Jakobs zegen voor zijn zonen

Hoe wist Jakob toen hij zijn zonen zegende zo precies wat er allemaal gebeuren zou? En ik vraag me af, hoe zouden zijn zonen dit opgevat hebben? Met schrik? Verbazing? Ongeloof? Is daar niks van bekend? Het is nogal wat, wat hier gezegd wordt.

Beste vraagsteller,

Hartelijk dank voor je goede vragen. Je hebt in gedachten bij het sterfbed van vader Jakob gestaan en daar een paar vragen aan overgehouden. Ik wil proberen om ze te beantwoorden.

Je eerste vraag is hoe Jakob zo precies kon weten wat er in de toekomst gebeuren zou toen hij zijn twaalf zonen zegende. Daar is maar één antwoord op mogelijk. Dat wist hij uiteraard niet van zichzelf, want hoe zou hij kunnen weten wat er in de volgende eeuwen met zijn nageslacht zou gebeuren? Er was er maar Eén die dat wist en die heeft het Jakob door Zijn Geest ingegeven en voorgezegd. Het is dus ten diepste God die hier spreekt en Zijn plannen met het nageslacht van Jakob openbaart en ontvouwt. Het verdere verloop van de geschiedenis laat zien dat het allemaal is uitgekomen wat Jakob heeft geprofeteerd. Denk vooral aan de geboorte van de Heere Jezus uit de stam van Juda.

Je tweede vraag is hoe de zonen van Jakob de profetieën van hun vader zullen hebben opgevat. Omdat daar niets over in de Bijbel staat, kunnen wij daar alleen maar naar raden. Je schrijft over gevoelens van schrik, verbazing en ongeloof en die zullen er zeker geweest. Afhankelijk natuurlijk van wat je je vader over jou en je nageslacht hoorde zeggen. Ruben zal wel geschrokken en Juda en Jozef zullen zich verwonderd hebben. Maar wat alle mannen precies hebben gedacht en gevoeld, blijft gissen. Het staat niet in de Bijbel. Dat ze in ieder geval onder de indruk zijn geweest, staat wel vast. Als je vader op zijn sterfbed zó afscheid van je neemt, word je diep getroffen en vergeet je dat nooit meer. Vandaar dat Mozes vele jaren later de afscheidswoorden van Jakob nog aan het papier kon toevertrouwen.

Nogmaals dank voor je goede vragen. Het Woord van God blijft het waard om overdacht en besproken te worden.

Met een hartelijke groet,
Ds. C. J. Droger