Leven na de dood in het Oude Testament

Ik vraag me af of het geloof in "leven na de dood, eeuwig leven, eeuwige dood" iets is van het Nieuwe Testament. Waar zijn in het Oude Testament duidelijke passages hierover te vinden?

Vooropgesteld dat we in het Oude Testament niets zouden lezen over het leven na de dood, wil dat nog niet zeggen dat er geen rekening mee gehouden is. We merken, dat bepaalde dingen steeds duidelijker worden naar gelang de komst van Christus steeds dichter bij komt. Dan spreken de profeten steeds duidelijker en openlijker van Zijn komst dan bijvoorbeeld in het begin van de Bijbel. En evenzo worden er in het Nieuwe Testament zaken steeds duidelijker verklaard, die in het Oude Testament meer of minder verborgen waren.

Toch vind je de gedachte aan eeuwig leven in het Oude Testament veelvuldig terug, al zijn de woorden al zodanig niet gebruikt. Ik denk bijvoorbeeld aan de geschiedenis van David met Bathseba. En als dan Nathan komt om het oordeel aan te zeggen en David in de schuld komt, maar ondanks dat zijn kind uit dit overspel geboren moet sterven. Dan zegt David, dat het kind niet tot hem zal wederkeren, maar hij wel tot het kind zal gaan. Daar spreekt David uit, dat hij mag weten, dat zijn kind eeuwig leeft en dat hij dat straks ook zal hebben.

Maar we verwijzen je naar andere Bijbelteksten waarin die verwachting mag doorklinken o.a. Genesis 3: 22, Jesaja 25:8, Job 19:26, Micha 4:5. Maar vooral in de Psalmen horen wij die verwachting doorklinken: Psalm 22:27, 10:16, 45:7 en 18, 48:15, 52:10. Hier staan dan de twee woorden die in het Oude Testament gebruikt zijn en met eeuwig, eeuwiglijk, altoos. Dat geeft de lange duur in de tijd, maar juist ook in de eeuwigheid aan.

Ook voor hen is Christus het Leven. Waarom zij Hem van verre hebben mogen zien en hebben omhelsd. En nu mag hun troost zijn ook in het Oude Testament, wat vraag en antwoord 1 en 58 van de Heidelbergse Catechismus zegt. Is dat ook jouw troost?

Ds. N. P. J. Kleiberg