De gevolgen van een andere prediking

In vrijwel elke kerkelijke stroming wordt er anders gepreekt en is er verschil van inzicht over de reikwijdte van het aanbod van genade. Nu merk/hoor je in de praktijk dat mensen door het veranderen van kerk opeens anders onder het Woord zitten en door een ruimere prediking tot geloof komen. Kan het zijn dat mensen verloren gaan doordat ze deze boodschap niet horen (terwijl ze anders tot geloof gekomen zouden zijn), of is het zo dat ze dan toch vanwege de uitverkiezing behouden worden?

Een vraag over de gevolgen van een andere prediking, die we bepaald niet moeten onderschatten. Volgens de vragensteller voert een "ruimere" prediking tot meer geloof. Ik begrijp heel goed, wat hij daar precies mee bedoelt, maar ik vraag me intussen wel af of deze conclusie juist zou zijn. Vaak wordt namelijk gedacht, dat een "ruimere" prediking tot gevolg heeft, dat de grenzen van de uitverkiezing verlegd worden. Twijfelende mensen komen dan tot geloof en zuchters raken aan het zingen. Kortom: een enorme geestelijke vooruitgang! Dat lijkt inderdaad zo, maar toch is dat niet zo! Er worden in een ruimere prediking inderdaad grenzen verlegd, maar dat zijn niet zozeer de grenzen van de uitverkiezing, maar de grenzen van wat "geloven" is!

Hoe dat zit dan? Nou, bij een ruimere prediking verdwijnt de leer van de uitverkiezing duidelijk naar de achtergrond. De ruimere prediking legt er vooral de nadruk op, dat de mens moet geloven, wil hij zalig worden. Op zich is dat stellig waar. Maar let er bij die ruimere prediking nu goed op wat er nu onder dat "geloven" wordt verstaan! Is dat nog wel het zich als een arme zondaar overgeven aan de Heere? Is dat nog steeds, dat een schuldig mens leert rusten in bet volbrachte middelaarswerk van de Heere Jezus? Is de kern van dit geloof, dat men verwonderd is over de ruimte van de vergeving van zonden door de Heiland? Is het geloof dan nog altijd dat onverdiende geschenk, dat genadige werk van de Heilige Geest in een vernederd en verloren mens? Of is dat geloof meer een logisch redeneren van de mens op de manier van: maar ik houd toch de Heere Jezus voor mijn Verlosser, dus geloof ik? En: mijn geloof is nog wel niet 100%, maar ik probeer zo goed mogelijk te groeien in mijn geloof en daarom richt ik mijn leven vooral richting de heiligmaking en let ik daar goed op! Zo'n geloof is meer met het eigen geloof bezig, dan met de Zaligmaker van zondaren.

Conclusie: Bij de vraag naar de juiste prediking moeten we niet zozeer letten op de vraag of de grenzen van de uitverkiezing wel op de juiste wijze worden aangegeven, maar vooral op de vraag of de mens ontdekt wordt aan zijn zonde èn of de verloren zondaar uitgedreven wordt naar de Heere Jezus! Als Gods Geest die prediking heiligt aan je hart, dan leer je door het Woord van God, dat je het totaal niet waard bent, dat de Heere naar jou omziet, maar dat je nochtans, vanwege Zijn opzoekende zondaarsliefde, in, door en tot Hem eeuwig leven mag. Dan ga je dus ook niet krampachtig jouw geloof verdedigen tegenover anderen en jezelf, maar dat ga je de drie-enige God de eer geven vanwge Zijn oneindige genade!

Met een hartelijke groet,

ds. M. Baan Veenendaal