Als een preek je erg aanspreekt en de predikant precies vertelt wat jij (en miss...

Als een preek je erg aanspreekt en de predikant precies vertelt wat jij (en misschien nog meer mensen) op dat moment zo nodig hebben, mag je er dan vanuit gaan dat God zelf tot je spreekt?

Je zou op zo’n korte vraag bijna ook een summier antwoord kunnen geven. Hij is heel persoonlijk en verlangt dus evenzo een persoonlijke reactie. Wat is het bemoedigend voor een predikant als je ervaart dat de preek mensen raakt, zeker als het jongeren zijn. Het is mijn ervaring door de jaren heen, dat het in de praktijk van de zondagse eredienst wel zo werkt. Het is in het algemeen al zo, dat je als prediker ’s zondags op de kansel heel in het bijzonder de hulp en de leiding van de Heilige Geest nodig hebt en meestal ook ervaart. Dat maakt de prediking ook tot een enerverend gebeuren, waar je altijd nog tegenop blijft zien. Dat geldt dan zeker voor het feit, als je merkt dat de Heere God je woorden in de mond geeft, die heel in het bijzonder voor bepaalde mensen zijn bestemd.

Op de laatste zondag van Advent in dec. 1969 ging ik voor het eerst voor in de evangelisatie te Voorburg. Het ijzelde die avond en de opkomst was navenant: twaalf kerkgangers. Dan sta je gelijk met beide benen op de grond. Voor je geloofsleven echter een positieve gebeurtenis, die je op dat moment nodig had en je later steeds opnieuw dicht bij de grond houdt. Het voorgaan in een kerkdienst wordt zo nooit routine. Altijd heb je een zekere spanning bij je, want het komt er wel op aan. Je bent volslagen afhankelijk van de Heilige Geest, Die in alle waarheid leidt. Wel mag ik zeggen, dat je door al die jaren heen een bepaalde vaardigheid hebt gekregen om deze verantwoordelijke taak te volbrengen.

Maar als God je als Zijn instrument gebruikt om voor bepaalde hoorders van het Woord tot zegen te zijn, maakt je dat klein en ... dankbaar. Hij nam je daarvoor eens in dienst en op deze manier wordt je ook bevestigd in je roeping. Een groot woord, maar in dit opzicht wel gepast.

Ds. H. van Oostende