Man is workaholic

Beste mevrouw A. Hoek-van Kooten. Ik zou graag uw antwoord/mening willen horen over de nare situatie waar ik in terecht ben gekomen. Ik zal me eerst voorstellen: ik ben al wat op leeftijd. Mijn man en ik zijn al een flink aantal jaren getrouwd en we hebben geen kinderen. Mijn man is verslaafd aan werken en sleept mij daarin dagelijks mee. Ik heb veel intense pijn en intens verdriet dat mijn leven zo is gelopen en nog steeds zo doorgaat. In de loop van de jaren is ons huwelijk steeds slechter geworden. Ik voel me zo ontzettend gefrustreerd en machteloos.

Nu gaat er geen dag meer voorbij dat we geen heftige ruzie hebben en ik mijn man ook dagelijks uitscheld voor alles wat maar lelijk is. Hij laat alles over zich heen komen en reageert niet eens als ik hem uitscheld, waar ik dan ook steeds woedender en gefrustreerder van word. Diverse keren heb ik geprobeerd om met hem te praten, maar hij wil dat niet. Hij blijft ontkennen dat er iets aan de hand is. Zes jaar geleden heb ik voorgesteld om huwelijkstherapie in te schakelen, maar daar werd hij heel boos om en zei bikkelhard dat er helemaal niets aan de hand was. Hij is dan ook echt tevreden met deze situatie en verlangt ook niet meer dan dat. Hij vindt alles prima gaan zo en wil ook niet dat ik wegga. Ik ben al twee keer woedend weggegaan, maar dan blijft hij me maar bellen en appen dat ik terug moet komen omdat de facturen de deur uit moeten. Iets uitpraten heeft hij in al die jaren nog nooit gedaan en dat wil hij nog steeds niet. Alles gaat toch goed zo en er is helemaal niets aan de hand, volgens mijn man.

Nu was hij voor ons huwelijk ook al verslaafd aan werken, maar dan hoop je toch dat het in het huwelijk beter zal gaan. Maar het begon de dag na ons huwelijk al dat hij van 7 uur ‘s morgens tot 19 uur ‘s avonds weg was om te gaan werken. De eerste zes jaar van ons huwelijk werkte hij elke avond tot 22.30/23.00 uur. Dus gezelligheid was er in de beginjaren weinig. Als hij dan ‘s avonds thuis kwam viel hij als een blok in slaap. Toch heb ik ondanks alles in de beginjaren echt zielsveel van hem gehouden en was er van overtuigd dat God ons samengebracht had, maar daar is niets meer van over.

Jaren geleden kochten we een eigen bedrijf en hoopte ik dat alles beter zou gaan, maar helaas! Het werken is nog steeds de lust van zijn leven en daar sleept hij mij ook helemaal in mee. Als ik vraag (en dat doe ik al jaren) wanneer dat hij denk te stoppen met het bedrijf, dan wordt hij boos en zegt: heb jij een opvolger? En zegt dan: “Ik blijf werken tot ik niet meer kan,  of ik stop als jij doodgaat, want dan kan ik niet meer verder, dan moet ik wel stoppen!” Daar kan ik toch helemaal niets mee!  Mijn man werkt het liefst met zijn handen en mond, kan praten als Brugman en heeft een hekel aan alles wat met de computer en alles wat met administratie te maken heeft, dus dat komt allemaal op mij neer. Ik heb hier echt een hele dagtaak aan, waar ik ook het nut niet van inzie. We hebben kind noch kraai en hij doet niet anders dan werken, werken en nog eens werken.  Als ik voorstel om iemand in dienst te nemen die de administratie gaat doen wordt hij boos, want alles moet blijven zoals altijd, niets mag veranderen.  

Daarbij heb ik ook nog een heel groot bewerkelijk huis om bij te houden. Laatst vroeg ik om een kleiner huis en toen zei hij: “Hartstikke gek ben je, hartstikke gek!” Geldproblemen hebben we niet, ook nog nooit gehad. Verre van dat, we komen er niet eens aan toe om iets uit te geven. Mijn man wordt boos als ik over vakantie begin, dat is niet nodig. Vroeger toen hij nog wel vakantie nam zei hij altijd: laat mij maar werken, er is toch niets aan met jou! En zo is het gegroeid dat we de laatste zeven jaren nooit meer samen vakantie gehad hebben; het enige wat we nog samen doen is werken.

Mijn man weet ook dat ik deze brief aan u schrijf, maar dan zegt hij: “Elk verhaal heeft twee kanten.” Daar heeft hij gelijk in, maar ook daar kan ik niets mee. Ik ben op leeftijd, heb veel lichamelijke problemen/klachten/stress en alles draait al jaren van de ochtend tot de avond alleen maar om al het werk. Ik kom nooit eens ergens aan toe, kom nooit eens aan het lezen van een boek toe, ik kom elke dag/week tijd tekort. Ik wil de rest van mijn leven niet alleen maar werken, werken, werken! Ik ben zo ontzettend moe en moedeloos van alles! Mijn man mag van mij net zo lang door blijven werken als hij zelf wil, want ik verlang echt niet meer dat hij nog voor mij vakantie neemt. Daar is de situatie te gestoord voor, dat gaat toch echt niet meer lukken. Maar zelf wil ik van die grote werkdruk (en ook ons grote huis) af waar ik geen enkel nut in zie.

Mijn man is heel gelovig (vooral naar de buitenwereld toe) en gaat ook elke zondag twee keer naar de kerk. Zelf ga ik jaren niet meer. Ik voel me een huichelaar om daar dan in de kerk naast hem te gaan zitten en te doen alsof er helemaal niets aan de hand is. Toen ik afgelopen jaar jarig was vroeg ik of hij een keertje (op vrijdagmiddag) om 15.00 uur vrij kon nemen om ergens te gaan lunchen. Maar in de vakantietijd ga je toch niet zomaar vrij nemen, zei hij, en hij ging die dag met zijn medewerkers het bedrijf schoonmaken omdat het toch niet zo druk was. Verder deed hij net of ik niet jarig was en heeft me ook niet gefeliciteerd. Toen ik later aan hem vroeg, waarom ik het niet waard was om gefeliciteerd te worden, zei hij, dat ik had gezegd dat ik niet gefeliciteerd wilde worden door hem, maar dat is pertinent niet waar! Met alles praat hij altijd net zo lang tot ik de schuldige ben van alles en ik me schuldig ga voelen. En dan doet hij of er helemaal niets aan de hand is.

Ik ga nu stoppen, want ik kan zo nog wel uren doorgaan met alles wat me (en al vele jaren) dwars zit. Ik denk dat u wel begrijpt dat ik in een heel nare uitzichtloze situatie verkeer. Wat is uw advies voor mij in deze situatie?

Beste mevrouw, wat een aangrijpende vraag. En het gaat al tientallen jaren zo en je man wil helemaal nergens over praten en het is alleen maar werken, werken, werken. Ook wil hij geen huwelijkstherapie of wat dan ook. Hij wil alleen maar dat zijn leven zo doorgaat en jij moet je daarin schikken. Op deze manier word je gewoon gebruikt voor zijn werk, als een soort van slaaf dus.

Het eerste wat bij mij opkwam toen ik je vraag las, was: als ik die mevrouw was, dan ging ik alleen drie weken op cruise naar de Noorse fjorden. Gewoon om even helemaal weg te zijn en dan na te denken over de toekomst. Het voordeel van zo’n cruiseschip is dat je dan ook niet teruggehaald kunt worden, want ik begrijp dat je man anders net zo lang belt dat je toch weer teruggaat. Je zou eventueel nog van te voren een soort van draaiboekje kunnen maken hoe hij dan de administratie zelf kan doen.
 
Het opvallende in de vraag is dat je man het volgende heeft gezegd: “Ik blijf werken tot ik niet meer kan,  of ik stop als jij doodgaat, want dan kan ik niet meer verder, dan moet ik wel stoppen!” Dus op de een of andere manier heeft hij wel in de gaten dat het zonder jou niet meer gaat.
 
Hij houdt zich ook totaal niet aan het huwelijksformulier waarin staat: “Elkaar trouw helpen en bijstaan bij zowel de tijdelijke als eeuwige dingen.” Daar heeft hij toch zijn ja-woord op gegeven. Hij gebruikt je gewoon als een moderne slaaf: werken, werken, werken en nog eens werken en verder niet zeuren.  Dit kan echt niet. En het is zo dat jij alleen zelf daar verandering in moet brengen want van je man heb je niets te verwachten. Dat zal moeilijk zijn, maar er is helaas geen keus. Er is ook een gezegde: wie niet horen wil, moet voelen. Dus dat moet er gebeuren.

Ik schreef al over de cruise en ik vind dat echt zo gek nog niet. Dat kan je man even ervaren wat het is als je een paar weken buiten beeld bent en hij overal alleen voor staat. Zoiets moet je echt gaan doen. 

Wel zou ik nog twee adviezen willen geven. Blijf aub vriendelijk tegen hem praten ook al is dat nog zo moeilijk. Ik kan begrijpen dat je steeds harder en harder gaat praten als hij niet reageert, maar probeer vriendelijk en redelijk te blijven. En verder zou ik wel naar de kerk blijven gaan. Als het moeilijk is om in dezelfde kerk als hij te zitten, ga dan naar een andere, aanverwante kerk. Het zou zelfs kunnen dat hij alleen maar naar de kerk gaat voor uiterlijk vertoon en dat zijn klanten hem dan zien, want als hij echt goed naar de preken zou luisteren, zou hij niet zo tegen zijn vrouw doen. Hopelijk wordt hij toch eens door het Woord gegrepen. Maar zelf heb je toch ook geestelijk voedsel nodig, dus pak de kerkgang weer op. Ik wens je veel sterkte toe en nogmaals: doe er wat aan!   

Alie Hoek-van Kooten