In het zwart aan het Avondmaal

Beste dominee, ik heb een paar weken geleden belijdenis van geloof afgelegd in de Gereformeerde Gemeente. Ik heb dat gedaan omdat ik in God geloof als Mijn Verlosser en ook verlangen heb om aan het avondmaal te gaan. Nu is dat echter bij ons niet de gewoonte, oftewel het gebeurt bijna nooit dat er een jongere aangaat. Ik zie er ook erg tegenop maar zit ook ergens mee: iedereen gaat in het zwart aan namelijk. Ik vind dat onzin, maar het is traditie. Moet ik daaraan meedoen? Ik wil niet provoceren en weet dat ik mensen niet moet afstoten of opzettelijk pijn doen (net als Paulus zegt). Maar ik vind ook: moet ik hieraan meedoen? Is dit niet een wet die onbijbels is? Of is het bijbels weerlegbaar dat je in het zwart moet gaan?

Ten avondmaal gaan is een tere zaak en ook een grote stap. Daarom komt het vooreerst en vooral aan op het hart. Het avondmaalsformulier en de catechismus spreken zeer bijbels en onderwijzend over de gesteldheid van het hart die noodzakelijk is om op een gezegende manier avondmaal te houden. Het heeft mij wel eens bijzonder getroffen dat in een avondmaalspreek van één van de  gebroeders Erskine wordt gezegd dat wij alle gestalten in onszelf moeten verliezen opdat er maar één gestalte overblijft, namelijk een honger en dorst naar Christus en Zijn gerechtigheid. De gestalte van het hart is de belangrijkste. Als die er mag zijn zoals door Erskine verwoord, dan maakt het niet uit of het om een oudere of een jongere gaat.

Verder is het een goede gewoonte om op een gepaste manier gekleed te gaan. Als de koningin mensen uitnodigt om op audiëntie te komen dan er is sprake van een kledingvoorschrift. Niemand kijkt daar van op en iedereen houdt zich eraan. In het avondmaal gaat het om de ontmoeting met de Koning der koningen en de Heere der heren. Zijn dood wordt verkondigt. Dat vraagt om gepaste, onder ons is dan gebruikelijk gedekte, kleding. Geen aanstoot geven is een bijbelse opdracht. Zoek vanuit dat bijbelse gegeven naar een goede oplossing waarvan je weten mag dat de Heere die goedkeurt.

Ds. W. Harinck