschrijft wel een aantal dingen, maar ook veel niet. Ik vind het lastig om op basis van de gegeven informatie uw vragen te beantwoorden. Het blijft bij een poging, dus. Waarbij ik nu alvast zeg: schrijft u gerust nog eens, met méér familiegeschiedenis! 

U bent christelijk, schrijft u. Maar wie is “we” in uw tweede zin? Geldt dat de vader van uw zoon of uw zoontje zelf? Dat ú het mannetje christelijk wilt opvoeden begrijp ik, maar dat dit niet vanzelfsprekend is voor anderen binnen zijn familie is óók een gegeven. U zult daarover moeten spreken met diegene die het betreft, om zo tot goede afspraken te komen. Dat kan dus met zijn vader zijn, of zijn grootouder(s). 

Wat en hoe vertelt ú over God de Vader en Zijn eniggeboren Zoon, onze Heere Jezus die de Christus is? Wéét u, hoe en waarover oma tegen haar kleinzoon spreekt? Wat vindt de vader van het kind ervan? Hoe is deze al dan niet betrokken bij de opvoeding? Is er een opa in beeld en zo ja, hoe reageert hij? Veel huilen en zelfs (daarvan) overgeven kan ook duiden op gevoelens van heimwee. Misschien was het de eerste logeerpartij?

Ziet u door mijn vragen, dat er niet zomaar een ‘oordeel’ te vellen is over “de hand van oma”, de duivel of het bang-zijn zelf? 

Overigens: wat hebt u gedáán: het kind opgehaald of heeft hij toch nog bij oma gelogeerd? Wat hebt u vervolgens bij thuiskomst tegen uw zoontje gezegd? 

Misschien is het goed idee om eens een gesprek aan te gaan met iemand van uw kerk/gemeente, met wie u over geloofs- en opvoedingszaken kunt spreken.

Marijke Rots