Gods keus of eigen keus

Ik heb een vraag over de doop. In Romeinen hoofdstuk 6 lees ik geen voorwaarden om gedoopt te mogen worden. In vers 3 staat: “Weet u niet dat wij allen die in Christus gedoopt zijn, tot zijn dood gedoopt zijn? Wij zijn dan met Hem begraven door de doop tot de dood.  Met het doel, zoals Christus uit de doden is opgewekt door de heerlijkheid van de Vader, zo ook wij in nieuwheid van leven zouden wandelen.” De doop is een getuigenis waarin je mag laten zien en getuigen: ik ben een kind van God. Je bent hiervoor al veranderd toen je tot geloof in Jezus in Jezus kwam. Op dat moment heb je de Heilige Geest ontvangen en woont Jezus in je hart en wandel je in vrijheid. Het gaat toch om je eigen keus? Toch niet volgens de belofte? Of zie ik dat verkeerd?

Beste vraagsteller,

Je hebt gelijk en geen gelijk.

Je hebt gelijk: In Romeinen 6 gaat het over de gelovigen die gedoopt zijn.  Overigens is dat geen eigen keus, om te gaan geloven. Of kan een mens er ook voor kiezen om erfgenaam te worden van een miljonair? 

Maar laten we hier even beginnen dat de Bijbel zeker spreekt over de doop in relatie tot het geloof. Dat is echter iets anders dan dat het geloof de basis is voor de doop. Kortom: wordt iemand gedoopt op grond van zijn geloof? 

In je vraagstelling beluister ik die visie wel, omdat je spreekt van eigen keus. Dat zie je inderdaad verkeerd. Het is een grondfout. Ik weet niet hoe het met je is, maar vaak hebben mensen die zo sterk de eigen keus van de mens benadrukken moeite met de goddelijke en genadige verkiezing: Gods keus.
 

"Geloven is geen eigen keus. Of kan een mens er ook voor kiezen om erfgenaam te worden van een miljonair?"

Maar “Het heil is des Heeren” (Jona 2: 9b), het komt bij God vandaan (ten diepste: van eeuwigheid, vanuit de goddelijke verkiezing = eeuwige liefde) en is op God gericht. Het begint bij God en het eindigt in God.

Omdat je er in je vraagstelling geen blijk van geeft dat je dit duidelijk ziet, komt het andere aspect meteen in ander licht te staan. Je maakt in je vraagstelling namelijk een tegenstelling tussen eigen keus en Gods belofte. Daarin heb je geen gelijk. 

Het heil begint bij God. Hoe zoekt God de mens dan op? Dat doet Hij door middel van (de belofte van) het evangelie. Verder is er de hele Bijbel door sprake van een genadig verbondshandelen van Gods kant met het volk dat Hij voor Zichzelf heeft afgezonderd. Binnen die bedding brengt Hij de Zijnen toe. Dat begint al in het Oude Testament met het volk van Israël. Maar die lijn loopt door in het Nieuwe Testament. Verbond en kerk hebben heel veel met elkaar te maken. De kerk is per (Bijbelse) definitie een verbondsgemeenschap. De gelovigen zijn geen losse en loslopende individuen, maar worden door God samengebracht in een kudde, een volk, het zijn de stenen van de nieuwe tempel waar Hij woont. 

Nu heeft God ook een teken willen geven dat de verbondsrelatie onderstreept. De kinderen werden heel nadrukkelijk bij dat verbond en dus bij de gemeente gerekend. En het Nieuwe Testament laat zien dat God niet van mening is veranderd op dit punt. 

Dit laat onverlet dat het geloof onmisbaar is tot behoud. Maar aan ons geloof gaat Zijn belofte vooraf, ja ook de belofte dat Hij de bekering geeft zoals in Romeinen 6 getekend. Zo krijgt God en God alleen alle eer voor mijn verlossing en zaligheid. 

Wat mij opvalt in je vraagstelling is dat je de doop ziet als een gelegenheid om te laten zien dat je een kind van God bent. De doop is dus een teken van mijn geloof en mijn kindschap. Zo is de doop dus een daad van de mens, en niet een gave van God die iets over Hem zegt: wat een genadig God is Hij. Ook lees ik in je vraag niet dat de doop ook maar iets te maken zou hebben met de inlijving in Christus’ gemeente. 

Ik hoop dat mijn beknopte beantwoording voldoende is om je tot herbezinning te brengen op dit thema, waar al zo ontzettend veel over geschreven is. Het maakt dus wel uit welke boeken je leest en welke belijdenis je volgt. Je kunt je zienswijze niet volhouden zonder op dit punt de band met de gereformeerde belijdenis kwijt te raken en dat wens ik niemand toe.

Met vriendelijke groet,
Ds. H. Korving