Geheimen van ouderlijk huis

Ik ben moe. Heel erg moe. Afgelopen zomer ben ik getrouwd en het gaat nog steeds niet goed in mijn ouderlijke huis. Ik dacht dat het zou stoppen als ik, ‘het probleem’, weg zou gaan. In mijn jeugd heb ik heel veel meegemaakt. Incest, mishandelingen gezien van mijn broers/zussen (wat erger is dan dat het bij jezelf gebeurt), scheve verhoudingen in het gezin en nog veel meer, maar het roept voor mij te veel emotie op om het hier te benoemen.

Ik zoek een psycholoog die mij wil helpen. Die mij begrijpt en waar ik alles aan kan uitleggen, het liefst reformatorisch zodat hij/zij weet hoe de vork in de steel zit. We verwachten volgend jaar een lief kindje en ik wil niet mijn trauma meenemen naar ons kind.

Dag lieve vraagsteller, 

Wat beschrijf je in een paar zinnen een wereld aan leed dat je hebt meegemaakt en nog meemaakt in je gezin van herkomst. Incest (bij jou?), mishandeling van je broers/zussen en scheve verhoudingen. Het zijn maar een paar woorden, maar er schuilt een wereld van verdriet achter. Wat erg voor je, dat dit de woorden zijn die je jeugd omschrijven. 

Je schrijft dat je verwacht had dat alles anders zou worden als jij je ouderlijk huis zou verlaten. Je hebt blijkbaar het idee gekregen in je jeugd dat jij het probleem was in jouw gezin. Dat is vaak hoe het werkt bij kinderen. Als er nare dingen gebeuren en ze worden door ouders niet op de juiste manier geadresseerd, dan zal het kind zich heel vaak de schuldige voelen in het verhaal. Soms krijgen de kinderen zelfs daadwerkelijk de schuld in de schoenen geschoven. 

Maar ik wil je laten weten dat binnen een gezin de ouders ALTIJD verantwoordelijk zijn voor het welzijn van hun kinderen. Wat voor gedrag je mogelijk ook hebt laten zien of wat je mogelijk ook hebt nagelaten als kind, het kan NOOIT een rechtvaardiging zijn geweest voor incest en mishandeling. Jij bent niet de schuld geweest aan de misstanden in je ouderlijk huis. Je ouders waren de volwassenen in jullie gezin en dus de verantwoordelijken!

Dat verklaart meteen waarom jouw vertrek het ook niet oplost. Zolang je ouders de problemen niet onder ogen komen en daar verantwoordelijkheid voor nemen door op zoek te gaan naar hulp, zal er niets veranderen. Dat is dus ook niet jouw verantwoordelijkheid. Dat besef kan heel pijnlijk zijn voor jou, juist als je niet langer thuis woont. Je hebt dan afstand genomen, maar ziet tegelijkertijd nog van alles gebeuren. Misschien zijn er ook nog broers en/of zussen thuis die je nog onder de situatie ziet lijden en dat kan je dan erg bezighouden. Je kunt je er machteloos en schuldig onder voelen. Is er iemand in je omgeving die je in vertrouwen kunt nemen, bij wie je zonder oordeel je verhaal kunt doen? Het kan zó eenzaam zijn als je het gevoel hebt dat je de geheimen van je ouderlijk huis moet bewaren. 

Verder zou ik je nog graag ter overweging mee willen geven dat het mogelijk is om aangifte te doen van wat je is overkomen. Het zijn strafbare feiten die nooit hadden mogen gebeuren.
 
Je schrijft dat je in verwachting bent van een kindje en je trauma niet mee wilt nemen voor je kind. Wat een mooi en dapper besluit! Je bent je er al bewust van dat dat mogelijk kan gebeuren als je een kindje krijgt en neemt er nu al verantwoordelijkheid voor. Dat is goed ouderschap! 

Nu vraag je om hulp, maar ik weet niet in welke regio je hulpverlening zoekt. Mocht je in het midden van het land wonen, weet dan dat je van harte welkom bent bij mij in de praktijk. Je kunt mijn gegevens opvragen bij de redactie van Refoweb (via vragen@refoweb.nl).

Is dat niet het geval, dan zijn er meerdere mogelijkheden. Je kunt contact op nemen met je huisarts. Die kan je doorverwijzen naar passende hulpverlening. Je kunt ook contact opnemen met het meldpunt seksueel misbruik waar verschillende kerken bij zijn aangesloten.

Ik wens je van harte wijsheid, zegen en rust toe!

Marije ter Horst-Westerink