Uitgaansleven christelijke vrienden

Ik maak deel uit van een ‘christelijke’ vriendengroep/gezin. Waar ik moeite mee heb is de vrijetijdsbesteding. Hoe moet ik nu omgaan met een groot deel van deze groep dat ondanks kerkgang, toch volop deelneemt aan bijvoorbeeld het uitgaansleven? En daarbij niet alleen deze familie/vrienden, maar ook een groot deel van de christelijke jongeren? Daarbij moet ik wel gelijk stellen dat ik mij niet beter voel en ook geen haar beter ben, maar ik heb er wel moeite mee. Na een belijdenis gedaan te hebben wil je toch niet meer naar concerten toe of uitgaan naar een kroeg/keet waar het draait om drank, seks en het eigen ego? Waarom worden dat soort dingen weinig/niet benoemd in de prediking?

Daarbij ook: in hoeverre ben ik verantwoordelijk voor anderen om ze op zulke zaken te wijzen? Enerzijds wil ik wijzen op het Lam, op een groot en heilig God en het leven tot eer van de Schepper, maar anderzijds voel ik mij dan toch maar schijnheilig en laat ik het maar weer afweten. Ik bid voor hen, maar ik weet niet wat ik concreet verder kan doen zonder boosheid/onrust te veroorzaken.

Daarover is meer te lezen in deze artikelen:

• Dansfeesten en cafés
• Niet mee stappen
• Vriendengroep loslaten of onderhouden
• Onchristelijke vrienden
• Alleen christelijke vrienden